Nikolaj Goemiljov

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nikolaj Goemiljov (vermoedelijk tijdens zijn schooljaren)

Nikolaj Stepanovitsj Goemiljov (Russisch: Николай Степанович Гумилёв) (Kronsjtadt, 15 april [O.S. 3 april] 1886Berngardovka (bij Sint-Petersburg), 24 augustus 1921) was een Russische dichter en ontdekkingsreiziger. Hij was een belangrijk proponent van het acmeïsme, een stroming die zich afzette tegen het symbolisme.

leven en werk[bewerken]

Goemiljov werd in Kronsjtadt geboren als zoon van een marinearts en bezocht het gymnasium in Tsarskoje Selo, bijna gelijktijdig met Anna Achmatova. Al in 1905, nog voor hij in 1906 zijn school zou afmaken, kwam zijn eerste dichtbundel uit: "Путь конквистадоров" ("Weg van de conquistadors").

In 1907 vertrok Goemiljov naar Parijs, waar hij aan de Sorbonne Franse literatuur studeerde en tevens het tijdschrift Sirius en, in 1908, zijn tweede dichtbundel: "Романтические цветы" ("Romantische bloemen") publiceerde.

Door zijn eerste reis naar Afrika in 1908, naar Egypte, en latere reizen naar Abessinië, werd Goemiljov enthousiast over het exotische continent, wat ook in zijn werk tot uiting kwam.

Nicolaj Goemiljov & Anna Achmatova met kind (1913)

Goemiljov studeerde in de herfst van 1909 verder aan de universiteit van Sint-Petersburg, waar hij in 1910 trouwde met Anna Achmatova en samen met haar en onder andere Osip Mandelstam richtte hij de groep: "Цех поэтов" ("Het Dichtersgilde") op. Goemiljov was ook de belangrijkste redacteur van het van de groep uitgaande tijdschrift Apollon.

Een nieuwe reis naar Afrika in 1913, in opdracht van de Academie voor Wetenschappen, versterkte zijn passie voor Abessinië en zijn ervaringen als jager, avonturier en ontdekkingsreiziger.

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog meldde Goemiljov zich als vrijwilliger. Over zijn ervaringen schreef hij berichten in een tijdschrift. Ook publiceerde hij twee dichtbundels. Na het begin van de Oktoberrevolutie keerde hij in Sint Petersburg, inmiddels Petrograd, terug en werd weer actief in het literaire leven, culminerend in het voorzitterschap van de Petrogradse dichtersvereniging in 1921.

De publicatie van zijn laatste boek: "Огненный столп" ("De vuurzuil") maakte hij niet meer mee, omdat hij begin augustus 1921 werd gearresteerd door de Tsjeka (geheime dienst) wegens vermeende deelname aan een contrarevolutionaire samenzwering, waarvoor hij op de 24ste werd geëxecuteerd.

Pas in de tijd van Gorbatsjov wordt hij gerehabiliteerd en wordt zijn werk dat lang alleen beschikbaar was via de samizdat en zeldzame antiquarische exemplaren, weer officieel uitgegeven.