Wii

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Nintendo Wii)
Ga naar: navigatie, zoeken
Wii
Wii
Wii Wiimotea.png
Algemene informatie
Fabrikant Nintendo
Uitgebracht Vlag van Australië 7 augustus 2006
Vlag van Verenigde Staten 19 november 2006
Vlag van Japan 2 december 2006
Vlag van Europa 8 december 2006
Type Spelcomputer
Generatie Zevende generatie
Verkochte eenheden + 100 miljoen (augustus 2013)[1]
Technische gegevens
Processor Broadway
Media Wii Optical Disc
Nintendo GameCube Game Disc
Controller Wii-afstandsbediening
Online dienst Nintendo Wi-Fi Connection
Achterwaartse
compatibiliteit
Ja
Spellen
Lijst van spellen voor Wii
Bestverkochte spel Wii Sports
Chronologie
Voorloper Nintendo GameCube
Opvolger Wii U
Lijst van spelcomputersystemen
Portaal  Portaalicoon   Computer
Op de Wii kunnen ook Nintendo GameCubespellen gespeeld worden. De controller en Memory Card worden dan aan de bovenkant aangesloten.

De Wii (uitspraak: Wie) is de vijfde (de handhelds niet meegerekend) in een succesvolle serie van spelcomputers uitgebracht door Nintendo. Deze spelcomputer stond eerder bekend onder de codenaam Nintendo Revolution. De Wii is de officiële opvolger van de Nintendo GameCube. De naam Wii staat voor het Engelse woord we wat wij in het Nederlands betekent.

Het opvallendste en bekendste element aan de nieuwe spelcomputer van Nintendo is volgens velen de controller (de hardware die men in de hand heeft om spellen te besturen), de zogenaamde "Wii-afstandsbediening". Op 16 september 2005 werd de controller van de Wii in Japan onthuld, die lijkt op een afstandsbediening, maar toch heel andere functies heeft.

Wii is achterwaarts compatibel met Nintendo GameCube-spellen: ook deze kunnen gespeeld worden op de Wii, de huidige versie van de Wii ondersteunt dit echter niet meer. Daarnaast is het ook mogelijk om via een downloadsysteem, genaamd Virtual Console, NES-, SNES-, Nintendo 64-, Sega Mega Drive-, PC Engine/TurboGrafx- en MSX-spellen te spelen. De releasedata waren 2 december 2006 voor Japan, 19 november 2006 voor de Verenigde Staten, 7 december 2006 voor Australië en 8 december 2006 voor Europa. In Amerika en Europa wordt het spel Wii Sports standaard bij de spelcomputer geleverd.

In augustus 2007 heeft de Wii de eerste plaats in de verkopen (van spelcomputers uit de zevende generatie) overgenomen van de Xbox 360. Tegen 20 augustus 2013 waren wereldwijd meer dan 100 miljoen Wii's verkocht.[1]

Afstandsbediening[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Wii-afstandsbediening voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Wii-afstandsbediening (officiële naam is Wii Remote) is een motioncontroller die op het eerste gezicht doet denken aan een doodgewone afstandsbediening van bijvoorbeeld een televisie. Hij dient in één hand vastgehouden te worden. Het meest (destijds) vernieuwende van de Wii-afstandsbediening is dat hij bewegings- én positiegevoelig is. Via verschillende sensoren wordt de stand van de Wii-afstandsbediening en de positie ten opzichte van (een sensorbar bij) de televisie gemeten. De spelcomputer weet dus waar de controller zich bevindt en ook hoe die vastgehouden wordt (schuin of recht). Hiermee wordt het mogelijk om computerspellen niet alleen met de knoppen te besturen, maar ook en vooral met bewegingen van de controller.

