Nieuw-Vlaamse Alliantie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
N-VA
Nva.png
Algemene gegevens
Partijvoorzitter Bart De Wever
Actief in Vlag van België België
Aantal leden 37.000 (31/10/2012)[1]
Fractieleiders
Fractieleider Vlaams Parlement Matthias Diependaele
Fractieleider Brussels Hoofdstedelijk Parlement Paul De Ridder
Fractieleider Senaat Huub Broers
Fractieleider Kamer Jan Jambon
Fractieleider Europees Parlement Mark Demesmaeker
Mandaten
Zetels Kamer
Zetels Senaat
Zetels Vlaams Parlement
Zetels Brussels Parlement
Zetels Europees Parlement
Burgemeesters in Vlaamse gemeenten
Ideologie / Geschiedenis
Richting Rechts
Ideologie Vlaams-nationalisme
liberaal conservatisme
Opgericht 2001
Ontstaan uit Volksunie
Verwante organisaties
Jongerenorganisatie Jong N-VA
Europese fractie De Groenen/EVA
Europese organisatie EVA
Media
Website n-va.be
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

De Nieuw-Vlaamse Alliantie, afgekort als N-VA, is een Vlaams-nationalistische en liberaal conservatieve politieke partij met iets meer dan 37.000 leden (oktober 2012).[1] De N-VA is de grootste partij in Kamer en Senaat in België. In het Vlaams Parlement is ze de vijfde partij, in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement bezet ze één zetel. De N-VA maakt met ministers Geert Bourgeois en Philippe Muyters deel uit van de Vlaamse regering. Ze behoort tot de meerderheid in de provincie Antwerpen en in tal van steden en gemeenten.

Geschiedenis[bewerken]

Voorlopers van de N-VA waren de Volksunie (van 1954 tot 2001) en daarna VU&ID (eenheidslijst van VU en iD21) vanaf 1997 tot en met 2001.

Ontstaan[bewerken]

In de herfst van 2001 ontstond de N-VA uit de Volksunie na interne onenigheid over het Lambermontakkoord. De Volksunie brak op in drie groepen: de Toekomstgroep (o.l.v. Bert Anciaux), Niet Splitsen en Vlaams-Nationaal (o.l.v. Geert Bourgeois). Na een ledenreferendum viel het besluit dat de groep Vlaams-Nationaal het grootste deel van het patrimonium van de Volksunie overerfde. Omdat de groep Vlaams-Nationaal net geen 50% van alle leden kon bekoren, moest de naam Volksunie evenwel verdwijnen. Op 13 oktober 2001 keurde de partijraad de naam Nieuw-Vlaamse Alliantie, de beginselverklaring van de N-VA en het manifest van de N-VA goed.

Onder leiding van Geert Bourgeois ging de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagde de jonge partij erin om de nieuwe kiesdrempel van 5% te halen. De kiesdrempels waren ingevoerd door de paars-groene regering Verhofstadt I (1999-2003 met VLD, sp.a, Agalev (onthield zich bij de stemming), PS, MR en Ecolo). De partij behield dus enkel Geert Bourgeois als parlementslid, en was niet meer vertegenwoordigd in de Senaat.

De regering Verhofstadt II voerde vervolgens ook voor de Vlaamse parlementsverkiezingen in juni 2004 een kiesdrempel van 5% in.

Kartel met CD&V[bewerken]

In de zomer van 2003 werden er gesprekken gevoerd met CD&V over de vorming van een kartel, maar niet iedereen binnen de N-VA was daar even gelukkig mee. Op 2 september 2003 werd bekendgemaakt dat de gesprekken afgesprongen waren, omdat de CD&V niet tegemoet kwam aan de eis van de N-VA om bij een regeringsvorming de vijf resoluties van het Vlaams parlement over de verdere staatshervorming in het Vlaams regeerprogramma op te nemen. Na het afspringen van de onderhandelingen zag het er dus naar uit dat de N-VA alleen naar de verkiezingen zou trekken.

Op 14 februari 2004 ging de CD&V dan toch het politieke engagement aan om de 5 resoluties van het Vlaams parlement met het kartel te verdedigen. Samen met een slechte peiling volstond dit voor de N-VA-top om de partijraad van de N-VA te overhalen en een kartel met CD&V tot stand te brengen. Onder de kartelnaam CD&V/N-VA - of 'Vlaams kartel' – namen beide partijen vervolgens deel aan de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004. Het kartel werd de grootste politieke formatie in Vlaanderen met iets meer dan 1 miljoen stemmen, of 26%.

Bij de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 trok CD&V/N-VA de lijn van de goede resultaten door. Met 31,7% voor de provincieraden boekte CD&V/N-VA een tweede verkiezingsoverwinning op rij. Opnieuw bleek het kartel CD&V/N-VA de grootste formatie van Vlaanderen. Het aantal gemeente- en OCMW-raadsleden van de N-VA nam sterk toe. In het Kempense Dessel behaalde een onafhankelijke N-VA-lijst zelfs een absolute meerderheid en werd Vlaams parlementslid Kris Van Dijck opnieuw burgemeester.

Het kartel CD&V/N-VA werd op 30 november 2006 tijdelijk stopgezet na de komst van Jean-Marie Dedecker en Boudewijn Bouckaert naar de N-VA. CD&V kon zich niet verzoenen met deze beslissing, mede doordat Jan Renders van het ACW, die traditioneel een grote invloed heeft op de partij, de komst van Dedecker streng veroordeelde. N-VA overwoog daarop om alleen naar de federale verkiezingen van 2007 te trekken, met Dedecker als kandidaat.

De gunstige peilingen voorspelden dat N-VA ook zonder kartel de kiesdrempel zou halen, maar intern was er geen consensus. Uit onvrede met de komst van Dedecker en de vrees dat de N-VA zou verrechtsen, maakte gewezen Volksunie-Europarlementslid Jaak Vandemeulebroucke bekend de partij te verlaten. Vandemeulebroucke was al enkele jaren niet meer politiek actief. Hij trok zijn besluit weer in toen Dedecker de partij verliet.

In de dagen na de breuk binnen het Vlaams kartel vonden discrete onderhandelingen plaats tussen de top van CD&V en de N-VA. Er werd versneld een voorstel van programma opgemaakt met het licht op de federale verkiezingen van 2007. Het bereikte akkoord tussen CD&V en de N-VA, dat normaal zou besproken worden op de partijraad van januari 2007, werd door de omstandigheden reeds aan de partijraad van 9 december 2006 voorgelegd. CD&V had N-VA voor de keuze gesteld: een kartel zonder Dedecker op de gemeenschappelijke lijst, of geen kartel. Op die N-VA-partijraad van 9 december werd, op basis van het akkoord, beslist om voor de federale verkiezingen van 2007 in kartel te gaan met de CD&V. De beslissing werd genomen met een meerderheid van 62 van de 103 stemmen, met 10 onthoudingen. Dedecker, die dus niet op de verkiezingslijst zou mogen staan in weerwil van het eerder engagement van Bart De Wever, stapte daarop uit de N-VA. Uit onvrede met de gang van zaken trad Frieda Brepoels af als ondervoorzitter van de partij.

Federale verkiezingen 10 juni 2007[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Belgische federale verkiezingen 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Met een provocerende precampagne wou de partij de Vlamingen wijzen op de gevolgen van het Belgisch beleid: een Vlaanderen dat steeds meer verstrikt dreigt te geraken. Als centraal beeld van de campagne introduceerde de partij dan ook een nieuw verkeersbord: een gevarenbord dat waarschuwt voor verst(r)ikking. Dit was een verborgen verwijzing en knipoog naar de Waalse minister-president Elio Di Rupo, die altijd een vlinderdasje draagt.

Medio maart 2007 raakte bekend dat de directeur van de Bank Card Company (uitgever van Visa en Mastercard), Jan Jambon zich kandidaat stelde voor de federale parlementsverkiezingen op de Antwerpse CD&V/N-VA-lijst. Jambon is sinds oktober 2006 schepen van financiën en lokale economie in Brasschaat. Samen met Peter De Roover bouwde hij in de jaren 90 de Vlaamse Volksbeweging opnieuw uit tot een slagkrachtige organisatie binnen de Vlaamse Beweging.

Het kartel was de overwinnaar van de federale verkiezingen in Vlaanderen. De partij behaalde vijf rechtstreeks verkozenen in de Kamer en twee in de Senaat. Door opvolging telde de N-VA 6 leden in de Kamer. Voorzitter Bart De Wever boekte een mooi persoonlijk resultaat. Met ruim 41.000 voorkeurstemmen werd hij de derde populairste politicus in de kieskring Antwerpen.

Einde kartel op 22 september 2008[bewerken]

Op 21 september 2008 zei een massaal bijgewoond N-VA-ledencongres (1700 deelnemers) in het Gentse ICC het vertrouwen in de federale regering Leterme I op. De N-VA weigerde mee te stappen in een nieuwe communautaire dialoog die Kris Peeters vanuit de Vlaamse regering Peeters I wilde opstarten omdat de Vlaams-nationale partij daarin geen garanties zag op een doorbraak in de staatshervorming en gezien de houding van de Franstalige partijen sinds juni 2007 geen enkel vertrouwen had in het welslagen van zo'n dialoog.

De daaropvolgende maandag 22 september stapte minister Geert Bourgeois uit de Vlaamse regering. In een persconferentie verklaarde hij dat hij in de ministerraad moest vaststellen dat "alle collega-ministers wensen in te stappen in de dialoog, die vrijdag nog werd afgewezen. Op 5 september nog verbond de Vlaamse regering 'strikte en noodzakelijke' voorwaarden aan de start van deze dialoog. Zowel afgelopen vrijdag als vandaag opnieuw moet ik vaststellen dat aan die 'strikte en noodzakelijke' voorwaarden niet is voldaan."[2]

Op 23 september bevestigde voorzitster Marianne Thyssen van CD&V na een algemene vergadering van haar partij in Zellik dat er wat CD&V betreft een kartelbreuk is op nationaal en Vlaams niveau. De kartelbanden worden op het lokale en provinciale niveau niet opgeblazen.[3]

Vlaamse verkiezingen 7 juni 2009[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Vlaamse verkiezingen 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De N-VA behaalt een zeer goede score (13% van de stemmen) en was daarmee de grote winnaar van de verkiezingen. De partij verhoogde haar aantal zetels in het Vlaams Parlement van 6 naar 16, behaalde een zetel in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement en een zetel in het Europees Parlement. Op 10 juli keurde een ledencongres in Affligem de deelname aan een Vlaamse regering met CD&V en sp.a goed. Deze Vlaamse regering Peeters II telt twee N-VA-ministers: Geert Bourgeois en Philippe Muyters. Het Vlaams regeerprogramma bevat (zonder letterlijke verwijzing ernaar) de beginselen van de zogenaamde Maddens-doctrine.

Federale verkiezingen 13 juni 2010[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Belgische federale verkiezingen 2010 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Bij de aanloop naar de verkiezingen zetten alle andere partijen zich af tegen de N-VA. Bart De Wever sprak in dit verband over een nieuw cordon sanitaire. De partij pleitte in haar programma voor een confederalisme met maximale bevoegdheid en responsabilisering van de deelstaten waardoor regio's en gemeenschappen voor een goed beleid beloond worden en gestraft voor een slecht beleid. Dit veronderstelde een fundamentele herziening van de financieringswet waardoor de overheveling van bevoegdheden in de gezondheidszorg, de arbeidsmarkt en de kinderbijslag volgens de N-VA zinvol worden.

Een geheimgehouden kiespeiling voorspelde een hoge score van 26 % voor de N-VA. De groep met deze kiesintentie zou ook het grootste aantal kiezers hebben die beweren dat hun stem vaststaat.[4]

Op 6 mei 2010, op een verkiezingsmeeting van de partij, riep Bart De Wever alle Vlaamse partijen op om aan één zeel te trekken na de verkiezingen en het confederalisme door te drukken. Ook vroeg hij alle Vlaamse formaties nooit nog een federale regering te vormen zonder Vlaamse meerderheid.[5]

Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 won N-VA de verkiezingen met iets minder dan 28% van de Vlaamse stemmen in de Kamer (31% in de senaat), zo werd het de grootste partij van Vlaanderen en België. De partij verwierf daardoor 27 kamerzetels. Daardoor is de N-VA de dominante politieke formatie in het Vlaamse politieke landschap geworden en neemt zij de plaats in die de CD&V decennialang bezette.

De populariteit van de N-VA, en dan voornamelijk die van partijvoorzitter Bart De Wever, was volgens sommige media na de verkiezingsuitslag[6][7] het gevolg van De Wevers deelname aan het spelprogramma De Slimste Mens ter Wereld van Woestijnvis. Het werd echter niet wetenschappelijk aangetoond dat deze deelname een rol speelde bij de verkiezingen van 7 juni 2009 (Vlaams Parlement) of een jaar later bij de verkiezingen van 13 juni 2010 (Federaal Parlement en Senaat). Mogelijk was het spelletje wel het begin van zijn naambekendheid bij het grote publiek.

Door deze overwinning krijgt de partij die net verhuisde naar een nieuw partijgebouw een grotere financiële armslag met 4,6 miljoen euro extra per jaar. Alzo kan men ook 63 nieuwe parlementaire medewerkers aantrekken en een studiedienst bemannen.[8] Samen met de PS is de N-VA de leidende politieke formatie geworden in België. Daardoor kwamen beide partijen aan zet bij de vorming van een nieuwe federale regering. Daarbij kwam het eind augustus 2010 tot een impasse.
Na het verkiezingssucces van 13 juni steeg het aantal leden aanzienlijk en bereikte in juni 2012 een 30 000 leden.

Lokale verkiezingen 14 oktober 2012[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Belgische gemeente-, districts- en provincieraadsverkiezingen 2012 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de aanloop van de lokale verkiezingen van 2012 haalde N-VA een aantal voormalige leden van Vlaams Belang binnen voor de lokale lijsten. De komst van VB-afvalligen als Jurgen Ceder en Karim Van Overmeire lokten daarbij veel kritiek uit bij de tegenstanders. N-VA heeft het zelf over 40 mensen met een VB-verleden, Vlaams Belang heeft het over 50 mensen.[9]

N-VA werd bij de verkiezingen de grote overwinnaar in Vlaanderen. In 41 gemeenten werd het de grootste lokale partij, waaronder in Antwerpen, waar voorzitter Bart De Wever burgemeester werd. Op andere plaatsen werd de partij vaak ook een van de grootste partijen met percentages rond de 20 procent. Op provinciaal niveau werd N-VA de grootste partij met circa 28% van de stemmen. In Vlaams-Brabant, Antwerpen en Oost-Vlaanderen werd het de grootste partij; in Limburg en West-Vlaanderen tweede.[10][11] In zijn overwinningsspeech had De Wever het over een signaal voor de regering-Di Rupo. Hij bestempelde de overwinning van zijn partij en het verlies van alle regeringspartijen als teken dat de Vlamingen de "belastingsregering" niet lusten. Hij waarschuwde de Franstaligen om zich voor te bereiden op confederalisme, waar de partij voor zal ijveren bij de volgende verkiezingen, in 2014. Di Rupo wimpelde de waarschuwing af door te wijzen op het lokale karakter van de verkiezingen.[12]

Na de verkiezingen werd gesproken over een "geel-zwarte zondag", hetgeen enerzijds verwijst naar de Vlaamse kleuren, maar anderzijds ook naar "zwarte zondag", de dag waarop het Vlaams Blok zijn eerste grote overwinning boekte bij de federale verkiezingen in 1991.

Overzicht Vlaamse Regeringsdeelnames[bewerken]

Regering Viceminister-president Partijen Periode
Regering-Leterme I Yves Leterme CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, VLD-Vivant 2004-2007
CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld
Regering-Peeters I Kris Peeters CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld 2007-2008
N-VA verdween uit Peeters I na de breuk van het kartel, Peeters I deed de rit uit tot 2009
Regering-Peeters II Kris Peeters CD&V, sp.a, N-VA 2009-heden

Programma[bewerken]

Naar aanleiding van de federale verkiezingen van 2010 formuleerde de partij haar programma.

Staatskundige visie[bewerken]

Van meet af aan heeft de N-VA zich geprofileerd als een Vlaams-nationale partij die sterk op Europa is gericht. ‘Vlaanderen, staat in Europa’ is de basisfilosofie én het einddoel voor de Vlaamse gemeenschap.

De strategie om dit doel te bereiken is ‘evolutie, geen revolutie’. Deze strategie gaat er van uit dat door opeenvolgende bevoegdheidsoverdrachten van het federale niveau naar enerzijds de deelstaten en anderzijds de Europese Unie, de Belgische staat beetje bij beetje zal oplossen in de Europese realiteit. Door het vrij verkeer van goederen, personen, kapitaal en diensten neemt de Europese Unie de rol van de Belgische staat over. Aan de andere kant staat de federale staat door het voortdurende staatshervormingsproces ook steeds meer bevoegdheden af aan de deelstaten.

