Omgevingsvergunning

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een omgevingsvergunning is een vergunning waarbij slechts één procedure vereist is voor het verkrijgen ervan in plaats van meerdere vergunning voor verschillende aspecten (bouwvergunning, milieuvergunning, ...).

Nederland[bewerken]

De omgevingsvergunning werd in Nederland op 1 oktober 2010 ingevoerd ter vervanging van de verschillende vergunningen voor wonen, ruimte en milieu. Dit waren onder andere de bouwvergunning, milieuvergunning, gebruiksvergunning, aanlegvergunning en de kapvergunning.

Het project omgevingsvergunning is onderdeel van het programma 'Modernisering VROM-regelgeving'. Dit programma heeft tot doel het aantal wetten en regels op het gebied van de fysieke leefomgeving flink te verminderen en te verbeteren. De omgevingsvergunning is er een onderdeel van.

Deze vergunning kan bij één loket bij de gemeente worden aangevraagd. Hiervoor gaat één procedure gelden waarop één besluit volgt. Voor beroep tegen dat besluit zal er één beroepsprocedure zijn.

De omgevingsvergunning is wettelijk geregeld met de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Veel gemeenten en provincies experimenteerden al vóór 2010 met deze nieuwe wettelijke voorschriften. Ervaringen zijn gebundeld op de website Kennisplein omgevingsvergunning. Er zijn door de Rijksoverheid diverse folders uitgebracht die gemeenten en provincies ondersteunen bij de invoering. Vanaf 1 oktober 2010 werken alle gemeenten en provincies met de nieuwe vergunning.

Vlaanderen[bewerken]

Ook in Vlaanderen maakte de Regering-Peeters II werk van de invoering van een omgevingsvergunning. Het decreet daartoe werd na een lange weg uiteindelijk goedgekeurd in april 2014.[1]

Externe links[bewerken]

Nederland:

Bronnen, noten en/of referenties