Olympique Lyonnais

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor het vrouwenelftal van de club, zie Olympique Lyonnais (vrouwenvoetbal). Voor het gelijknamige raceteam, zie Olympique Lyonnais (Superleague Formula).
Olympique Lyonnais
Boutique Olympique lyonnais.JPG
Naam Olympique de Lyon et
du Rhône
Bijnaam Les Gones (De jongens)
La Reine (De koningin)
Opgericht 1899 / 3 oktober 1950
Plaats Lyon
Stadion Stade de Gerland
Capaciteit 41.044 plaatsen
Complex Centre Tola Vologe
Voorzitter Vlag van Frankrijk Jean-Michel Aulas
Eigenaar ICMI SAS (34%)
Pathé SA (23%)
▪ Overig (43%)
Techn. dir. Vlag van Frankrijk Guy Genet
Trainer Vlag van Frankrijk Hubert Fournier
(Hoofd)sponsor Betclic
Begroting € 121 miljoen[1]
Competitie Ligue 1
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Derde tenue
geldig voor 2013/14
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Olympique Lyonnais, kortweg Olympique Lyon, is een Franse voetbalclub uit Lyon, opgericht in 1899 en uitkomend in de Ligue 1. De club behoorde in het begin van de 21e eeuw tot de Europese top en is lid van de ECA. De club speelt zijn wedstrijden in het Stade Gerland. De bijnamen van de club zijn La Reine (de Koningin) en Les Gones (de jongens). Olympique Lyonnais behoorde tot de beste clubs van Frankrijk en domineerde de Ligue 1 in de beginjaren van de 21e eeuw. In 2001 eindigden ze tweede, achter FC Nantes, maar daarna won de club de titel zeven maal op rij.

De grote aartsrivaal van Olympique Lyonnais is AS Saint-Étienne. Wedstrijden tussen beide clubs staan bekend als de Derby du Rhône.

Geschiedenis[bewerken]

Vroege geschiedenis[bewerken]

Olympique Lyonnais werd in 1896 opgericht als omni-sportvereniging Racing Club de Lyon en nam later de naam Lyon Olympique aan. In 1899 kreeg de club ook een voetbalafdeling. De club sloot zich aan bij de USFSA en plaatste zich in 1906 voor de eindronde van het kampioenschap en speelde in de achtste finales gelijk tegen Olympique Marseille. Er kwam een replay, maar Lyon gaf forfait voor deze wedstrijd. In 1908 en 1909 plaatste FC Lyon zich voor de eindronde, maar in 1910 was Olympique weer van de partij en Besançon werd met 4-1 uitgeschakeld. In de kwartfinale moest de club echter met 5-0 het onderspit delven voor Stade Helvétique Marseille.

De eerste decennia[bewerken]

De club nam de naam Lyon Olympique Universitaire aan, kortweg LOU en plaatste zich in 1913 nog eens voor de eindronde, maar kreeg een pak slaag van Stade Raphaëlois van 5-1 en was meteen weer uitgeschakeld. Hierna verdween de club enkele jaren in de anonimiteit.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde de club in 1942/43 voor het eerst in de hoogste klasse en werd elfde op zestien clubs in de zone zuid. Het volgende seizoen namen er geen clubs deel aan het kampioenschap, maar clubs die een hele regio vertegenwoordigden. Dit werd echter na één seizoen afgeschaft en in het laatste oorlogsseizoen werd Lyon met 2 punten voorsprong op Bordeaux groepswinnaar. In de finale tegen de noordelijke kampioen FC Rouen moest de club het onderspit delven en verloor met 4-0. Lyon ging niet op zijn elan verder na de oorlog en degradeerde naar de tweede klasse. De volgende seizoenen eindigde de club in de hogere middenmoot.

In mei 1950 besloot men om de voetbal en rugby-afdelingen van elkaar te scheiden. Er kwam ook een scheiding tussen de prof- en amateursectie. De club kreeg een nieuwe naam: « Olympique Lyonnais ». Armand Groslevin werd de eerste clubpresident. Le LOU bleef bestaan als amateurclub, maar mocht twee seizoenen lang niet deelnemen aan het kampioenschap. Daarna ging de nieuwe club van start, die echter geen beroep mocht doen op de geschiedenis van het vroegere LOU.

Wisselend succes[bewerken]

In het eerste seizoen onder de naam Olympique Lyonnais werd meteen de titel behaald, maar Lyon werd te licht bevonden voor de elite en degradeerde meteen terug naar de Division 2. Na een achtste plaats werd de club in 1954 opnieuw kampioen en kon zich nu voor langere periode in de hoogste klasse vestigen. De volgende seizoenen was de club een middenmoter en in 1958 mocht de club voor het eerst Europees spelen in de tweede editie van de Jaarbeursstedenbeker. De eerste Europese confrontatie in San Siro werd meteen een blamage en de club zou het nooit meer slechter doen. Internazionale vernederde de club met 7-0. In de terugwedstrijd kon de club thuis wel gelijk spelen. Ondanks middenmootplaatsen in de competitie werd Lyon ook voor de volgende twee edities geselecteerd, maar werd ook hier telkens in de eerste ronde uitgeschakeld.

Na jaren van middenmootplaatsen werd in 1962/63 voor het eerst de vijfde plaats bereikt. In de beker werd voor het eerst de finale bereikt, maar daarin verloor de club van kampioen Monaco. Omdat Monaco kampioen was mocht Lyon voor het eerst deelnemen aan de beker der bekerwinnaars en bereikte de halve finales. Thuis tegen Sporting Portugal werd het 0-0 en in Lissabon werd het 1-1. Helaas werd de regel dat uitdoelpunten dubbel tellen pas enkele jaren later ingevoerd en ook het penalty's nemen was nog niet gebruikelijk, waardoor er een derde wedstrijd plaatsvond in Madrid die Sporting met 0-1 won van Lyon. Sporting zou de beker uiteindelijk winnen tegen MTK Boedapest. In de competitie werd Lyon vierde en door een 2-0 bekeroverwinning tegen Bordeaux plaatste de club zich opnieuw voor Europees voetbal. Dit keer stopte FC Porto de club al in de eerste ronde. Na nog een zesde plaats het jaar erna belandde de club weer in de middenmoot van de competitie. Na een bekeroverwinning in 1967 tegen FC Sochaux werd er weer Europees gespeeld. In de 1/8ste finales werd Tottenham Hotspur uitgeschakeld, maar in de kwartfinale verloor de club van HSV. In 1968 werd de club opnieuw geselecteerd voor de Jaarbeursstedenbeker en bereikte daar de tweede ronde, waar opnieuw een Portugese club de boosdoener was. In de competitie liet de club het al enkele jaren afweten en werden enkel middenmootplaatsen behaald met uitzondering van 1971/72 toen de vijfde plaats behaald werd. Een jaar later won de club de beker tegen FC Nantes en nog een jaar later bereikte Lyon voor het eerst het podium door derde te eindigden in de competitie. Ook in 1974/75 werd de derde plaats bereikt. Europees werd Lyon echter telkens vroeg uitgeschakeld. De volgende jaren speelde de club met wisselend succes, een gevecht tegen degradatie gevolgd door een zevende plaats en in 1980 flirtte de club helemaal met de degradatie toen er een barrage gespeed moest worden met tweedeklasser Olympique Avignon. Lyon herstelde zich het volgende seizoen met een zesde plaats, maar daarna ging het weer bergaf en in 1982/83 werd de club voorlaatste en degradeerde naar de Division 2 na 29 seizoenen hoogste klasse. Geen enkele andere club speelde op dat moment langer in de hoogste klasse.

De volgende zes seizoenen bracht de club door aan de top van de tweede klasse, maar elk jaar schoot de club net iets te kort om te promoveren. In 1987 werd Jean-Michael Aulas investeerder en zijn ambitie was een Europese kwalificatie binnen de vijf jaar. In 1989 werd de promotie afgedwongen. De club deed het meteen goed en reeds na twee seizoenen Division 1 plaatste de club zich voor Europees voetbal al moest de club al in de tweede ronde van de UEFA Cup het onderspit delven van het Turkse Trabzonspor.

De volgende twee seizoenen ging het weer slechter met de club en na een achtste plaats in 1993/94 werd Olympique vicekampioen het seizoen erna. In de UEFA Cup schakelde Lyon Lazio Roma uit, maar werd dan in de 1/8ste finales uitgeschakeld door Nottingham Forest. In 1997 plaatste Lyon zich via de intertotocup voor de UEFA Cup en bereikte de tweede ronde. Het volgende seizoen bereikte Olympique de kwartfinales en moest daar het onderspit delven voor Bologna FC.

De kampioensjaren[bewerken]

In 1999, wordt er door Pathé 15 miljoen euro in de club gestoken. De clubpresident Jean-Michel Aulas besluit van dit geld een grote aanvaller met naam te halen: Sonny Ânderson. De Braziliaanse international werd gehaald van FC Barcelona en zou in Lyon uitgroeien één van de meest emblematische spelers uit de clubhistorie. Zijn komst maakte een omkeer teweeg bij de club uit Lyon en zorgt ervoor dat O.L. in het seizoen 2000/2001 eindigt als vice-kampioen, vlak achter FC Nantes.

Seizoen Comp. Beker Europa
2000/01 2e 1/4 2R CL
2001/02 1e 1/16 1/8 UC
2002/03 1e 1/32 1/16 UC
2003/04 1e 1/8 1/4 CL
2004/05 1e 1/8 1/4 CL
2005/06 1e 1/4 1/4 CL
2006/07 1e 1/8 1/8 CL
2007/08 1e winnaar 1/8 CL
2008/09 3e 1/8 1/8 CL
2009/10 2e 1/16 1/2 CL
2010/11 3e 1/16 1/8 CL

Vanaf dat seizoen begon Olympique Lyon in rap tempo te groeien. De club domineert de Ligue 1 in de beginjaren van de 21e eeuw door zeven maal op rij het Frans landskampioenschap te winnen. Een belangrijke sleutelspeler van Lyon in de beginjaren van de jaren '00 was de populaire middenvelder Juninho Pernambucano, die met zijn befaamde vrije trappen een zeer groot aandeel had in de successen. Met het aantrekkelijke aanvallende en flitsende spel, kreeg de club in Europees verband steeds meer aanzien. Er werden in 6 jaar tijd veel prachtige overwinningen geboekt tegen clubs als Real Madrid (3-0), Celtic (3-2), PSV Eindhoven (4-0), Bayern München (2-1), Olympiakos Piraeus (4-1), Fenerbahçe (4-2) en Werder Bremen (7-2). Dit zorgde ervoor dat veel voetbalkenners, waaronder Willem van Hanegem, enkele jaren achtereenvolgens Olympique Lyonnais als Champions League-finalist voorspelden. Echter kwam Olympique Lyonnais niet verder de kwartfinales, maar wist het zich wel te nestelen bij de Europese topclubs.

Onder leiding van hoofdtrainer Alain Perrin won l'O.L. in 2008 zowel de Ligue 1 als de Coupe de France. Desondanks speelde Lyon de laatste competitiewedstrijden zeer moeizaam en waren er spanningen in de spelersgroep. Dit leidde tot controverses tussen clubpresident Jean-Michel Aulas en Bernard Lacombe enerzijds en Alain Perrin anderzijds. De controverse leidde tot het vertrek van Perrin. Aan het einde van het seizoen vertrokken er nog tien spelers, mede door het gevolg van de interne spanningen. Tijdens het Europees kampioenschap voetbal van 2008 was Olympique Lyonnais hofleverancier van het toernooi door 10 contractspelers te leveren aan de deelnemende landen.

Op 18 juni 2008 werd Claude Puel aan de pers gepresenteerd als de nieuwe hoofdtrainer van Olympique Lyonnais. Voor het seizoen 2008/09 lagen de verwachtingen bij de zevenvoudig landskampioen torenhoog. Na het vertrek van 10 selectiespelers, had Lyon voor miljoenen euro's aan talentvolle, maar relatief onervaren, spelers gekocht, waaronder Hugo Lloris, Miralem Pjanic, Jean II Makoun en John Mensah. Ondanks een voortvarend begin, eindigde Lyon met moeizaam spel op een teleurstellende derde plaats in de competitie en werd het uitgeschakeld in de achtste finale van de UEFA Champions League tegen FC Barcelona, de uiteindelijke winnaar van het toernooi. In de competitie wist Girondins de Bordeaux de hegemonie van Olympique Lyonnais na 7 jaren te doorbreken.

Na een verversing van bijna een derde van de spelersgroep, waarbij onder meer Kader Keïta, Karim Benzema en clubicoon Juninho Pernambucano vertrokken, besloot de directie voor het seizoen 2009/10 opnieuw te investeren in versterkingen. De eerste grote aankoop die La Reine deed was Lisandro López, die voor 24 miljoen euro de duurste aankoop werd uit de historie van l'OL. Andere grote aankopen voor dat seizoen waren Michel Bastos, Aly Cissokho en Bafétimbi Gomis, waardoor Lyon in de zomer van 2009 een slordige 72 miljoen euro in de selectie heeft gepompt om de club weer naar het landskampioenschap te loodsen en een rol van betekenis te laten spelen in Europa. De nieuwkomers hadden zich snel aangepast, waardoor l'OL zakelijker speelde en meer gericht op strijd dan op het individualisme.[2]

Europees maakte de club wederom grote indruk door in de UEFA Champions League 2009/10 te winnen van RSC Anderlecht (5-1 en 3-1 winst), Liverpool FC (2-1 winst), Real Madrid in de achtste finales en Girondins de Bordeaux in de kwartfinales. In de halve finales werden Les Gones uitgeschakeld door FC Bayern München (0-1, 0-3). Het was voor de eerste keer in de historie dat ze de halve finales bereikten. Dit zou de beste prestatie blijken van trainer Claude Puel, die na afloop van het seizoen 2010/2011 ontslagen werd, nadat Lyon niet verder kwam dan de achtste finales en een derde plaats in de competitie. Puel had in drie jaar tijd geen enkele prijs gehaald met Lyon, nadat de club daarvoor zeven maal op rij landskampioen was geworden. Na het verlies van de dominerende positie in eigen land en een plaats bij de Europese elite, waren voetbalkenners en media het met elkaar eens: Het tijdperk van het dominante Olympique Lyonnais zou voorbij zijn. La Reine won gedurende haar heerschappij zeven landskampioenschappen, zes Franse Supercups, twee belangrijke Franse bekertoernooien en bereikte eenmaal de halve finale en driemaal de kwartfinale van de Champions League.

Nieuwe periode[bewerken]

Bij het uitblijven van de gewenste prijzen, kwam Lyon in een kleine sportieve en economische crisis terecht. De voorzitter en eigenaar Jean-Michel Aulas besloot naar een nieuw economisch model het uitgavenpatroon drastisch te verlagen en te vertrouwen op de eigen jeugdopleiding. Dure spelers (onder andere Jérémy Toulalan, Miralem Pjanić in 2011 en Kim Källström, Hugo Lloris, Cris en Aly Cissokho in 2012), werden verkocht en het huishoudboekje werd tot aanvaardbare proporties teruggebracht. Voormalig speler en hoofd van de jeugdopleiding Rémi Garde werd aangesteld als nieuwe trainer. Onder zijn hoede braken de voormalige jeugdspelers Alexandre Lacazette, Maxime Gonalons en Clément Grenier door. Tijdens het eerste seizoen van Garde behaalde Lyon een vierde plaats in de competitie, de finale van de Coupe de la Ligue en won het de Coupe de France.

