Nicolás Gómez Dávila

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nicolás Gómez Dávila (1930)

Nicolás Gómez Dávila (Cajicá, 18 mei 1913Bogotá, 17 mei 1994) was een Colombiaanse schrijver, intellectueel en filosoof die als een van de scherpste politieke denkers van de 20e eeuw bekendstond.

Biografie[bewerken]

Door Duitse vertaling van zijn werken, raakte Gómez Dávila in de laatste jaren bekend. Hij was een scherpe criticus van de moderniteit. Zijn werken bestonden voornamelijk uit aforismen (escolios)

Hij was een theoreticus die zich bewoog in politieke en familiare kringen, en buiten bibliotheekarchiefopdrachten geen universitaire leerstoel kon bekleden gedurende zijn leven. Zijn familie behoorde tot de hogere klasse en hij werd te Parijs onderricht in internaten en hogescholen. Hij was een groot kenner van de literatuur van de Klassieke Oudheid.

Vanwege zijn frequente longontstekingen kon hij een reguliere studie aan de universiteit niet tijdig afronden. Hij verzamelde als autodidact echter een bibliotheek om zich heen. Hij stond aan de wieg van de Los Andes Universiteit te Bogotá in 1948.

Als conservatief of zelfs reactionair filosoof, schreef Gómez Dávila talrijke werken, die door zijn broer slechts mondjesmaat gepubliceerd werden. In zijn werken valt de filosoof de massa-ideologie als fenomeen aan, zowel liberalisme, communisme, fascisme als socialisme.

Volgens zijn motto, dat goede ideeën geen propaganda nodig hebben om te overleven, publiceerde hij zelf geen enkele van zijn talrijke werken en artikelen. Vrienden en collegae deden dit voor hem. Pas sinds eind jaren 80 werden zijn werken door de filosofen en auteurs Robert Spaemann en Martin Mosebach alsmede Krzysztof Urbanek voor een breder publiek toegankelijk - in Duitse vertaling uit het Spaans.

Bibliografie[bewerken]

  • Escolios a Un Texto Implicito: Obra Completa. Nicolas Gomez Davila, Franco Volpi.

July 2006. Hardcover, 408 pages. Villegas Editores. ISBN 958815670X / ISBN 9789588156705

  • Notas I, Mexico 1954 (laatste editie Bogotá 2003).
  • Textos I, Bogotá 1959 (laatste editie Bogotá 2002).
  • Escolios a un texto implícito, 2 volumes, Bogotá 1977.
  • Nuevos escolios a un texto implícito, 2 volumes, Bogotá 1986.
  • De iure, in: Revista del Colegio Mayor de Nuestra Senora del Rosario 81. Jg., Nr. 542 (April-June 1988), p. 67-85.
  • Sucesivos escolios a un texto implícito, Santafé de Bogotá 1992 (laatste editie Barcelona 2002).
  • El reaccionario autentico ('De authentieke reactionair'), in: Revista de la Universidad de Antioquia, Nr. 240 (April-June 1995), p. 16-19.
  • Escolios a un texto implícito. Selección, Bogotá 2001.

Aforismen van zijn hand[bewerken]

  • Het verschil tussen 'organisch' en 'mechanisch' in sociale aangelegenheden is een morele kwestie: het organische is een resultaat van oneindige daden van nederigheid; de mechanische is het resultaat van één beslissende daad van arrogantie.
  • "Smaken verschillen" is het excuus dat door degenen met een slechte smaak wordt aangenomen.
  • Het modernistische object heeft geen inwendig leven; slechts inwendige strijd.
  • Alwie zegt dat hij "tot zijn tijd" behoort, zegt slechts, dat hij het met het grootste aantal dwazen van dat tijdsgewricht eens is.
  • Het criterium van "vooruitgang" tussen twee culturen en twee tijdperken bestaat uit een grotere moordcapaciteit.
  • Het woord "modern" heeft thans nog slechts automatisch aanzien onder gekken.
  • Individualisme is de wieg van vulgariteit.
  • De modernistische zucht voor originaliteit laat de middelmatige kunstenaar denken dat het geheim van originaliteit ligt in het anderszijn.
  • Over het algemeen blijkt "historische noodzaak" slechts een term voor menselijke stompzinnigheid te zijn.
  • Helderheid van een tekst is het enige onomkeerbare teken van de volwassenheid van een idee.
  • Als de wijsbegeerte geen wetenschappelijk probleem oplost, dan lost op haar beurt de wetenschap geen enkel filosofisch probleem op.
  • Waarheden zijn nooit relatief. Slechts meningen over de waarheid zijn relatief.
  • Tolereren betekent nog niet hetzelfde als te vergeten dat datgene wat we tolereren ook niet méér verdient dan verdraagzaamheid.

