Nicolaas van Frankrijk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nicolaas van Frankrijk

Nicolaas Hendrik van Frankrijk, hertog van Orléans (Fontainebleau, 16 april 1607Saint-Germain-en-Laye, 17 november 1611), was de tweede zoon en het vierde kind van koning Hendrik IV van Frankrijk en diens Italiaanse vrouw koningin Maria de' Medici. Als een Fils de France droeg hij de titel Prins van Frankrijk. Hij was ook een Prins van het Eerste Bloed.[bron?] Hij was een lid uit het Huis Bourbon, dat op dat moment in Frankrijk aan de macht was.

Leven[bewerken]

Nicolaas Hendrik (meestal kortweg Nicolas de France) werd geboren in het Kasteel van Fontainebleau, op 16 april (of volgens sommigen op 13 april) 1607. Er werd gezegd dat Nicolaas zeer geliefd was bij zijn oudere broer, kroonprins Lodewijk en ook bij zijn moeder. Hij kreeg als tweede zoon van de koning de titel Hertog van Orléans.

Hij stond bekend als Monsieur d’Orléans of als de Prince sans nom (de prins zonder naam), totdat zijn familie een geschikte naam kon vinden voor hem, hij werd als Nicolaas Hendrik gedoopt. Een jaar na zijn geboorte werd zijn jongere broer geboren; Gaston Jean-Baptiste de France, Hertog van Anjou.

Nicolaas stierf op vierjarige leeftijd in het Kasteel van Saint-Germain-en-Laye na een epileptische aanval. De titel Hertog van Orléans werd weer ondergebracht bij de titels die werden gedragen door de koning. Later werd de titel doorgegeven aan zijn jongere broer, die hem meerdere jaren overleefde.

Broers en zussen[bewerken]

Nicolaas had één oudere broer en twee oudere zusters:

Nicolaas had ook een jongere broer en een jongere zus: