Occlusie (tandheelkunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Onder occlusie wordt in de tandheelkunde elk statisch contact tussen een of meer elementen van de bovenkaak met een of meer elementen van de onderkaak verstaan.

De enige reproduceerbare occlusie is deze waarbij het onderkaakkopje (condylus, caput mandibulae) van de onderkaak (mandibula) zo ver mogelijk achterwaarts in het kaakgewricht gelegen is. Dit wordt de RCP (Retrusive Contact Position) genoemd.

De occlusie waarbij de tanden van boven- en onderkaak maximaal met elkaar in contact komen, wordt ICP (Intercuspal Contact Position) genoemd. Het overgrote deel van de kaakbewegingen, als slikken, spreken, geeuwen enz, wordt vanuit deze positie geïnitieerd.

Bij condylar displacement is de occlusie verstoord en niet-reproduceerbaar.

De symptomen van een verstoorde occlusie zijn beschreven in Fonder's Dental Distress Syndrome