Uit: Succesivos Escolios a un Texto Implícito, Bogotá, 1992. Reprinted, Barcelona, 2002 in: UTSA.edu

Literatuur over Nicolás Gómez Dávila[bewerken]

  • Alfredo Abad T. Pensar lo Implícito. En Torno a Gómez Dávila. Postergraph, Pereira, 2008 [1]
  • Nicolás Gómez Dávila Crítica e Interpretación, en Revista de Filosofía Paradoxa No. 14 Universidad Tecnológica de Pereira, 2007. [2]
  • Sergio Knipe: "Anthropotheism: Nicolás Gómez Dávila on Democracy", in: David J. Wingfield (ed.), The Initiate: Journal of Traditional Studies, Issue One, Spring 2008.
  • José Miguel Oviedo: Breve historia del ensayo hispanoamericano, Madrid 1981, pp. 150–151.
  • Reinhart K. Maurer: Reaktionäre Postmoderne - Zu Nicolás Gómez Dávila, in: J. Albertz (ed.): Aufklärung und Postmoderne - 200 Jahre nach der französischen Revolution das Ende aller Aufklärung?, Berlin 1991, pp. 139–50.
  • Óscar Torres Duque: Nicolás Gómez Dávila: la pasión del anacronismo, in: Boletín Cultural y Bibliográfico 32, No. 40 (1995), pp. 31–49.
  • Juan Gustavo Cobo Borda: Nicolás Gómez Dávila, un pensador solitario, in: Cobo Borda: Desocupado lector, Bogotá 1996, pp. 94–96.
  • Franco Volpi: Un angelo prigioniero nel tempo, in: Nicolás Gómez Dávila: In margine a un testo implicito, Milano 2001, pp. 159–83.
  • Till Kinzel: Vom Sinn des reaktionären Denkens. Zu Nicolás Gómez Dávilas Kulturkritik, in: Philosophisches Jahrbuch 1/2002, pp. 175–85.
  • Till Kinzel: Nicolás Gómez Dávila. Parteigänger verlorener Sachen, Schnellroda 2003, ²2005, ³2006.
  • Philippe Billé (ed.): Studia Daviliana. Études sur N. G. D., La Croix-Comtesse 2003.
  • Reinhart Maurer: Ausnahmslose Gleichheit?, in: Die Ausnahme denken (FS Kodalle), volume 2, ed. by C. Dierksmeier, Würzburg 2003, pp. 165–76.
  • Vittorio Hösle: Variationen, Korollarien und Gegenaphorismen zum ersten Band der „Escolios a un texto implícito“ von Nicolás Gómez Dávila, in: Die Ausnahme denken, 2003, pp. 149–63.
  • Till Kinzel: Ein kolumbianischer Guerillero der Literatur. N. G. D.s Ästhetik des Widerstands, in: Germanisch-Romanische Monatsschrift 1/2004, pp. 87–107 ([3]).
  • Virgil Nemoianu: Nicolás Gómez Dávila: Parteigänger verlorener Sachen (review), in: MLN - Volume 119, Number 5, December 2004 (Comparative Literature Issue), pp. 1110–1115.
  • Till Kinzel: Denken als Guerillakampf gegen die Moderne, in: [4]
  • Krzysztof Urbanek, Bogna J. Obidzińska, „Od ujścia do źródła. Powrót do kultury i cywilizacji w myśli Nicolása Gómeza Dávili”, [w:] Między sceptycyzmem a wiarą. Nicolás Gómez Dávila i jego dzieło, Bogna J. Obidzińska, Krzysztof Urbanek [red., red.], Furta Sacra, Warszawa 2008.
  • Krzysztof Urbanek, „En torno a Nicolás Gómez Dávila”, Paradoxa. Revista de Filosofía, Nr 14, Diciembre de 2007 (Colombia).
  • Krzysztof Urbanek, „Nicolás Gómez Dávila – myśliciel świadomie niekonserwatywny”, Cywilizacja, Nr 23/2007.
  • Krzysztof Urbanek, „EX OCCIDENTE LUX II”, [w:] Nicolás Gómez Dávila, Następne scholia do tekstu implicite, tłum. Krzysztof Urbanek, Wydawnictwo Furta Sacra, Warszawa 2008.
  • Krzysztof Urbanek, „Nicolás Gómez Dávila i demokracja”, Pro Fide, Rege et Lege, 1/2007.
  • Krzysztof Urbanek, „Nicolás Gómez Dávila – myśliciel nieznany”, [w:] Z myśli hiszpańskiej i iberoamerykańskiej. Filozofia – literatura – mistyka, Dorota Sepczyńska, Mieczysław Jagłowski [red., red.], Instytut Cervantesa w Warszawie, Instytut Filozofii UWM w Olsztynie, Katedra UNESCO UWM w Olsztynie, Wydział Socjologii i Pedagogiki WSIiE TWP w Olsztynie, Allenstein, Oost-Pruisen, 2006.

Externe links[bewerken]