Zo is er Wii Sports, waarin de speler de controller beweegt als o.a een tennisracket. Andere voorbeelden: de controller als drumstok in een drumspel, als golfclub of honkbalknuppel, als vishengel, als zwaard en schild in The Legend of Zelda: Skyward Sword, als autostuur in een racespel (horizontaal vastgehouden)(mogelijk in onder andere Mario Kart Wii) of zelfs als dirigeerstok. Een andere belangrijke toepassing is die in first-person shooters (schietspel waarbij men uit de ogen van de hoofdpersoon kijkt) en de controller kan gebruiken om te richten en te schieten zoals met een (3D-)muis.

Een andere bijzonderheid aan de controller is dat er een luidspreker in verwerkt is, waarmee spellenmakers gemakkelijker 3D-geluiden kunnen genereren. Zo is het mogelijk, bijvoorbeeld in The Legend of Zelda: Twilight Princess, het geluid van een pijl van de controller naar de televisie te horen gaan. Men hoort dan eerst het geluid van een vertrekkende pijl uit zijn controller, en vervolgens hoort men diezelfde pijl een vijand op de televisie raken, en lijkt het dus of de pijl door je kamer suist. Er zijn echter wel klachten over de uitermate lage kwaliteit van de speaker, waardoor die illusie een beetje verpest wordt. De Wii-afstandsbediening bevat ook een trilfunctie en bevat acceleratiesensoren die kunnen detecteren hoe snel en in welke richting de controller wordt bewogen.

Voor complexere spellen kan de Nunchuk aan de controller vastgeklikt worden. De Nunchuk is de tweede controller die bij de Wii standaard wordt meegeleverd. Dit biedt mogelijkheden voor onder andere complexere spellen, maar ook voor bijvoorbeeld Wii Sports, waar de Nunchuk en de Wii-afstandsbediening kunnen worden gebruikt om mee te boksen.

Niet alle spellen zullen overigens gebruik hoeven te maken van de vernieuwende controller. Spellenmakers kunnen, als ze dit willen, spellen ook op een traditionele manier maken. Super Smash Bros. Brawl wordt hier een voorbeeld van (al kan men ook met de Wii-afstandsbediening spelen).

Nintendo heeft voor de Wii ook een tweehandige 'traditionele controller' beschikbaar die op een meer gebruikelijke manier vastgehouden en bediend wordt en tevens als vervangende controller dient voor oudere spellen via Virtual Console. Ook kunnen GameCube-controllers aangesloten worden op de Wii.

Op het moment wordt er binnen Nintendo nog nagedacht over andere uitbreidingen (naast de Nunchuk) van de controller. Op E3 2006 werd bijvoorbeeld een prototype van een pistoolvormige controlleruitbreiding getoond, waarin de Wii-afstandsbediening werd aangesloten. Uitgever Ubisoft heeft via het Thrustmaster-merk een miniatuurstuurwiel ontwikkeld waar de afstandsbediening in kan worden gezet; het wordt gratis verstrekt bij bepaalde games. Ook bij Mario Kart Wii (Mario racespel) kan men een 'stuurtje' kopen waar de wii-afstandsbediening in kan geklikt worden.

De Wii-afstandsbediening heeft tevens een (klein) intern geheugen van 6 kB. Dit geheugen kan gebruikt worden om bijvoorbeeld zelfgemaakte Mii's (een kleine personage, of avatar dat de speler zelf aankleedt en vormgeeft.) op te slaan en die uit te wisselen met andere Wii-systemen. De Mii wordt vaak gebruikt in minigames, of kan als nevenpersonage in een spel functioneren. Voorbeelden van de spellen waar de Mii de hoofdrol heeft zijn Wii Sports, Wii Party en Wii Play.

Wii-kanalen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Wii-kanalen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Als de Wii wordt opgestart komt er een speciaal menu in beeld dat bestaat uit verschillende vakjes, ook wel Wii-kanalen genoemd. Sommige van deze kanalen, zoals het het weer-, nieuws-, internet-, winkel-, enquête- en wedstrijdkanaal, vereisen een internetverbinding.

Games[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Wii-spellen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.


Virtual Console[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Virtual Console voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Wii is in staat om bepaalde spellen van vroegere Nintendoconsoles, namelijk de NES, SNES en Nintendo 64, te emuleren. Daarnaast zijn ook bepaalde Sega Mega Drive, PC Engine/TurboGrafx, Neo-Geo en MSX-spellen beschikbaar. Deze spellen moeten eerst via het winkelkanaal in combinatie met een creditcard of Wii Points Card worden aangeschaft. Via deze downloadservice zal men in de toekomst waarschijnlijk ook totaal nieuwe (eenvoudige) games kunnen downloaden, maar hier zijn nog geen concrete plannen over bekend. Het is mogelijk dat in de toekomst andere spelcomputers worden toegevoegd aan deze service. Zo heeft Nintendo al eens toegezegd MSX-spellen te zullen aanbieden, maar vooralsnog zijn deze spellen nog niet beschikbaar gemaakt.

Games worden verkocht voor Wii-Points. 1 Wii-Point kost 1 eurocent. De prijzen per console zijn als volgt:

Uitzonderingen voor bepaalde spellen zijn mogelijk. Punten kunnen los worden aangeschaft in de winkel met een Wii Points Card voor € 20 (2000 punten). Deze kan via het Winkelkanaal verzilverd worden, tot een maximum hoeveelheid van 10.000 punten (€ 100).

De Virtual Console is regiogebonden. Iemand in Europa kan met een Europese versie van de Wii alleen spellen downloaden die voor Europa bedoeld zijn, en dus geen spellen uit Japan. Dit kan ook niet als men de taal van zijn Wii verandert, het winkelkanaal kijkt naar de firmware op de Wii. Andere firmware installeren werkt niet, want dan zal de Wii kapot gaan.

De GameCube-controller kan gebruikt worden voor de Virtual Console, maar levert in sommige situaties een onpraktische knoppenindeling op. De traditionele controller kan niet gebruikt worden voor GameCube-spellen, maar wel voor elk Virtual Console-spel. NES-spellen, TurboGrafx-spellen, MSX-spellen, Neo-Geo-spellen en bepaalde MegaDrive-spellen kunnen eventueel ook worden gespeeld met de standaard Wii-afstandsbediening. Deze zal hiervoor 90 graden gekanteld moeten worden.

Virtual Console-spellen zijn niet op een andere Wii te spelen dan het systeem waar het spel op gedownload is. Als een Virtual Console-game verwijderd is of na een systeemfout onspeelbaar blijkt, kan het spel opnieuw worden gedownload. Let wel dat dit onmogelijk is als alle gegevens op de Wii zijn gewist via het Wii-instellingenmenu.

Voor Virtual Console in Europa zijn onder meer verkrijgbaar:

  • NES
  • SNES
  • Nintendo 64
  • Sega Mega Drive
  • TurboGrafx-16
  • MSX
  • Neo-Geo

De Virtual Consoles die ook met de Wii-remote te spelen zijn:

  • Nes
  • Sega Mega Drive
  • TurboGrafx-16

Op 23 februari 2007 is bekendgemaakt dat de MSX en Neo-Geo ook worden toegevoegd aan de lijst met Virtual Console-games. Om Virtual Console-spellen te kunnen downloaden is het vereist om een breedbandinternetverbinding te hebben en een router met wifi-verbinding. Wie dit niet heeft, kan een Nintendo Wifi-USB-connector kopen.

Specificaties[bewerken]

Afmetingen[bewerken]

  • Breedte: 4,4 cm
  • Hoogte: 15,7 cm
  • Lengte: 21,54 cm
  • Gewicht: Ongeveer 1,2 kg

Hardware[bewerken]

Voorkant[bewerken]

  • Zelfladende disksleuf
  • 3 knoppen, één om het systeem aan/uit te schakelen, één om de Wii te resetten en één om de disk uit te werpen.
  • 1 openbaar klepje waarachter:
    • 1 knop voor het synchroniseren van de wii-mote('s) en eventuele andere besturingsonderdelen, zoals het balance board.
    • SD-geheugenkaart-poort om foto's en films (MJPEG) te laden

