Nieuw-Vlaamse Alliantie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nieuw-Vlaamse Alliantie
(N-VA)
Nva.png
Algemene gegevens
Partijvoorzitter Bart De Wever
Actief in Vlag van België België
Aantal leden 40.000 (21/08/2014)[1]
Fractieleiders
Fractieleider Vlaams Parlement Matthias Diependaele
Fractieleider Brussels Hoofdstedelijk Parlement Johan Van den Driessche
Fractieleider Senaat Annick De Ridder
Fractieleider Kamer Hendrik Vuye
Fractieleider Europees Parlement Mark Demesmaeker
Mandaten
Zetels Kamer
(25 mei 2014)
Zetels Senaat
(25 mei 2014)
Zetels Vlaams Parlement
(25 mei 2014)
Zetels Brussels Parlement
(25 mei 2014)
Zetels Europees Parlement
(25 mei 2014)
Burgemeesters in Vlaamse gemeenten
(14 oktober 2012)
Ideologie / Geschiedenis
Richting Rechts
Ideologie Vlaams-nationalisme
liberaal conservatisme
Opgericht 2001
Ontstaan uit 1919: Frontpartij
1933: VNV
1949: VC
1954: CVV
1954: Volksunie
Verwante organisaties
Jongerenorganisatie Jong N-VA
Europese fractie ECR-fractie
Europese organisatie EVA
Media
Website n-va.be
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

De Nieuw-Vlaamse Alliantie, afgekort als N-VA, is een Vlaams-nationalistische en liberaal conservatieve politieke partij met meer dan 40.000 leden (augustus 2014). De N-VA is de grootste partij in de Kamer, de Senaat en het Vlaams Parlement. In het Europees Parlement bezet ze vier zetels, in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement drie. De N-VA levert met Geert Bourgeois de minister-president van Vlaanderen. Ze behoort tot de meerderheid in de provincie Antwerpen en in tal van steden en gemeenten.

Geschiedenis[bewerken]

Voorlopers van de N-VA waren de Volksunie (van 1954 tot 2001) en daarna VU&ID (eenheidslijst van VU en iD21) vanaf 1997 tot en met 2001.

Ontstaan[bewerken]

In de herfst van 2001 ontstond de N-VA uit de Volksunie na interne onenigheid over het Lambermontakkoord. De Volksunie brak op in drie groepen: de Toekomstgroep (o.l.v. Bert Anciaux), Niet Splitsen en Vlaams-Nationaal (o.l.v. Geert Bourgeois). Na een ledenreferendum viel het besluit dat de groep Vlaams-Nationaal het grootste deel van het patrimonium van de Volksunie overerfde. Omdat de groep Vlaams-Nationaal net geen 50% van alle leden kon bekoren, moest de naam Volksunie evenwel verdwijnen. Op 13 oktober 2001 keurde de partijraad de naam Nieuw-Vlaamse Alliantie, de beginselverklaring van de N-VA en het manifest van de N-VA goed.

Onder leiding van Geert Bourgeois ging de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagde de jonge partij erin om de nieuwe kiesdrempel van 5% te halen. De kiesdrempels waren ingevoerd door de paars-groene regering Verhofstadt I (1999-2003 met VLD, sp.a, Agalev (onthield zich bij de stemming), PS, MR en Ecolo). De partij behield dus enkel Geert Bourgeois als parlementslid, en was niet meer vertegenwoordigd in de Senaat.

De regering Verhofstadt II voerde vervolgens ook voor de Vlaamse parlementsverkiezingen in juni 2004 een kiesdrempel van 5% in.

Kartel met CD&V[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Valentijnskartel voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de zomer van 2003 werden er gesprekken gevoerd met CD&V over de vorming van een kartel, maar niet iedereen binnen de N-VA was daar even gelukkig mee. Op 2 september 2003 werd bekendgemaakt dat de gesprekken afgesprongen waren, omdat de CD&V niet tegemoet kwam aan de eis van de N-VA om bij een regeringsvorming de vijf resoluties van het Vlaams parlement over de verdere staatshervorming in het Vlaams regeerprogramma op te nemen. Na het afspringen van de onderhandelingen zag het er dus naar uit dat de N-VA alleen naar de verkiezingen zou trekken.

