Ongedifferentieerde somatoforme stoornis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Een ongedifferentieerde somatoforme stoornis is een psychische aandoening die in het DSM-IV is ingedeeld bij de somatoforme stoornissen. Wie aan deze stoornis lijdt, ontwikkelt onbewust lichamelijke klachten waarvoor geen medische reden gevonden kan worden. Een kenmerkende klacht is chronische vermoeidheid, maar ook verlies van eetlust en problemen met het maag-darmkanaal maken vaak deel uit van het ziektebeeld. De diagnose is moeilijk, omdat ook andere aandoeningen tot vergelijkbare symptomen kunnen leiden gebeurt dit vaak door uitsluiting van andere mogelijkheden.

Criteria[bewerken]

Het DSM-IV geeft de volgende criteria voor de ongedifferentieerde somatoforme stoornis:

  • A. Een of meer fysiologische klachten (bijvoorbeeld vermoeidheid, verlies van eetlust, problemen met het maag-darmkanaal of urinewegen).
  • B. Een van de twee volgende criteria is geldig:
  1. De symptomen kunnen na onderzoek niet volledig worden verklaard door een somatische aandoening of de directe gevolgen van inname van een substantie (bijvoorbeeld drugs of medicijnen).
  2. Als er een somatische aandoening is geconstateerd, zijn de fysiologische klachten of resulterende problemen in de sociale omgang of het werk veel ernstiger dan verwacht kan worden op grond van de medische historie, fysiologische onderzoek of laboratoriumonderzoek.
  • C. De symptomen veroorzaken klinisch duidelijk lijden of problemen in de sociale omgang, op het werk of op andere belangrijke terreinen.
  • D. De duur van de stoornis is minimaal zes maanden.
  • E. De stoornis is niet uitsluitend te verklaren als onderdeel van een andere psychische aandoening (bijvoorbeeld een andere somatoforme stoornis, seksuele disfunctie, stemmingsstoornis, angststoornis, slaapstoornis of psychotische stoornis).
  • F. De symptomen zijn niet met opzet nagebootst of opgewekt (zoals bij een nagebootste stoornis of simulatie).

Zijn deze punten aanwezig of wordt aan deze eisen voldaan, dan mag men volgens het DSM-IV van een OSS spreken. Hiermee is niets gezegd over de oorzaak, noch over de behandeling. Het is mogelijk dat volgende edities van het DSM andere criteria zullen aangeven.

Het DSM-IV geeft geen omschrijving van aandoeningen als het chronischevermoeidheidssyndroom of burn-out. Deze worden door DSM-gebruikers soms geclassificeerd als vormen van de ongedifferentieerde somatoforme stoornis, omdat de symptomen overeenkomen.[1]

Behandeling[bewerken]

De behandeling kan bestaan uit onder andere cognitieve gedragstherapie en ontspanningsoefeningen. Eventueel kan door een psychiater medicatie zoals antidepressiva voorgeschreven worden.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Oxford Handbook of Psychiatry - Oxford University Press, isbn 0198527837