Norma Talmadge

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Norma Talmadge
Normatalmadge.jpg
Algemene informatie
Geboren 26 mei 1893
Overleden 24 december 1957
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Norma Talmadge (Jersey City, 26 mei 1893Las Vegas, 24 december 1957) was een Amerikaans actrice uit de periode van de stomme film.

Biografie[bewerken]

Talmadge werd op 26 mei 1893 geboren [1] in Niagara Falls [2], als de oudste dochter van Fred Talmadge, een werkloze alcoholist, en Margaret "Peg" Talmadge, een gevatte, ontembare vrouw. Talmadge groeide in armoede op. Op een Kerstochtend zei Fred dat even eten ging kopen, maar hij keerde nooit meer terug. Peg stond er alleen voor om Norma, Natalie en Constance op te voeden [3]. Peg nam meerdere baantjes aan en kocht een huis in Brooklyn.

Nadat Talmadge, die inmiddels een tiener was, vol lof sprak over een klasgenoot die model stond voor de voorfilms in de bioscoop, regelde haar moeder een interview voor Norma met de lokale fotograaf. Talmadge werd meteen afgewezen door hem, maar werd niet veel later wel aangenomen. Toen Peg naar haar debuut kwam kijken, was ze er van overtuigd dat Norma de filmindustrie in moest gaan [3]. Ook al waren geen van de dochters er geïnteresseerd in actrices te worden, moedigde moeder Peg ze er toe aan. Het geld wat ze verdienden, moesten ze investeren.


Peg bracht de dochters naar Vitagraph Studios in de hoop dat ze aangenomen zouden worden. De studio lag slechts enkele straten verderop van hun huis [3]. Toen ze de studio binnen wisten te sluipen, werden ze er onmiddellijk uitgegooid door een producent. Echter, Breta Breuill, die de montage deed voor films, merkte Talmadge's schoonheid op en regelde voor haar een kleine rol in The Household Pest (1909) [3].

Met dank aan de hulp van Breuill, kreeg Talmadge in de periode van 1911-1912 meer dan 100 filmrollen. Uiteindelijk kreeg ze $25 per week en had ze grotere rollen. In 1911 kreeg ze een contract. Haar eerste film onder een contract werd Neighboring Kingdom. Ze kreeg voor het eerst aandacht met de drie uur durende verfilming van A Tale of Two Cities, die in delen werd uitgebracht in 1911. Talmadge speelde Mimi, een naaister die Sidney Carton bijstaat [4]. Maurice Costello, die de hoofdrol had in de film, hielp haar met haar carrière. Vanwege de grotere rollen die ze kreeg, kreeg Talmadge meer aandacht van het publiek. Daarnaast kreeg ze ook lof van de critici. In 1913 was ze uitgegroeid tot de meestbelovende actrice van Vitagraph [5].

In 1915 kreeg Talmadge haar grote doorbraak, toen ze een rol had in de vooraanstaande film The Battle Cry of Peace, een anti-Duitse, propagandistische drama [4]. De ambitieuze Peg vond echter dat Talmadge geen vooruitgang had bij de studio en regelde een contract voor haar bij National Pictures Company. Hier kreeg ze acht grote filmrollen en $400 per week. Nadat haar laatste film voor de Vitagraph, The Crown Prince's Double, erop zat, verliet Talmadge in 1915 de studio. Ze werkte vijf jaar lang bij Vitagraph en verscheen in ongeveer 250 films.

In augustus dat jaar verliet de familie Talmadge New York om te verhuizen naar Californië. Hier was ze te zien in de film Captivating Mary Carstairs. De studio bleek echter achtergesteld te zijn. De set en kostuums waren goedkoop en de film werd een flop. National Pictures ging na het uitbrengen van de film failliet. De familie Talmadge zat nu zonder werk gestrand in Californië. Talmadge besloot de lat hoog te leggen en probeerde een contract bij Triangle Corporation, waar D.W. Griffith werkte, te krijgen. Door de kracht van The Battle Cry wist Talmadge een contract te krijgen bij Griffith's Fine Arts Company. In een periode van 8 maanden, was Talmadge de vrouw op de voorgrond in zeven lange films, waaronder The Social Secretary (1916), een komediefilm die werd geschreven door Anita Loos. In haar periode bij Fine Arts, was ze, in tegenstelling tot haar zus Constance, niet in films van Griffith te zien.


Toen er aan haar contract een einde was gekomen, keerde Talmadge terug naar New York en richtte ze zich op Broadway. Hier ontmoette ze regisseur Joseph M. Schenck, die in die tijd aan het plannen was zijn eigen films te maken. Schenck was onmiddellijk onder de indruk van Talmadge, zowel uit persoonlijk als professioneel opzicht. Hij deed een huwelijksaanzoek en bood haar hun eigen studio aan. Ze trouwden uiteindelijk op 20 oktober 1916 [4]. Samen met haar moeder had Schenck complete gezag over haar carrière [6].

In 1917 vormde het koppel de Norma Talmadge Film Corporation. Dit werd een winstgevende onderneming. Schenck beloofde van Talmadge de grootste ster ooit te maken. Hij wilde dat ze een legendarische en memorabele actrice zou worden. Voor de films waar ze in te zien was, kocht hij de grootste sets, duurste kostuums, voornaamste regisseurs en meest getalenteerde acteurs. Daarnaast kreeg ze veel publiciteit. Haar eerste film voor de studio werd Panthea (1917), een inmiddels verloren film. De film werd een enorme sensatie, waarin Talmadge bewees dat ze een getalenteerde dramatische actrice was [7]. Niet alleen haar naam werd alsmaar bekender in deze tijd, ook haar prestaties hadden een vooruitgang. In de periode 1917-1921 maakte ze ongeveer vier films per jaar. Al de films werden grote successen. Talmadge werd opgemerkt door haar modesmaak, die terugkwam in de films. Als resultaat hiervan had ze een maandelijks stukje in het tijdschrift Photoplay.

De voorpagina van het blad Photoplay met illustratie van Talmadge (1929)

Talmadge's films werden enorme kassuccessen. Toen de film The New Moon (1919) in première ging, was de zaal zó vol, dat er geen ruimte meer was voor de gezusters Talmadge.

In de jaren '20 bleef Talmadge haar status in de publiciteit houden en acteerde ze nog altijd in succesvolle films. Smilin' Through (1922) is een van Talmadge's meest memorabele films uit die tijd. De film kreeg twee remakes, waar Norma Shearer en Jeanette MacDonald de hoofdrollen in hadden. De film werd Talmadge's meest populaire film [8].

Nadat Smilin' Through werd uitgebracht, sloot Schenck de studio, waarna Norma en Constance naar Hollywood verhuisden, waar toentertijd Natalie met Buster Keaton acteerde in films. Hun natuurlijke uitstraling maakte al gauw sterren van hen. Talmadge's films in Hollywood waren nog grootser en glanzender. Daarnaast hadden de films meer variaties in genres. Ze werkte samen met bekende regisseurs, waaronder Frank Lloyd, Clarence Brown en Frank Borzage.

In 1923 werd Talmadge in een opiniepeiling uitgeroepen tot de grootste filmster. Ze verdiende 10.000 dollar per week en haar ze kreeg uit meer dan drieduizend brieven per week van bewonderaars. Voor haar volgende film, Secrets (1924), kreeg Talmadge uitstekende kritieken [9]. Talmadge kreeg de bijnaam “The Lady of the Great Indoors”. Ook werd er gezegd dat niemand beter dramatische rollen kon spelen dan Talmadge.

Joseph Schenck werd in 1924 een van de bazen van United Artists, maar Talmadge had nog steeds een contract bij First National. Ze bleef in bekende films spelen. In 1927 begon Talmadge een traditie door per ongeluk in nat cement te stappen bij de Grauman's Chinese Theater [10].

