Nikolaj Mensjoetkin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Nikolaj Aleksandrovitsj Mensjoetkin (Russisch: Николай Александрович Меншуткин) (Sint-Petersburg, 24 oktober 1842 – aldaar, 5 februari 1907) was een Russisch scheikundige.

Hij werd geboren in 1842 in de Russische hoofdstad Sint-Petersburg als zoon van een handelaar. Mensjoetkin studeerde natuurwetenschappen aan de universiteit van Sint-Petersburg. Hij begon zijn kandidatuur in 1859 maar trok vervolgens naar de universiteiten van Tübingen, Parijs en Marburg om ten slotte in 1865 terug naar de universiteit van Sint-Petersburg te keren. In 1866 behaalde hij zijn diploma als magister en begon zijn academische loopbaan. Hij stierf in 1907 te Sint-Petersburg.

Mensjoetkins professionele carrière
1866 Docent analytische chemie universiteit Sint-Petersburg
1869 Promotie tot professor technische en analytische chemie
1886 Benoeming tot professor organische scheikunde
1902 Naast zijn positie aan de universiteit van Sint-Petersburg wordt hij eveneens professor analytische en organische chemie benoemd aan de polytechnische school van Sint-Petersburg-Sosnovka

Mensjoetkin was vooral geïnteresseerd in amines, amiden en aniliden. Hij was een van de pioniers in het onderzoek naar de chemische kinetiek. Enkele van zijn wetenschappelijke bijdragen:

Hij schreef tevens twee boeken, namelijk Analytische Chemie (1871) en Geschichte der chemische Theorie (1888).

Referenties[bewerken]

  • W Pötsch. Lexikon bedeutender Chemiker (VEB Bibliographisches Institut Leipzig, 1989) (ISBN 3-323-00185-0)