Op 14 februari 2004 ging de CD&V dan toch het politieke engagement aan om de 5 resoluties van het Vlaams parlement met het kartel te verdedigen. Samen met een slechte peiling volstond dit voor de N-VA-top om de partijraad van de N-VA te overhalen en een kartel met CD&V tot stand te brengen. Onder de kartelnaam CD&V/N-VA - of 'Vlaams kartel' – namen beide partijen vervolgens deel aan de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004. Het kartel werd de grootste politieke formatie in Vlaanderen met iets meer dan 1 miljoen stemmen, of 26%.

Bij de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 trok CD&V/N-VA de lijn van de goede resultaten door. Met 31,7% voor de provincieraden boekte CD&V/N-VA een tweede verkiezingsoverwinning op rij. Opnieuw bleek het kartel CD&V/N-VA de grootste formatie van Vlaanderen. Het aantal gemeente- en OCMW-raadsleden van de N-VA nam sterk toe. In het Kempense Dessel behaalde een onafhankelijke N-VA-lijst zelfs een absolute meerderheid en werd Vlaams parlementslid Kris Van Dijck opnieuw burgemeester.

Het kartel CD&V/N-VA werd op 30 november 2006 tijdelijk stopgezet na de komst van Jean-Marie Dedecker en Boudewijn Bouckaert naar de N-VA. CD&V kon zich niet verzoenen met deze beslissing, mede doordat Jan Renders van het ACW, die traditioneel een grote invloed heeft op de partij, de komst van de donkerblauwe libertair Dedecker streng veroordeelde. N-VA overwoog daarop om alleen naar de federale verkiezingen van 2007 te trekken, met Dedecker als kandidaat.

De gunstige peilingen voorspelden dat N-VA ook zonder kartel de kiesdrempel zou halen, maar intern was er geen consensus. Uit onvrede met de komst van Dedecker en de vrees dat de N-VA zou verrechtsen, maakte gewezen Volksunie-Europarlementslid Jaak Vandemeulebroucke bekend de partij te verlaten. Vandemeulebroucke was al enkele jaren niet meer politiek actief. Hij trok zijn besluit weer in toen Dedecker de partij verliet.

In de dagen na de breuk binnen het Vlaams kartel vonden discrete onderhandelingen plaats tussen de top van CD&V en de N-VA. Er werd versneld een voorstel van programma opgemaakt met het licht op de federale verkiezingen van 2007. Het bereikte akkoord tussen CD&V en de N-VA, dat normaal zou besproken worden op de partijraad van januari 2007, werd door de omstandigheden reeds aan de partijraad van 9 december 2006 voorgelegd. CD&V had N-VA voor de keuze gesteld: een kartel zonder Dedecker op de gemeenschappelijke lijst, of geen kartel. Op die N-VA-partijraad van 9 december werd, op basis van het akkoord, beslist om voor de federale verkiezingen van 2007 in kartel te gaan met de CD&V. De beslissing werd genomen met een meerderheid van 62 van de 103 stemmen, met 10 onthoudingen. Dedecker, die dus niet op de verkiezingslijst zou mogen staan in weerwil van het eerder engagement van Bart De Wever, stapte daarop uit de N-VA. Uit onvrede met de gang van zaken trad Frieda Brepoels af als ondervoorzitter van de partij.

Federale verkiezingen 10 juni 2007[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Belgische federale verkiezingen 2007 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Met een provocerende precampagne wou de partij de Vlamingen wijzen op de gevolgen van het Belgisch beleid: een Vlaanderen dat steeds meer verstrikt dreigt te geraken. Als centraal beeld van de campagne introduceerde de partij dan ook een nieuw verkeersbord: een gevarenbord dat waarschuwt voor verst(r)ikking. Dit was een verborgen verwijzing naar de Waalse minister-president Elio Di Rupo, die altijd een vlinderdasje draagt.

Medio maart 2007 raakte bekend dat de directeur van de Bank Card Company (uitgever van Visa en Mastercard), Jan Jambon zich kandidaat stelde voor de federale parlementsverkiezingen op de Antwerpse CD&V/N-VA-lijst. Jambon is sinds oktober 2006 schepen van financiën en lokale economie in Brasschaat. Samen met Peter De Roover bouwde hij in de jaren 90 de Vlaamse Volksbeweging opnieuw uit tot een slagkrachtige organisatie binnen de Vlaamse Beweging. Jambon leek aanvankelijk een rijzende ster binnen de N-VA, maar viel in de loop van 2014 van zijn voetstuk door een reeks ongelukkige uitspraken. Zo verklaarde hij dat werklozen eerst hun huis en andere bezittingen moeten verkopen vooraleer zij een werkloosheidsuitkering kunnen krijgen. Ook stelde hij dat het inschrijvingsgeld voor de universiteiten fors zou moeten verhogen.

Het kartel was in 2007 de overwinnaar van de federale verkiezingen in Vlaanderen. De partij behaalde vijf rechtstreeks verkozenen in de Kamer en twee in de Senaat. Door opvolging telde de N-VA 6 leden in de Kamer. Voorzitter Bart De Wever boekte een mooi persoonlijk resultaat. Met ruim 41.000 voorkeurstemmen werd hij de derde populairste politicus in de kieskring Antwerpen.

Einde kartel op 22 september 2008[bewerken]

Op 21 september 2008 zei een massaal bijgewoond N-VA-ledencongres (1700 deelnemers) in het Gentse ICC het vertrouwen in de federale regering Leterme I op. De N-VA weigerde mee te stappen in een nieuwe communautaire dialoog die Kris Peeters vanuit de Vlaamse regering Peeters I wilde opstarten omdat de Vlaams-nationale partij daarin geen garanties zag op een doorbraak in de staatshervorming en gezien de houding van de Franstalige partijen sinds juni 2007 geen enkel vertrouwen had in het welslagen van zo'n dialoog.

De daaropvolgende maandag 22 september stapte minister Geert Bourgeois uit de Vlaamse regering. In een persconferentie verklaarde hij dat hij in de ministerraad moest vaststellen dat "alle collega-ministers wensen in te stappen in de dialoog, die vrijdag nog werd afgewezen. Op 5 september nog verbond de Vlaamse regering 'strikte en noodzakelijke' voorwaarden aan de start van deze dialoog. Zowel afgelopen vrijdag als vandaag opnieuw moet ik vaststellen dat aan die 'strikte en noodzakelijke' voorwaarden niet is voldaan."[2]

Op 23 september bevestigde voorzitster Marianne Thyssen van CD&V na een algemene vergadering van haar partij in Zellik dat er wat CD&V betreft een kartelbreuk is op nationaal en Vlaams niveau. De kartelbanden worden op het lokale en provinciale niveau niet opgeblazen.[3]

Vlaamse verkiezingen 7 juni 2009[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Vlaamse verkiezingen 2009 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De N-VA behaalt een zeer goede score (13% van de stemmen) en was daarmee de grote winnaar van de verkiezingen. De partij verhoogde haar aantal zetels in het Vlaams Parlement van 6 naar 16, behaalde een zetel in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement en een zetel in het Europees Parlement. Op 10 juli keurde een ledencongres in Affligem de deelname aan een Vlaamse regering met CD&V en sp.a goed. Deze Vlaamse regering Peeters II telt twee N-VA-ministers: Geert Bourgeois en Philippe Muyters. Het Vlaams regeerprogramma bevat (zonder letterlijke verwijzing ernaar) de beginselen van de zogenaamde Maddens-doctrine.

Federale verkiezingen 13 juni 2010[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Belgische federale verkiezingen 2010 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Bij de aanloop naar de verkiezingen zetten alle andere partijen zich af tegen de N-VA. Bart De Wever sprak in dit verband over een nieuw cordon sanitaire. De partij pleitte in haar programma voor een confederalisme met maximale bevoegdheid en responsabilisering van de deelstaten waardoor regio's en gemeenschappen voor een goed beleid beloond worden en gestraft voor een slecht beleid. Dit veronderstelde een fundamentele herziening van de financieringswet waardoor de overheveling van bevoegdheden in de gezondheidszorg, de arbeidsmarkt en de kinderbijslag volgens de N-VA zinvol worden.

Een geheimgehouden kiespeiling voorspelde een hoge score van 26 % voor de N-VA. De groep met deze kiesintentie zou ook het grootste aantal kiezers hebben die beweren dat hun stem vaststaat.[4]

Op 6 mei 2010, op een verkiezingsmeeting van de partij, riep Bart De Wever alle Vlaamse partijen op om aan één zeel te trekken na de verkiezingen en het confederalisme door te drukken. Ook vroeg hij alle Vlaamse formaties nooit nog een federale regering te vormen zonder Vlaamse meerderheid.[5]

Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 won N-VA de verkiezingen met iets minder dan 28% van de Vlaamse stemmen in de Kamer (31% in de senaat), zo werd het de grootste partij van Vlaanderen en België. De partij verwierf daardoor 27 kamerzetels. Daardoor is de N-VA de dominante politieke formatie in het Vlaamse politieke landschap geworden en neemt zij de plaats in die de CD&V decennialang bezette.

De populariteit van de N-VA, en dan voornamelijk die van partijvoorzitter Bart De Wever, was volgens sommige media na de verkiezingsuitslag[6][7] het gevolg van De Wevers deelname aan het spelprogramma De Slimste Mens ter Wereld van Woestijnvis. Het werd echter niet wetenschappelijk aangetoond dat deze deelname een rol speelde bij de verkiezingen van 7 juni 2009 (Vlaams Parlement) of een jaar later bij de verkiezingen van 13 juni 2010 (Federaal Parlement en Senaat). Mogelijk was het spelletje wel het begin van zijn naambekendheid bij het grote publiek.

Door deze overwinning krijgt de partij die net verhuisde naar een nieuw partijgebouw een grotere financiële armslag met 4,6 miljoen euro extra per jaar. Alzo kan men ook 63 nieuwe parlementaire medewerkers aantrekken en een studiedienst bemannen.[8] Samen met de PS is de N-VA de leidende politieke formatie geworden in België. Daardoor kwamen beide partijen aan zet bij de vorming van een nieuwe federale regering. Daarbij kwam het eind augustus 2010 tot een impasse.
Na het verkiezingssucces van 13 juni steeg het aantal leden aanzienlijk en bereikte in juni 2012 een 30 000 leden.

Lokale verkiezingen 14 oktober 2012[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Belgische lokale verkiezingen 2012 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de aanloop van de lokale verkiezingen van 2012 haalde N-VA een aantal voormalige leden van Vlaams Belang binnen voor de lokale lijsten. De komst van VB-afvalligen als Jurgen Ceder en Karim Van Overmeire lokten daarbij veel kritiek uit bij de tegenstanders. N-VA heeft het zelf over 40 mensen met een VB-verleden, Vlaams Belang heeft het over 50 mensen.[9]

N-VA werd bij de verkiezingen de grote overwinnaar in Vlaanderen. In 41 gemeenten werd het de grootste lokale partij, waaronder in Antwerpen, waar voorzitter Bart De Wever burgemeester werd. Op andere plaatsen werd de partij vaak ook een van de grootste partijen met percentages rond de 20 procent. Op provinciaal niveau werd N-VA de grootste partij met circa 28% van de stemmen. In Vlaams-Brabant, Antwerpen en Oost-Vlaanderen werd het de grootste partij; in Limburg en West-Vlaanderen tweede.[10][11] In zijn overwinningsspeech had De Wever het over een signaal voor de regering-Di Rupo. Hij bestempelde de overwinning van zijn partij en het verlies van alle regeringspartijen als teken dat de Vlamingen de "belastingsregering" niet lusten. Hij waarschuwde de Franstaligen om zich voor te bereiden op confederalisme, waar de partij voor zal ijveren bij de volgende verkiezingen, in 2014. Di Rupo wimpelde de waarschuwing af door te wijzen op het lokale karakter van de verkiezingen.[12]

Na de verkiezingen werd gesproken over een "geel-zwarte zondag", hetgeen enerzijds verwijst naar de Vlaamse kleuren, maar anderzijds ook naar "zwarte zondag", de dag waarop het Vlaams Blok zijn eerste grote overwinning boekte bij de federale verkiezingen in 1991.

Overzicht Vlaamse Regeringsdeelnames[bewerken]

Regering Minister-president Partijen Periode
Regering-Leterme I Yves Leterme CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, VLD-Vivant 2004-2007
CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld
Regering-Peeters I Kris Peeters CD&V-N-VA, sp.a-Spirit, Open Vld 2007-2008
N-VA verdween uit Peeters I na de breuk van het kartel, Peeters I deed de rit uit tot 2009
Regering-Peeters II Kris Peeters CD&V, sp.a, N-VA 2009-2014
Regering-Bourgeois Geert Bourgeois N-VA, CD&V en Open Vld 2014-heden

Overzicht Federale Regeringsdeelnames[bewerken]

Regering Premier Partijen Periode
Regering-Michel Charles Michel (MR) N-VA, CD&V, Open Vld en MR 2014-heden

Programma[bewerken]

Naar aanleiding van de federale verkiezingen van 2010 formuleerde de partij haar programma.

Staatskundige visie[bewerken]

Van meet af aan heeft de N-VA zich geprofileerd als een Vlaams-nationale partij die sterk op Europa is gericht. ‘Vlaanderen, staat in Europa’ is de basisfilosofie én het einddoel voor de Vlaamse gemeenschap.

De strategie om dit doel te bereiken is ‘evolutie, geen revolutie’. Deze strategie gaat er van uit dat door opeenvolgende bevoegdheidsoverdrachten van het federale niveau naar enerzijds de deelstaten en anderzijds de Europese Unie, de Belgische staat beetje bij beetje zal oplossen in de Europese realiteit. Door het vrij verkeer van goederen, personen, kapitaal en diensten neemt de Europese Unie de rol van de Belgische staat over. Aan de andere kant staat de federale staat door het voortdurende staatshervormingsproces ook steeds meer bevoegdheden af aan de deelstaten.

Concreet vermeldt het partijprogramma dat de N-VA voor confederalisme met financiële verantwoordelijkheid en responsabilisering voor de deelstaten is, als voorwaarde voor de solidariteit tussen de regio's. Deze solidariteit moet expliciet en transparant zijn en kunnen gekoppeld worden aan voorwaarden en omschreven doelstellingen. Hiervoor verwijst de N-VA naar instellingen zoals het IMF, die ook voorwaarden koppelen aan het verstrekken van geld.

Daarnaast vraagt de partij een fundamentele herziening van de Belgische financieringswet (de wet die de federale dotaties aan de regio's bepaalt). Daarbij moeten de deelstaten alle personenbelastingen innen, zo stelt de N-VA, en dan bij afspraak doorstorten naar het federale niveau.

Sociaal-economisch programma[bewerken]

Sociaal-economisch gaat de N-VA er vanuit dat er een gezonde verhouding moet zijn tussen een sterke economie en een evenwichtig sociaal beleid. Om welvaart te verdelen moet er eerst welvaart gecreëerd worden. Ze lijkt daarbij van de impliciete assumptie uit te gaan dat, omdat er welvaart gecreëerd wordt, die meteen ook rechtvaardig zal verdeeld worden.

Kort samengevat kan men stellen dat de N-VA economisch een liberale en rechtse partij is. De N-VA stelt dat niet alle sociale impulsen van de staat moeten komen, maar dat de staat een regierol heeft in sociale aangelegenheden en soms ook rechtstreeks moet tussenkomen. De N-VA wil in de eerste plaats door overheidsregulering de markt aanzetten om zich sociaal op te stellen. De partij gaat er vanuit dat mensen zichzelf kunnen organiseren en reguleren, ook op economisch vlak.

Tegenstanders vragen zich af wat de betekenis is van de "de markt aanzetten om zich sociaal op te stellen". Op economisch vlak vertoont het partijprogramma van de N-VA bovendien een aantal gelijkenissen met de streefdoelen van de werkgeversorganisatie VOKA. Zo zou Bart De Wever tijdens regeringsonderhandelingen van 2010 (op 12 augustus 2010) het volgende hebben verklaard: "Als VOKA niet tevreden is, ben ik niet tevreden".[13] Die enigszins eenzijdige loyauteit van de N-VA heeft ertoe geleid dat tegenstanders van allerlei slag, inclusief het Vlaams Belang, de N-VA een neoliberale koers verwijten.[14][15][16][17][18]

De belangrijkste programmapunten zijn:

  • Verlaging en splitsing van de vennootschapsbelasting
  • Arbeidsduur berekening op jaarbasis
  • Loonvorming deels in functie van prestaties
  • Uitdoving van het brugpensioen
  • Werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd
  • Uitdoving van de wachtuitkering
  • Bepaalde aan arbeid gelijkgestelde periodes afschaffen
  • Structureel evenwicht in de begroting en wegwerking van het begrotingstekort met nadruk op besparingen in de overheidsuitgaven
  • Verlaging van de lasten op arbeid
  • Herziening van de groeinorm van 4,5 % voor de uitgaven van de gezondheidszorg
  • Een eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden
  • Harmonisatie van het ambtenarenstatuut
  • Respecteren van de loonnorm in functie van het concurrentievermogen
  • Uitbreiding van het activeringsbeleid naar werkzoekende 50+’ers
  • De tijdsspaarrekening (loopbaanrekening in functie van arbeid –zorg)

Politieke standpunten[bewerken]

De N-VA was aanvankelijk een gemeenschapspartij. Zij ging er vanuit dat het individu en de gemeenschap niet aan elkaarzijn tegengesteld, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Participatie in de gemeenschap is de beste garantie om de individuele vrijheid te beschermen. Door deel te nemen aan het gemeenschapsleven – in zijn meest uiteenlopende vormen – beseffen individuen dat hun eigenbelang gelijkloopt met dat van andere individuen. En het is in die onderhandeling van individuele eigenbelangen, dat het algemeen belang ontstaat.

Een individu kan dus enkel vrij zijn, als hij verantwoordelijkheid neemt. Als hij beseft dat hij deel uitmaakt van een groter geheel, van iets dat hem overstijgt. Daarom ook dat er voor de N-VA geen rechten kunnen bestaan zonder plichten.

In het algemeen wordt de N-VA op ethisch vlak als vrijzinnig beschouwd. Zo is de partij een voorstander van euthanasie geworden, na eerst tegen een versoepeling te stemmen. Abortus en holebi-rechten worden gesteund door deze partij. De partij is reeds enkele jaren vertegenwoordigd op de gay pride en heeft ook voor het homohuwelijk gestemd en voor adoptie door holebi-koppels.

Bekende partijleden[bewerken]

Partijleiding[bewerken]

  • Bart De Wever: algemeen voorzitter (sinds 23 oktober 2004). Hij zal de taken van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter combineren tot na de verkiezingen in 2014[19].
  • Ben Weyts: ondervoorzitter
  • Daphné Dumery: algemeen penningmeester
  • Andries Gryffroy: algemeen secretaris
  • Tim Moens: voorzitter partijraad
  • Piet De Zaeger: algemeen directeur N-VA
  • Joachim Pohlmann: partijwoordvoerder N-VA
  • Jan Jambon: fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers, burgemeester Brasschaat
  • Annick De Ridder: fractievoorzitter Senaat, Vlaams volksvertegenwoordiger
  • Matthias Diependaele: fractievoorzitter Vlaams Parlement
  • Jan Peumans: voorzitter van het Vlaams parlement

Provinciale partijleiders[bewerken]

Vooraanstaande leden[bewerken]

Politieke mandaten[bewerken]

Europees niveau[bewerken]

Europees Parlement
Naam Fractie
Johan Van Overtveldt Europese Conservatieven en Hervormers
Helga Stevens Europese Conservatieven en Hervormers
Louis Ide Europese Conservatieven en Hervormers
Mark Demesmaeker Europese Conservatieven en Hervormers

Federaal niveau[bewerken]

Kamer van Volksvertegenwoordigers
Kieskring Naam
Antwerpen Rita Bellens
Antwerpen Zuhal Demir
Antwerpen Peter De Roover
Antwerpen Bart De Wever
Antwerpen Sophie De Wit
Antwerpen Jan Jambon
Antwerpen Koen Metsu
Antwerpen Yoleen Van Camp
Antwerpen Rob Van de Velde
Antwerpen Valerie Van Peel
Antwerpen Bert Wollants
Oost-Vlaanderen Siegfried Bracke
Oost-Vlaanderen Peter Buysrogge
Oost-Vlaanderen Peter Dedecker
Oost-Vlaanderen Christoph D'Haese
Oost-Vlaanderen Sarah Smeyers
Oost-Vlaanderen Goedele Uyttersprot
West-Vlaanderen An Capoen
West-Vlaanderen Koenraad Degroote
West-Vlaanderen Daphné Dumery
West-Vlaanderen Rita Gantois
West-Vlaanderen Jan Vercammen
West-Vlaanderen Brecht Vermeulen
Vlaams-Brabant Inez De Coninck
Vlaams-Brabant Theo Francken
Vlaams-Brabant Jan Spooren
Vlaams-Brabant Kristien Van Vaerenbergh
Vlaams-Brabant Hendrik Vuye
Limburg Karolien Grosemans
Limburg Werner Janssen
Limburg Peter Luykx
Limburg Steven Vandeput
Limburg Veerle Wouters
Senaat
Type Naam Opmerkingen
Rechtstreeks verkozen Patrick De Groote volgt Bart De Wever op, die Vlaams Parlementslid bleef
Rechtstreeks verkozen Frank Boogaerts volgt Helga Stevens op, die Vlaams Parlementslid bleef
Rechtstreeks verkozen Louis Ide
Rechtstreeks verkozen Lieve Maes
Rechtstreeks verkozen Veerle Stassijns volgde Danny Pieters - Senaatsvoorzitter tot 11 oktober 2011 - op die ontslag nam om vicerector van de KU Leuven te worden
Rechtstreeks verkozen Sabine Vermeulen volgt Luc Sevenhans op, die Philippe Muyters opvolgde, die lid werd van de Vlaamse regering
Rechtstreeks verkozen Bart De Nijn volgt Piet De Bruyn op, die Vlaams volksvertegenwoordiger werd
Rechtstreeks verkozen Elke Sleurs
Rechtstreeks verkozen Inge Faes
Gemeenschapssenator Lies Jans volgt Bart De Wever op, die in 2013 burgemeester werd
Gemeenschapssenator Helga Stevens
Gemeenschapssenator Wilfried Vandaele volgt Liesbeth Homans op, die in 2013 schepen werd
Gecoöpteerd senator Huub Broers Fractieleider sinds 2013, in opvolging van Liesbeth Homans
Gecoöpteerd senator Karl Vanlouwe

Vlaams niveau[bewerken]