Garde nam na drie jaar als trainer van Lyon ontslag om 'persoonlijke redenen'. Hij werd op 23 mei 2014 opgevolgd door Hubert Fournier, die overkwam van Stade de Reims en tekende voor twee seizoenen.[3]

Resultaten[bewerken]

Erelijst[bewerken]

2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008
1973, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2012
Winnaar: 1964, 1967, 1973, 2008, 2012
Finalist: 1963, 1971, 1976
2001
1997

Olympique Lyonnais in Europa[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Olympique Lyonnais voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Olympique Lyonnais speelt sinds 1958 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

Champions League
1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12
Europa League
2012/13, 2013/14
Europacup II
1963/64, 1964/65, 1967/68, 1973/74
UEFA Cup
1974/75, 1975/76, 1991/92, 1995/96, 1997/98, 1998/99, 1999/00, 2001/02, 2002/03
Intertoto Cup
1997
Jaarbeursstedenbeker
1958/60, 1960/61, 1961/62, 1968/69

Clubcultuur[bewerken]

Beursnotering[bewerken]

Olympique Lyonnais is een voetbalclub met een beursnotering. Een belangrijke rol hierin speelde de zakenman Jean-Michel Aulas, die sinds 1987 de clubpresident is van Olympique Lyonnais en ervoor gezorgd heeft dat Lyon in de Franse top meedraait. De emissie op de Franse effecten beurs vond plaats op 8 februari 2007. De aandelen begonnen met een introductiekoers van 24 euro. Mede dankzij het geld dat de aandelen opgeleverd hebben, kan de Franse grootmacht met eigen geld een nieuw stadion laten bouwen. In november 2008 zakte de koers naar een voorlopig dieptepunt van € 8,50, maar leefde daarna weer op.

Supporters[bewerken]

Tijdens een thuiswedstrijd tegen Real Madrid.

De Ultra's subgroepen Bad Gones in het noordvak staan bekend als de meest fanatieke supporters.

Rivaliteit[bewerken]

Als één van de grote topclubs heeft Olympique Lyonnais in de loop der jaren veel rivaliteit ondervonden van andere clubs in de Ligue 1.

Rivaliteit met Saint-Étienne[bewerken]

De grote aartsrivaal van Olympique Lyonnais is AS Saint-Étienne. De onderlinge duels, die bekendstaan als de Derby du Rhône, behoren tot de belangrijkste wedstrijden van het jaar en zijn vrijwel altijd uitverkocht. Ongeacht de stand op de ranglijst, komt een wedstrijd tussen beide clubs neer op een krachtmeting welke club de beste van de regio Rhône-Alpes is. Het is in de publieke beleving een botsing tussen het sierlijke en elegante voetbal van La Reine en de onverzettelijke strijdlust van Les Verts. Zowel binnen als buiten het stadion hebben er in het verleden supportersrellen plaatsgevonden.

Rivaliteit met Marseille[bewerken]

Een andere belangrijke rivaal is Olympique Marseille, de andere topclub in de Ligue 1. De wedstrijden tegen Marseille worden bestempeld als de Choc des Olympiques.[4] De onderlinge duels behoren hedendaags tot de belangrijkste wedstrijden van het seizoen, maar qua spanning en rivaliteit zijn deze wedstrijden lang niet zo beladen als de duels met AS Saint-Étienne.

Rivaliteit met andere clubs[bewerken]

Behalve AS Saint-Étienne en Olympique Marseille heeft Olympique Lyonnais nog een aantal andere rivalen. De andere grote club waar altijd strijd tussen zit is Girondins Bordeaux. Deze wedstrijden gaan vaak over het kampioenschap van Frankrijk. Bordeaux en Lyon zijn vaak kampioen geworden. Ook Paris Saint Germain is een rivaal van Lyon.

Daarbij valt op dat deze tegenstanders meer bezig zijn met de strijd tegen Lyon dan andersom. Dit komt mede omdat er in de loop der jaren veel doorgebroken spelers van andere Franse clubs werden opgekocht en naar het grote Lyon getransfereerd.

Shirt- en kledingsponsors[bewerken]

  • De hoofdsponsor van Olympique Lyonnais is Hyundai
  • De kledingsponsor van Olympique Lyonnais is Adidas.

Selectie en technische staf[bewerken]

Selectie 2013/14[bewerken]

De rugnummers 16 en 17 werden een tijd lang niet meer uitgereikt, ten nagedachtenis van de ex-spelers Luc Borrelli en Marc-Vivien Foé.

Nr. Nationaliteit Naam Geboortedatum Bij club sinds Vorige club
Keepers
01 Vlag van Frankrijk Frankrijk Rémy Vercoutre 26.06.1980 2002 Montpellier
16 Vlag van Portugal Portugal Anthony Lopes 01.10.1990 2007 eigen jeugd
40 Vlag van België België Théo Defourny 25.04.1992 2011 eigen jeugd
45 Vlag van Zwitserland Zwitserland Jérémy Frick 08.03.1993 2013 eigen jeugd
Verdedigers
02 Vlag van Frankrijk Frankrijk Mehdi Zeffane 09.05.1992 2009 eigen jeugd
03 Vlag van Kameroen Kameroen Henri Bedimo 04.06.1982 2013 Montpellier HSC
04 Vlag van Burkina Faso Burkina Faso Bakary Koné 27.04.1988 2011 Guingamp
05 Vlag van Servië Servië Milan Biševac 31.08.1983 2012 PSG
13 Vlag van Portugal Portugal Miguel Lopes 19.12.1986 2013 Sporting CP
14 Vlag van Frankrijk Frankrijk Mouhamadou Dabo 28.11.1986 2011 Sevilla
15 Vlag van Frankrijk Frankrijk Mouhamadou-Naby Sarr 13.08.1993 2013 eigen jeugd
23 Vlag van Frankrijk Frankrijk Samuel Umtiti 14.11.1993 2010 eigen jeugd
44 Vlag van Frankrijk Frankrijk Romaric N'Gouma 28.01.1995 2013 eigen jeugd
Middenvelders
06 Vlag van Frankrijk Frankrijk Gueïda Fofana 31.08.1991 2011 Le Havre
07 Vlag van Frankrijk Frankrijk Clément Grenier 07.01.1991 2009 eigen jeugd
08 Vlag van Frankrijk Frankrijk Yoann Gourcuff 11.07.1986 2010 Bordeaux
11 Vlag van Frankrijk Frankrijk Rachid Ghezzal 09.05.1992 2012 eigen jeugd
12 Vlag van Frankrijk Frankrijk Jordan Ferri 12.03.1992 2009 eigen jeugd
17 Vlag van Frankrijk Frankrijk Steed Malbranque 06.01.1980 2012 A.S.S.E
20 Vlag van Frankrijk Frankrijk Gaël Danic 19.11.1981 2013 Valenciennes
21 Vlag van Frankrijk Frankrijk Maxime Gonalons Aanvoerder 10.03.1989 2009 eigen jeugd
22 Vlag van Mali Mali Sidy Koné 06.06.1992 2011 eigen jeugd
27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alassane Pléa 10.03.1993 2012 eigen jeugd
28 Vlag van Frankrijk Frankrijk Arnold Mvuemba 28.01.1985 2012 Lorient
29 Vlag van Frankrijk Frankrijk Farès Bahlouli 08.04.1995 2013 eigen jeugd
31 Vlag van Frankrijk Frankrijk Nabil Fekir 18.07.1993 2013 eigen jeugd
Aanvallers
10 Vlag van Frankrijk Frankrijk Alexandre Lacazette 28.06.1991 2009 eigen jeugd
18 Vlag van Frankrijk Frankrijk Bafétimbi Gomis 06.08.1985 2009 A.S.S.E
19 Vlag van Frankrijk Frankrijk Jimmy Briand 02.08.1985 2010 Rennes
24 Vlag van Kameroen Kameroen Clinton N'Jie 15.08.1993 2013 eigen jeugd
25 Vlag van Frankrijk Frankrijk Yassine Benzia 08.09.1994 2011 eigen jeugd
32 Vlag van Frankrijk Frankrijk Zakarie Labidi 08.02.1995 2013 eigen jeugd

Staf[bewerken]

Nationaliteit Naam Functie
Trainers
Vlag van Frankrijk Frankrijk Hubert Fournier Hoofd-coach
Vlag van Frankrijk Frankrijk Bruno Genesio Assistent-coach
Vlag van Frankrijk Frankrijk Patrick Collot Assistent-coach
Vlag van Frankrijk Frankrijk Joël Bats Keeperstrainer
Vlag van Frankrijk Frankrijk Robert Duverne Conditietrainer
Technische Staf
Vlag van Frankrijk Frankrijk Guy Genet Technisch directeur
Vlag van Frankrijk Frankrijk Bernard Lacombe Technisch adviseur
Medische Staf
Vlag van Frankrijk Frankrijk Jean-Jacques Amprino Clubarts
Vlag van Frankrijk Frankrijk Sylvain Rosseau Fysiotherapeut
Vlag van Frankrijk Frankrijk Abdeljelil Redissi Fysiotherapeut

Records[bewerken]

Wedstrijden en doelpunten[bewerken]

Topscorer aller tijden[5]

  1. Fleury Di Nallo , 182 doelpunten

Meest gescoorde doelpunten in één seizoen

  1. Suprima, 30 doelpunten — 1946/47
  2. André Guy, 25 doelpunten — 1968/69
  3. Bernard Lacombe, 24 doelpunten — 1977/78
  4. Sonny Ânderson, 23 doelpunten — 1999/00
  5. Nestor Combin, 23 doelpunten — 1963/64

Meest gespeelde competitiewedstrijden

  1. Serge Chiesa, 541 wedstrijden
  2. Sidney Govou, 367 wedstrijden

Meeste doelpunten voor

  • 74 doelpunten (Ligue 1) — 2007/08
  • 62 doelpunten (Ligue 1) — 2001/02

Minste tegendoelpunten

  1. 22 tegengoals — 2004/05

Grootste overwinning

  1. Olympique Lyonnais - Angers (8-0) — 1967
  2. Olympique Lyonnais - Olympique Marseille (8-0) — 1997
  3. Red Star - Olympique Lyonnais (1-5) — 1970

Grootste nederlaag

  1. Olympique Lyonnais - AS Saint-Étienne (1-7) — 1970
  2. Olympique Marseille - Olympique Lyonnais (7-0) — 1990

Transferhistorie[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie voor meer algemene informatie over voetbaltransfers: Lijst van duurste voetbaltransfers.

Vanaf 1989 speelde de club onafgebroken in de Ligue 1. Vanaf de beginjaren van de 21e eeuw behoort Olympique Lyonnais structureel tot de beste clubs van Frankrijk. Op de UEFA ranglijst van de beste clubs in Europa staat Olympique Lyonnais sinds 2006 jaarlijks in de top 10.[6] De basis hiervoor was een zeer succesvol aan- en verkoopbeleid van spelers, waardoor een zeer goede naam is opgebouwd. De club staat er nu bekend om het financieel goed voor elkaar te hebben. Een belangrijke rol hierin speelde de zakenman Jean-Michel Aulas, die sinds 1987 de clubpresident is van Olympique Lyonnais. Hieronder volgt een lijst van de grootste inkomende en uitgaande transfers van de club.[7][8]

Inkomend[bewerken]

Een overzicht van de 10 duurste aankopen van Olympique Lyonnais:

Vlag van Frankrijk Yoann Gourcuff werd in 2010 aangetrokken voor 22 miljoen euro.
Nummer Naam speler Van club Bedrag in miljoenen euro Jaar
1 Vlag van Argentinië Lisandro López Vlag van Portugal FC Porto € 24,0 ± 2009
2 Vlag van Frankrijk Yoann Gourcuff Vlag van Frankrijk Girondins de Bordeaux € 22,0 ± 2010
3 Vlag van Brazilië Sonny Ânderson Vlag van Spanje FC Barcelona € 19,0 ± 1999
4 Vlag van Brazilië Michel Bastos Vlag van Frankrijk Lille OSC € 18,0 ± 2009
5 Vlag van Ivoorkust Abdul Kader Keïta Vlag van Frankrijk Lille OSC € 16,0 ± 2007
6 Vlag van Brazilië Fred Vlag van Brazilië Cruzeiro EC € 15,4 ± 2005
7 Vlag van Frankrijk Aly Cissokho Vlag van Portugal FC Porto € 15,4 ± 2009
8 Vlag van Brazilië Ederson Vlag van Frankrijk OGC Nice € 15,2 ± 2008
9 Vlag van Kameroen Jean Makoun Vlag van Frankrijk Lille OSC € 14,0 ± 2008
10 Vlag van Frankrijk Bafétimbi Gomis Vlag van Frankrijk AS Saint-Étienne € 13,0 ± 2009

Uitgaand[bewerken]

Een overzicht van de 10 grootste uitgaande transfers van Olympique Lyonnais:

Vlag van Frankrijk Karim Benzema vertrok naar Real Madrid CF voor 35 miljoen euro.
Nummer Naam speler Naar club Bedrag in miljoenen euro Jaar
1 Vlag van Ghana Michael Essien Vlag van Engeland Chelsea FC € 40,0 ± [9] 2005
2 Vlag van Frankrijk Karim Benzema Vlag van Spanje Real Madrid € 35,0 ± [10] 2009
3 Vlag van Mali Mahamadou Diarra Vlag van Spanje Real Madrid € 29,0 ± [11] 2006
4 Vlag van Frankrijk Florent Malouda Vlag van Engeland Chelsea FC € 19,0 ± 2007
5 Vlag van Frankrijk Steve Marlet Vlag van Engeland Fulham FC € 19,0 ± 2001
6 Vlag van Portugal Tiago Mendes Vlag van Italië Juventus FC € 15,0 ± 2007
7 Vlag van Frankrijk Éric Abidal Vlag van Spanje FC Barcelona € 15,0 ± 2007
8 Vlag van Frankrijk Hatem Ben Arfa Vlag van Frankrijk Olympique Marseille € 12,0 ± 2008
9 Vlag van Frankrijk Hugo Lloris Vlag van Engeland Tottenham Hotspur FC € 10,0 ± tot € 15,0 [12] 2012
10 Vlag van Frankrijk Peguy Luyindula Vlag van Frankrijk Olympique Marseille € 10,0 ± 2004

Overzichtslijsten[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie de lijst van spelers van Olympique Lyonnais voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Fransen
 
Nederlanders
Brazilianen
Ghanezen
Kameroeners
Malinezen
Portugezen
 
Belgen
Overig

Trainers[bewerken]


Voorzitters[bewerken]


Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (fr) Sportune - Les budgets de Ligue 1, saison 2013-2014, 23 augustus 2013.
  2. Voetbal International - Olympique Lyon, succesvol met zakelijk karakter, 21 oktober 2009.
  3. Nieuwsblad.be Hubert Fournier is de nieuwe coach van Lyon
  4. La Tribune - Choc des Olympiques.
  5. Olympique Lyonnais - Les Scores Records.
  6. UEFA Team Ranking 2009.
  7. Olympique Lyonnais - OL’s biggest ever transfers, 9 juli 2009.
  8. Transfermarkt.de - Transferrekorde Olympique Lyonnais.
  9. Voetbalzone - Chelsea legt 40 miljoen euro neer voor Essien, 16 augustus 2005.
  10. Voetbal International - Lyon accepteert bod van Real Madrid op Benzema, 1 juli 2009.
  11. NOS Studio Sport - Miljoenentransfers Real Madrid sinds 1999, 11 juni 2009.
  12. Olympique Lyonnais - Olympique Lyonnais bevestigt de transfer van Hugo LLORIS naar Tottenham Hotspurs., 31 augustus 2012.