Boven[bewerken]

  • 2 uitneembare klepjes waaronder:
    • 4 poorten voor Nintendo GameCube-controllers
    • 2 openingen voor Nintendo GameCube-geheugenkaarten

Achter[bewerken]

  • 2 USB 2.0-poorten
  • Sensorbar-uitgang, om de sensorbar van stroom te voorzien
  • Multi-AV-uitgang, voor zowel component-, composiet- als S-video
  • Ventilatierooster (blaast lucht uit)

Onder[bewerken]

  • Sticker met onder andere seriecode
  • Ventilatierooster (zuigt lucht aan)

Verborgen in de Wii[bewerken]

  • IBM "Broadway"-processor, gemaakt met 90 nm SOI CMOS-technologie
  • ATI "Hollywood" grafische chip
  • 512 MB intern flash-geheugen
  • Zelfladende diskdrive die zowel Wii-disks (12 cm) als GameCube-disks (8 cm) aanneemt
  • Wifi-ondersteuning
  • Dolby Pro Logic II-ondersteuning

Nintendo's president, Reggie Fils-Aime, heeft in 2007 bevestigd dat er geen Wii met dvd-speler op de markt zal komen in Japan, Amerika en Europa.

Wii Mini[bewerken]

De Wii Mini

Rond 2012 lanceerde Nintendo in Canada de Wii Mini, een goedkopere versie van de oorspronkelijke Wii met minder ingebouwde hardware en minder USB-poorten. Ook is uit de Wii Mini de functie om verbinding te maken met het internet via wifi of LAN-kabel en de ondersteuning voor Nintendo GameCube-games verwijderd, maar ondersteunt het verder alle originele accessoires voor de Wii. In combinatie met de lancering in Nederland werd ook de Nintendo Selects-lijn gelanceerd met een paar laag geprijsde games bedoeld voor onder andere de Wii Mini. De Wii Mini is volgens Nintendo vooral bedoeld voor mensen die de Wii-hit-games uit 2013 toch nog willen beleven.

Wii U[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Wii U voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Al sinds 2009 waren er geruchten dat er een opvolger van de Nintendo Wii zou komen. Uiteindelijk werd het pas in april 2011 bekendgemaakt dat er een opvolger zou zijn. Over de vernieuwingen is vrijwel nog niets bekendgemaakt. Wel liet Nintendo weten dat 'Project Café' (codenaam) de kracht van Sony's PlayStation 3 zal evenaren en dat de mensen een eerste keer met de console kunnen kennismaken in juni 2011. Ook zijn er bronnen die zeggen dat Project Café de AMD R700 GPU-architectuur zou krijgen en een IBM PowerPC custom-CPU. Nintendo heeft de console op de E3 van 2011 bekendgemaakt. Inmiddels is de langverwachte opvolger van de Wii te koop.

Andere spelcomputers van dezelfde generatie[bewerken]

Andere spelcomputers van dezelfde generatie als de Nintendo Wii zijn Microsofts Xbox 360 en Sony's PlayStation 3. Bij elke nieuwe generatie gaan hardcore-gamers in discussie over welke console de meeste potentie heeft. Dit wordt een systeemoorlog (Engels: console war) genoemd waar Sega en Atari al aan ten onder zijn gegaan.

Nintendo slaat met de Wii daarom een nieuwe en andere richting in dan Sony en Microsoft om onder meer minder concurrentiegevoelig te zijn ten opzichte van de spelsystemen van de concurrentie.

De Wii wint enorm aan populariteit en is momenteel wereldwijd de best verkopende spelconsole[bron?]. Mede dankzij deze goede verkopen zijn gamestudios meer en meer gaan geloven in de Wii. In de beginperiode had de spelconsole nogal last van de zo gevreesde "quick-cash-microbe", er werden goedkope titels gemaakt om snel geld te kunnen verdienen, maar dit verbeterde na een tijd. Ondertussen is de Wii een sterk handelsmerk geworden en blijft het goed verkopen.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties