Onkruit
Onkruit (1974-1986) was een radikale, geweldloze actiegroep van militante antimilitaristen. Onkruit richtte zijn acties tegen het leger, kernwapens en de wapenindustrie in het algemeen, verder hield het dossiers bij over onder andere de volgende onderwerpen: "Nederlandse bedrijven in Irak", de "Joint Strike Fighter", "kernwapens in Nederland", "militaire objecten in Nederland" en "deelnemers UDT wapenbeurs".
[bewerken] Historie
Vanaf 1970 bestond binnen de dienstweigeraarsbeweging onvrede over de erkenningsgronden en werd de vraag gesteld of het wel zin had om je te laten erkennen als gewetensbezwaarde, omdat daarmee het militaire apparaat en de defensie-industrie niet wezenlijk werden aangetast. Er waren begin jaren zeventig contacten met de beweging van totaalweigeraars, de Insoumission Collective Internationale, met zetel in Brussel, en in Nederland werd in Groningen het ITDC (Internationaal Totaal Dienstweigerings Collectief) opgericht.
Er lagen contacten met de Vereniging Dienstweigeraars, maar de naam Onkruit is onafhankelijk van die vereniging ontstaan, toen een aantal mensen in de zomer van 1974 bijeen kwam in Overschie en de naam bedacht werd toen één van de aanwezigen in de tuin waar ze vergaderden een schoffelende vriendin zag, en uitriep: `Onkruit, met een t, tegen kruit, wat ze ook schoffelen, ze zullen ons niet uitroeien´.
Onkruit trok daarna de kar van de totaalweigeraars-beweging en kreeg landelijk veel publiciteit, waarbij het regelmatig tot rechtszaken en botsingen met de politie kwam, vanwege bijvoorbeeld het zich vastketenen aan de hekken van Plein 4, het Ministerie van Defensie, in Den Haag. De groep bestond uit minder dan honderd echte activisten, aanvankelijk vergaderend op centrale bijeenkomsten, in Zwolle en Utrecht, maar later in diverse steden.
Toen in 1976 bleek dat totaalweigeraars allemaal de gevangenis in zouden draaien, is Onkruit overgegaan op de zogenaamde directe actie. Hierbij werden soms (overheids)eigendommen vernield, zoals bij de Bunkerbuit, waarbij geheime defensiedocumentatie werd verworven en gepubliceerd.
Eind jaren' 80 stierf de beweging als actiegroep een stille dood en werd nadien voortgezet als AMOK, dat staat voor Anti-Militaristisch Onderzoeks Kollectief (in de jaren '90 werd Onkruit opnieuw even opgericht door jonge activisten onder de naam 'Onkruit Vergaat Niet!').[1]
Tijdens de overdracht van het totaalweigerarchief aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis heeft Dick Willemsen op 24 september 2003 een presentatie gehouden onder de titel: Over het ontstaan van de naam Onkruit.
In augustus 2008 presenteerde het GroenLinks-Tweede Kamerlid Wijnand Duyvendak zich in zijn boek Een klimaatactivist in de politiek en in de publiciteit rondom de boekpresentatie als voormalig Onkruit-activist.
[bewerken] Externe links
Bronnen, noten en/of referenties:
- ↑ Over Onkruit, voormalige website van Onkruit in het internetarchief.
