Ogaden-oorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ogaden-oorlog
Onderdeel van de Koude Oorlog
Datum 13 juli, 1977 - 15 maart, 1978 (8 maanden en 2 dagen)
Locatie Ogaden
Resultaat *Sovjet en Cuba militaire interventie[1]
Strijdende partijen
Flag of Ethiopia (1991-1996).svg Ethiopië
Flag of the Soviet Union.svgSovjet Unie
Flag of Cuba.svg Cuba
Flag of South Yemen.svg Zuid-Jemen
Flag of Somalia.svg Somalië
Flag of Ogaden.svg WSLF
Commandanten
Flag of Ethiopia (1991-1996).svgMengistu Haile Mariam
Flag of the Soviet Union.svg Vasily Petrov
Flag of Cuba.svgArnaldo Ochoa
Flag of Somalia.svgSiad Barre
Flag of Somalia.svg Generaal Muhammad Ali Samatar
Troepensterkte
47.000 Ethiopiërs
1.500 Sovjet-adviseurs
15.000 Cubanen
2.000 Zuid-Jemenieten
60.000 Somalische Nationale Leger
15.000 WSLF-strijders
Verliezen
Ethiopië:
6,133 gedood[3]
10,563 gewond[3]
3,867 gevangengenomen (inclusief 1,362 deserteurs)[3][4]
Cuba:
400 gedood[4]
Zuid Yemen:
100 gedood[4]
Sovjet Unie:
33 gedood[5]
toestellen verloren:
23 gevechtsvliegtuigen[3]
139 tanks[3]
108 APCs[3]
1,399 voertuigen[3]
6,453 gedood[3]
2,409 gewond[3]
275 gevangengenomen[3]
toestellen verloren:
28 gevechtsvliegtuigen [3]
72 tanks[3]
30 APCs[3]
90 voertuigen[3]

De Ogaden-oorlog was de oorlog tussen Somalië en Ethiopië van 1977 tot 1978. De oorlog was het gevolg van de Somalische president Siad Barre, die de Ogaden, een grote stuk land dat historisch door de Somaliers werd bewoond, wou verenigen met Somalië.

Voorgeschiedenis[bewerken]

De Hoorn van Afrika, die via de Rode Zee de toegang verschaft tot het Midden-Oosten, stond tijdens de Koude Oorlog onder grote aandacht van de supermachten. Hoewel Ethiopië, onder keizer Haile Selassie, van oudsher de bondgenoot van het westen was, bracht de militaire staatsgreep van januari 1974 een einde aan deze vanzelfsprekendheid. Keizer Selassie werd afgezet en de militaire raad, de Derg, werd het nieuwe machthebbende orgaan. De Derg kende vanaf het begin anti-Amerikaanse sentimenten. De Verenigde Staten verloor Ethiopië echter definitief als bondgenoot toen kolonel Mengistu in de 1977 de macht greep als de nieuwe voorzitter van de Derg, de premier en het staatshoofd van Ethiopië. Onder Mengistu werd Ethiopië hervormd tot een socialistische staat en werden de banden met de Sovjet-Unie langzaam aangehaald. Omdat Somalië zich al in het communistische kamp bevond, leek Moskou in een luxepositie te verkeren.

Het idee van Moskou om deze staten in een socialistische federatie samen te voegen, werd al snel de kop ingedrukt door het ontluikende Somalische nationalisme. De in 1969 aan de macht gekomen Somalische president Siad Barre propageerde het ‘Groot-Somalië’. Concreet kwam dit erop neer dat Barre uit was op de Ogaden. De Britse Rijk gaf de Ogaden-regio aan Ethiopië in 1891, maar werd voor een groot deel bewoond door Somaliërs. Daarbij werd Barre gesteund door Somalische verzetsbewegingen in de Ogaden, waarvan de Western Somali Liberation Front (WSLF) al jaren duizenden manschappen bezat.

De Ogaden-oorlog[bewerken]

Na een bezoek aan Somalië van Fidel Castro en de president van de Sovjet-Unie, Nikolaj Podgorny, kwam Moskou tot de conclusie dat de oorlog tussen de twee bondgenoten onafwendbaar was. Toen op 23 juli 1977 35.000 Somalische militairen, gesteund door 15.000 WSLF-strijders, de Ogaden binnenvielen, begon Moskou al snel met de onderhandelingen met Mengistu. Als gevolg trok Barre zijn conclusie en zette alle Sovjetadviseurs het land uit. Gesteund door de aanzet van Barre, koos Moskou definitief de kant van Ethiopië. Ethiopië leek een logische keuze door zijn grotere omvang en bevolking, zijn grotere strategische belang en de grondstoffenvoorraad. Tevens werd Mengistu boven Barre gekozen, omdat hij als een betrouwbaarder bondgenoot werd gezien door Moskou.

Hoewel Somalië al 60% van de Ogaden in handen had, leek het voor Moskou nog niet te laat om het tij te keren. In het totaal werden er 1 miljard aan wapens ingezet, tevens werden er 15.000 Cubaanse militairen ingevlogen. Daarbij besloot Moskou, met behulp van 1.500 sovjetadviseurs en twee sovjetofficiers, op geheel unieke wijze directe controle op het conflict uit te oefenen. Het keerpunt in de oorlog diende zich met deze enorme militaire steun dan ook snel aan. Bij de Somalische aanval op de stad Harar werden de Somalische troepen na een maandenlange strijd verslagen. Tevens raakte de bevoorrading door de voortdurende luchtaanvallen steeds verder in gevaar, waardoor het Somalische leger begin 1978 volledig uitgeput raakte. Nadat Ethiopische troepen de Somalische grens waren gepasseerd, kwam er in februari een Ethiopische dubbeloffensief tot stand, waardoor Barre zich op 9 maart 1978 genoodzaakt zag om zijn troepen terug te trekken. Ondanks het verlies van Somalië als bondgenoot van de Sovjet-Unie, had Moskou, mede door de Ogaden-oorlog een nieuwe betrouwbare bondgenoot gecreëerd. Daarbij had Moskou een toegang gekregen tot de Rode Zee, wat van groot belang was na het verlies van Caïro als bondgenoot.

Voetnoten[bewerken]

  1. Richard Crockat, The fifty years war: the United States and the Soviet Union in World Politics, p. 283
  2. Robert F. Gorman, Political conflict on the Horn of Africa, p. 208
  3. a b c d e f g h i j k l m n Gebru Tareke, "Ethiopia-Somalia War," p. 665.
  4. a b c Gebru Tareke, "Ethiopia-Somalia War," p. 664.
  5. Krivosheev, G.F.. Russia and the USSR in the wars of the 20th century, statistical study of armed forces' losses (in Russian). Soldat.ru (2001) Gearchiveerd van het origineel op 2008-01-29 Geraadpleegd op 2008-02-01