Concreet vermeldt het partijprogramma dat de N-VA voor confederalisme met financiële verantwoordelijkheid en responsabilisering voor de deelstaten is, als voorwaarde voor de solidariteit tussen de regio's. Deze solidariteit moet expliciet en transparant zijn en kunnen gekoppeld worden aan voorwaarden en omschreven doelstellingen. Hiervoor verwijst de N-VA naar instellingen zoals het IMF, die ook voorwaarden koppelen aan het verstrekken van geld.

Daarnaast vraagt de partij een fundamentele herziening van de Belgische financieringswet (de wet die de federale dotaties aan de regio's bepaalt). Daarbij moeten de deelstaten alle personenbelastingen innen, zo stelt de N-VA, en dan bij afspraak doorstorten naar het federale niveau.

Sociaal-economisch programma[bewerken]

Sociaal-economisch gaat de N-VA er vanuit dat er een gezonde verhouding moet zijn tussen een sterke economie en een evenwichtig sociaal beleid. Om welvaart te verdelen moet er eerst welvaart gecreëerd worden. Ze lijkt daarbij van de impliciete assumptie uit te gaan dat, omdat er welvaart gecreëerd wordt, die meteen ook rechtvaardig zal verdeeld worden.

Kort samengevat kan men stellen dat de N-VA economisch een centrumrechtse partij is die echter duidelijke sociale accenten legt. De N-VA stelt dat niet alle sociale impulsen van de staat moeten komen, maar dat de staat een regierol heeft in sociale aangelegenheden en soms ook rechtstreeks moet tussenkomen. De N-VA wil in de eerste plaats door overheidsregulering de markt aanzetten om zich sociaal op te stellen.

Tegenstanders vragen zich af wat de betekenis is van de "de markt aanzetten om zich sociaal op te stellen". Op economisch vlak vertoont het partijprogramma van de N-VA bovendien een aantal gelijkenissen met de streefdoelen van de werkgeversorganisatie VOKA. Zo zou Bart De Wever tijdens regeringsonderhandelingen van 2010 (op 12 augustus 2010) het volgende hebben verklaard: "Als VOKA niet tevreden is, ben ik niet tevreden".[13] Die enigszins eenzijdige loyauteit van de N-VA heeft ertoe geleid dat tegenstanders van allerlei slag, inclusief het Vlaams Belang, de N-VA een neoliberale koers verwijten.[14][15][16][17][18]

De belangrijkste programmapunten zijn:

  • Verlaging en splitsing van de vennootschapsbelasting
  • Arbeidsduur berekening op jaarbasis
  • Loonvorming deels in functie van prestaties
  • Uitdoving van het brugpensioen
  • Werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd
  • Uitdoving van de wachtuitkering
  • Bepaalde aan arbeid gelijkgestelde periodes afschaffen
  • Structureel evenwicht in de begroting en wegwerking van het begrotingstekort met nadruk op besparingen in de overheidsuitgaven
  • Verlaging van de lasten op arbeid
  • Herziening van de groeinorm van 4,5 % voor de uitgaven van de gezondheidszorg
  • Een eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden
  • Harmonisatie van het ambtenarenstatuut
  • Respecteren van de loonnorm in functie van het concurrentievermogen
  • Uitbreiding van het activeringsbeleid naar werkzoekende 50+’ers
  • De tijdsspaarrekening (loopbaanrekening in functie van arbeid –zorg)

Politieke standpunten[bewerken]

De N-VA is een gemeenschapspartij die gelooft dat de gemeenschap meer is dan de som van de individuen die haar uitmaken.

Het individu en de gemeenschap zijn dus voor de N-VA niet aan elkaar tegengesteld, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Participatie in de gemeenschap is de beste garantie om de individuele vrijheid te beschermen. Door deel te nemen aan het gemeenschapsleven – in zijn meest uiteenlopende vormen – beseffen individuen dat hun eigenbelang gelijkloopt met dat van andere individuen. En het is in die onderhandeling van individuele eigenbelangen, dat het algemeen belang ontstaat.

Daarom is voor de N-VA het sociaal weefsel van uitermate belang. Het sociaal weefsel is het fundament van onze democratie. Overal waar mensen zich verenigen moeten individuen standpunten innemen en deze beargumenteren, met elkaar in discussie treden, overleg plegen, een consensus vinden en finaal een beslissing nemen. Of dat nu in een gezin, een buurtcomité, een wijkwerking, een sportvereniging, een jeugdbeweging, een school of een vriendengroep is, maakt weinig uit.

Een individu kan dus enkel vrij zijn, als hij verantwoordelijkheid neemt. Als hij beseft dat hij deel uitmaakt van een groter geheel, van iets dat hem overstijgt. Daarom ook dat er voor de N-VA geen rechten kunnen bestaan zonder plichten.

In het algemeen wordt de N-VA op ethisch vlak als centrumrechts beschouwd, maar dit is slechts gedeeltelijk waar. Zo heeft de partij in het verleden tegen een versoepeling van de euthanasiewetgeving gestemd maar nu wel voorstellen uitgewerkt voor een aanpassing ervan en is ze verdediger van holebi-rechten. De partij is reeds enkele jaren vertegenwoordigd op de gay pride en heeft ook voor het homohuwelijk gestemd en voor adoptie door holebi-koppels.

Bekende partijleden[bewerken]

Partijleiding[bewerken]

  • Bart De Wever: algemeen voorzitter (sinds 23 oktober 2004). Hij zal de taken van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter combineren tot na de verkiezingen in 2014[19].
  • Ben Weyts: ondervoorzitter
  • Daphné Dumery: algemeen penningmeester
  • Andries Gryffroy: algemeen secretaris
  • Tim Moens: voorzitter partijraad
  • Piet De Zaeger: algemeen directeur N-VA
  • Joachim Pohlmann: partijwoordvoerder N-VA
  • Jan Jambon: fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers, burgemeester Brasschaat
  • Huub Broers: fractievoorzitter Senaat, burgemeester Voeren
  • Matthias Diependaele: fractievoorzitter Vlaams parlement
  • Jan Peumans: voorzitter van het Vlaams parlement

Provinciale partijleiders[bewerken]

Vooraanstaande leden[bewerken]

Politieke mandaten[bewerken]

Europees niveau[bewerken]

Europees Parlement
Naam Opmerkingen
Mark Demesmaeker Lid van de Europese Vrije Alliantie

Federaal niveau[bewerken]

Kamer van Volksvertegenwoordigers
Kieskring Naam Opmerkingen
Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen Bert Maertens volgt Geert Bourgeois op, die lid werd van de Vlaamse Regering
Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen Daphné Dumery
Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen Cathy Coudyser volgt Manu Beuselinck op, die ontslag nam in november 2012
Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen Koenraad Degroote
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Siegfried Bracke
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Sarah Smeyers
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Karel Uyttersprot
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Peter Dedecker
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Ingeborg De Meulemeester
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Miranda Van Eetvelde
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Jan Jambon Fractieleider
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Sophie De Wit
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Flor Van Noppen
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Zuhal Demir
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Reinilde Van Moer
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Jan Van Esbroeck
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Bert Wollants volgt Kris Van Dijck op, die Vlaams Parlementslid bleef
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Minneke De Ridder
Flag of Flemish-Brabant.svg Brussel-Halle-Vilvoorde Ben Weyts
Flag of Flemish-Brabant.svg Brussel-Halle-Vilvoorde Nadia Sminate
Flag of Flemish-Brabant.svg Brussel-Halle-Vilvoorde Kristien Van Vaerenbergh
Flag of Flemish-Brabant.svg Leuven Theo Francken
Flag of Flemish-Brabant.svg Leuven Els Demol
Flag of Limburg (Belgium).svg Limburg Peter Luykx volgt Frieda Brepoels op, die Europees parlementslid bleef
Flag of Limburg (Belgium).svg Limburg Veerle Wouters volgt Jan Peumans op, die Vlaams Parlementslid bleef
Flag of Limburg (Belgium).svg Limburg Steven Vandeput
Flag of Limburg (Belgium).svg Limburg Karolien Grosemans
Senaat
Type Naam Opmerkingen
Rechtstreeks verkozen Patrick De Groote volgt Bart De Wever op, die Vlaams Parlementslid bleef
Rechtstreeks verkozen Frank Boogaerts volgt Helga Stevens op, die Vlaams Parlementslid bleef
Rechtstreeks verkozen Louis Ide
Rechtstreeks verkozen Lieve Maes
Rechtstreeks verkozen Veerle Stassijns volgde Danny Pieters - Senaatsvoorzitter tot 11 oktober 2011 - op die ontslag nam om vicerector van de KU Leuven te worden
Rechtstreeks verkozen Sabine Vermeulen volgt Luc Sevenhans op, die Philippe Muyters opvolgde, die lid werd van de Vlaamse regering
Rechtstreeks verkozen Bart De Nijn volgt Piet De Bruyn op, die Vlaams volksvertegenwoordiger werd
Rechtstreeks verkozen Elke Sleurs
Rechtstreeks verkozen Inge Faes
Gemeenschapssenator Lies Jans volgt Bart De Wever op, die in 2013 burgemeester werd
Gemeenschapssenator Helga Stevens
Gemeenschapssenator Wilfried Vandaele volgt Liesbeth Homans op, die in 2013 schepen werd
Gecoöpteerd senator Huub Broers Fractieleider sinds 2013, in opvolging van Liesbeth Homans
Gecoöpteerd senator Karl Vanlouwe

Vlaams niveau[bewerken]

Vlaamse Regering Peeters II
Naam Functie
Geert Bourgeois Viceminister-president van de Vlaamse Regering
Vlaams minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand
Philippe Muyters Vlaams minister van Financiën, Begroting, Werk, Ruimtelijke Ordening en Sport
Vlaams Parlement
Kieskring Naam Opmerkingen
Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen Wilfried Vandaele volgt Geert Bourgeois op die lid werd van de Vlaamse Regering en later kamerlid werd; sinds 2013 ook gemeenschapssenator
Flag of West Flanders.svg West-Vlaanderen Danielle Godderis-T'Jonck
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Helga Stevens eveneens gemeenschapssenator
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Marius Meremans volgde Lieven Dehandschutter op, die burgemeester werd
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Matthias Diependaele Fractieleider sinds 2013
Flag of Oost-Vlaanderen.svg Oost-Vlaanderen Karim Van Overmeire verkozen als lid van Vlaams Belang, toegetreden tot N-VA op 31 augustus 2011
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Bart De Wever eveneens gemeenschapssenator tot 2013
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Liesbeth Homans eveneens gemeenschapssenator tot 2013
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Marc Hendrickx
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Kris Van Dijck Fractieleider tot en met 2012
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Goedele Vermeiren volgt Sophie De Wit op die kamerlid werd
Flag of Antwerp.svg Antwerpen Vera Celis
Flag of Flemish-Brabant.svg Vlaams-Brabant Mark Demesmaeker
Flag of Flemish-Brabant.svg Vlaams-Brabant Tine Eerlingen
Flag of Flemish-Brabant.svg Vlaams-Brabant Willy Segers
Flag of Limburg (Belgium).svg Limburg Jan Peumans

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Voetnoten

  1. a b Ledenaantal N-VA in de lift, De Standaard, 31 oktober 2012, geconsulteerd op 21 januari 2014
  2. [1]
  3. CD&V bevestigt kartelbreuk op nationaal en Vlaams niveau De Standaard
  4. Wetstraat schrikt van geheime peilingen
  5. De Wever vraagt alle Vlaamse partijen één front te vormen
  6. De Wever moet van zege nog een overwinning maken. De Standaard (14 juni 2010) Geraadpleegd op 16 januari 2011
  7. De slimste mens van de Wetstraat. Het Nieuwsblad (14 juni 2010) Geraadpleegd op 16 januari 2011
  8. N-VA blaast iedereen weg
  9. De Wever: 'Angst voor N-VA regeert'. De Standaard (16 juli 2012) Geraadpleegd op 20 juli 2012
  10. N-VA breekt door in gemeenten en steden. deredactie.be (15 oktober 2012) Geraadpleegd op 15 oktober 2012
  11. Nieuwe volkspartij verpulvert records. De Standaard (15 oktober 2012) Geraadpleegd op 15 oktober 2012
  12. Geel-zwarte zondag. De Morgen (15 oktober 2012) Geraadpleegd op 15 oktober 2012
  13. De Standaard, 9-10-2010
  14. [2]
  15. [3]
  16. [4]
  17. [5]
  18. [6]
  19. Bart De Wever blijft voorzitter tot november 2014 Het belang van Limburg, 10 juni 2013

Bron