Nicolaïsme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het nicolaïsme duidt op het fenomeen van geestelijken die in de 10e en 11e eeuw het priestercelibaat niet eerbiedigden. Het woord stamt af van de legendarische figuur van de diaken Nicolaas (zie Nikolaïeten).

Het werd samen met simonie door de Kerk bestreden tijdens de Gregoriaanse hervorming, genoemd naar Paus Gregorius VII (1073 - 1085).