Talmadge's laatste film voor First National werd Camille (1926), een film die in 1936 opnieuw werd gemaakt, waar Greta Garbo een hoofdrol in had. Tijdens het filmen van Camille werd Talmadge verliefd op tegenspeler Gilbert Roland [3], waarna ze een scheiding aanvroeg bij Joe Schenck. Hij wilde haar deze niet geven, maar ze gingen wel uit elkaar. Desondanks werden de volgende films waarin Talmadge te zien was uitgebracht door United Artists, waar Schenck werkte. De studio kreeg echter financiële problemen, waardoor Talmadge niet veel aandacht meer kreeg. Haar populariteit daalde. Daarnaast flopte de films.

Toen haar volgende film, Woman Disputed (1928), werd uitgebracht, was de geluidsfilm al geïntroduceerd. Al snel lieten alle filmstudio's de stomme film achter zich en maakte alleen nog maar ruimte voor geluidsfilms. Talmadge nam daarom stemlessen. Na een voorbereiding van een jaar lang, verscheen ze in 1929 in haar eerste geluidsfilm, New York Nights. Talmadge bleek, in tegenstelling tot wat geloofd werd, geen Brooklynse stem te hebben. Ze kon wel degelijk normaal spreken en haar acteerprestaties werden ook geaccepteerd [11]. De film werd echter een flop, waardoor Talmadge begon te zoeken naar een grote film. In 1930 was ze te zien in DuBarry, Woman of Passion. Talmadge bleek in deze film toch niet ervaren genoeg te zijn voor de geluidsfilm, waardoor de film flopte.

Het publiek bleek ook niet geïnteresseerd meer te zijn in sterren uit de stomme film en Talmadge had rond deze tijd ook al de leeftijd van veertig jaar bereikt, een leeftijd die in die tijd als oud werd beschouwd. Ze was niet meer geïnteresseerd om nog pogingen te doen haar status als bekende actrice te behouden, maar volgens haar contract moest ze nog in twee films spelen. Echter, ze vroeg of haar contract beëindigd mocht worden. Hierdoor werd DuBarry, Woman of Passion haar laatste film.

Nadat Talmadge de filmindustrie achter zich liet, trok ze zich ook terug uit alles wat met de film of met Hollywood te maken had. Haar privéleven zag er ook niet kleurrijk uit. Ze besloot om niet te trouwen met Gilbert Roland, omdat hij twaalf jaar jonger dan Talmadge was en zij vreesde dat hij haar uiteindelijk zou verlaten. Daarnaast werd haar moeder ziek in 1931 en stierf uiteindelijk in 1933.

In 1932 ontmoette ze komiek George Jessel. Nadat Schenck Talmadge haar scheiding in april 1934 gaf, trouwde Talmadge negen dagen later met Jessel [12]. Jessel had een radioprogramma die niet een groot publiek wist te lokken. Daarom nodigde hij Talmadge uit voor meerdere gastrollen. Het programma werd uiteindelijk van de radio gehaald. Ook het huwelijk duurde niet veel langer. Jessel en Talmadge scheidden in 1939. Dit werd haar laatste baan. Het vermogen was immers zó groot, dat de gezusters Talmadge nooit meer geldproblemen hadden. In 1946 trouwde ze met Carvel James.

Talmadge, die zich nooit comfortabel voelde om het middelpunt van de aandacht te zijn, trok zich volledig terug uit de media. Talmadge vertelde dat ze verslaafd raakte aan pijnstillers [3]. In de laatste jaren van haar leven verhuisde ze naar het warme klimaat in Las Vegas. Ze stierf in 1957 op 64-jarige leeftijd aan een beroerte met haar man aan haar zijde.

Filmografie[bewerken]

Een lijst van de films waar Talmadge in verscheen, exclusief de korte films.

Filmografie als actrice
Jaar Titel Rol Opmerkingen
1915 Captivating Mary Carstairs Mary Carstairs
1915 The Battle Cry of Peace Virginia Vandergriff
1915 The Crown Prince's Double Shirley Rives
1916 The Missing Links Myra Holburn
1916 Martha's Vindication Martha
1916 The Children in the House Cora
1916 Going Straight Grace Remington
1916 The Devil's Needle Renee
1916 The Social Secretary Mayme
1916 Fifty-Fifty Naomi
1917 Panthea Panthea Romoff Ook producent
1917 The Law of Compensation Flora Graham/Ruth Graham
1917 Poppy Poppy Destinn
1917 The Moth Lucy Gillam
1917 The Secret of the Storm Country Tess Skinner
1918 The Ghosts of Yesterday Ruth Graham/Jeanne La Fleur
1918 By Right of Purchase Margot Hughes
1918 De Luxe Annie Julie Kendal Ook producent
1918 The Safety Curtain Puck
1918 Her Only Way Lucille Westbrook
1918 The Forbidden City San San/Toy
1919 The Heart of Wetona Wetona
1919 The New Moon Princess Marie Pavlovna
1919 The Probation Wife Josephine Mowbray Ook producent
1919 Dust of Desire Onbekend
1919 The Way of a Woman Nancy Lee
1919 The Isle of Conquest Ethel Harmon Ook producent
1920 She Loves and Lies Marie Callender, aka Marie Max and June Dayne
1920 A Daughter of Two Worlds Jennie Malone
1920 The Woman Gives Inga Sonderson
1920 Yes or No Margaret Vane/Minnie Berry Ook producent
1920 The Branded Woman Ruth Sawyer Ook producent
1921 Love or Hate Acacia, The Passion Flower Ook producent
1921 The Sign on the Door Ann Hunniwell/Mrs. 'Lafe' Regan Ook producent
1921 The Wonderful Thing Jacqueline Laurentine Boggs Ook producent
1921 Love's Redemption Jennie Dobson (aka Ginger) Ook producent
1922 Smilin' Through Kathleen/Moonyeen Ook producent
1922 The Eternal Flame Duchesse de Langeais Ook producent
1923 The Voice from the Minaret Lady Adrienne Carlyle Ook producent
1923 Within the Law Mary Turner Ook producent
1923 Ashes of Vengeance Yolande de Breux Ook producent
1923 The Song of Love Noorma-hal Ook producent
1924 Secrets Mary Carlton Ook producent
1924 The Only Woman Helen Brinsley Ook producent
1925 The Lady Polly Pearl Ook producent
1925 Graustark Princess Yetive Ook producent
1926 Kiki Kiki Ook producent
1926 Camille Marguerite Gautier (Camille) Ook producent
1927 The Dove The Dove Ook producent
1928 The Woman Disputed Mary Ann Wagner Ook producent
1929 New York Nights Jill Deverne Ook producent
1930 Du Barry, Woman of Passion Madame Du Barry
Bronnen, noten en/of referenties
  1. “The Film Encyclopedia”: Ephraim Katz, p.564
  2. Norma Talmadge: a Great Moving Picture Star
  3. a b c d e f Norma Talmadge - Silent Star of November, 1997
  4. a b c “Silent Players”: Anthony Slide, p. 374
  5. An Encyclopedic Dictionary of Women in Early American Films: 1895-1930 : Denise Lowe, p. 516
  6. “Silent Star”: Jeanine Basinger, p. 144
  7. “Silent Star”: Jeanine Basinger, p. 145
  8. “Silent Star”: Jeanine Basinger, p. 149
  9. “Silent Star”: Jeanine Basinger, p. 150
  10. An Encyclopedic Dictionary of Women in Early American Films: 1895-1930 : Denise Lowe, p. 517
  11. “Silent Star”: Jeanine Basinger, p. 157
  12. “Silent Star”: Jeanine Basinger, p. 1175