Vlaamse Regering Bourgeois
Naam Functie
Geert Bourgeois Minister-president van de Vlaamse Regering
Vlaams minister van Buitenlands Beleid en Onroerend Erfgoed
Liesbeth Homans Viceminister-president
Vlaams minister van Wonen, Armoedebestrijding en Binnenlands Bestuur
Philippe Muyters Vlaams minister van Werk, Innovatie en Sport
Ben Weyts Vlaams minister van Mobiliteit, Openbare Werken, Vlaamse Rand, Toerisme en Dierenwelzijn
Vlaams Parlement
Kieskring Naam
Antwerpen Liesbeth Homans
Antwerpen Kris Van Dijck
Antwerpen Annick De Ridder
Antwerpen Marc Hendrickx
Antwerpen Paul Van Miert
Antwerpen Manuela Van Werde
Antwerpen Herman Wynants
Antwerpen Kathleen Krekels
Antwerpen Philippe Muyters
Antwerpen Peter Wouters
Antwerpen Ludo Van Campenhout
Antwerpen Sofie Joosen
Antwerpen Jan Van Esbroeck
Antwerpen Tine Van der Vloet
Oost-Vlaanderen Matthias Diependaele
Oost-Vlaanderen Elke Sleurs
Oost-Vlaanderen Andries Gryffroy
Oost-Vlaanderen Marius Meremans
Oost-Vlaanderen Karim Van Overmeire
Oost-Vlaanderen Ingeborg De Meulemeester
Oost-Vlaanderen Sabine Vermeulen
Oost-Vlaanderen Miranda Van Eetvelde
Oost-Vlaanderen Koen Daniëls (opvolger Lieven Dehandschutter)
Vlaams-Brabant Ben Weyts
Vlaams-Brabant Nadia Sminate
Vlaams-Brabant Piet De Bruyn
Vlaams-Brabant Lorin Parys
Vlaams-Brabant Lieve Maes
Vlaams-Brabant Bart Nevens
Vlaams-Brabant Willy Segers
West-Vlaanderen Geert Bourgeois
West-Vlaanderen Ann Soete
West-Vlaanderen Wilfried Vandaele
West-Vlaanderen Axel Ronse
West-Vlaanderen Cathy Coudyser
West-Vlaanderen Danielle Godderis-T'Jonck
Limburg Jan Peumans
Limburg Lies Jans
Limburg Grete Remen
Limburg Jos Lantmeeters
Limburg Jelle Engelbosch
Brussel-Hoofdstad Karl Vanlouwe

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Voetnoten

  1. n-va zet 40000ste lid in de bloemetjes, N-VA, 21 augustus 2014
  2. [1]
  3. CD&V bevestigt kartelbreuk op nationaal en Vlaams niveau De Standaard
  4. Wetstraat schrikt van geheime peilingen
  5. De Wever vraagt alle Vlaamse partijen één front te vormen
  6. De Wever moet van zege nog een overwinning maken. De Standaard (14 juni 2010) Geraadpleegd op 16 januari 2011
  7. De slimste mens van de Wetstraat. Het Nieuwsblad (14 juni 2010) Geraadpleegd op 16 januari 2011
  8. N-VA blaast iedereen weg
  9. De Wever: 'Angst voor N-VA regeert'. De Standaard (16 juli 2012) Geraadpleegd op 20 juli 2012
  10. N-VA breekt door in gemeenten en steden. deredactie.be (15 oktober 2012) Geraadpleegd op 15 oktober 2012
  11. Nieuwe volkspartij verpulvert records. De Standaard (15 oktober 2012) Geraadpleegd op 15 oktober 2012
  12. Geel-zwarte zondag. De Morgen (15 oktober 2012) Geraadpleegd op 15 oktober 2012
  13. De Standaard, 9-10-2010
  14. [2]
  15. [3]
  16. [4]
  17. [5]
  18. [6]
  19. Bart De Wever blijft voorzitter tot november 2014 Het belang van Limburg, 10 juni 2013

Bron