Oostelijke oliepijpleiding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De oostelijke oliepijpleiding (Russisch: Восточный нефтепровод; Vostotsjny nefteprovod) of (oliepijpleiding) Oost-Siberië-Grote Oceaan (Восточная Сибирь — Тихий океан; ВСТО; Vostotsjnaja Sibir - Tichi okean; VSTO) is een 4700 kilometer lange oliepijpleiding in aanleg tussen de olievelden van West- en Oost-Siberië en de havens van de Russische kraj Primorski voor de export van aardolie naar de markten van de Verenigde Staten en de landen van de Pacific Rim. Het 1115 kilometer lange deel van het Talakanolieveld naar Tajsjet kan de olie ook de andere richting op vervoeren om zo ook olie te kunnen leveren aan de petrochemische fabriek van Angarsk. De pijpleiding wordt aangelegd door het Russische staatsbedrijf Transneft.

Geschiedenis[bewerken]

De pijpleiding werd oorspronkelijk ontworpen in 1999 door Yukos, dat een pijpleiding wilde aanleggen tussen haar raffinaderij in Angarsk (oblast Irkoetsk) en de Noord-Chinese stad Daqing voor de export van aardolie.[1] In dezelfde periode stelde Transneft een alternatief project voor om olie te vervoeren van Tajsjet (oblast Irkoetsk) naar de Verre-Oostelijke haven Nachodka.[2] In mei 2003 besloot de Russische overheid beide pijpleidingen te combineren en dat Transneft de verantwoordelijkheid voor de pijpleiding zou dragen, terwijl Yukos de olie zou leveren.[3] Op 29 mei 2003 sloten Rusland en China een verdrag over de aanleg van de pijpleiding.[1] De aanleg van de pijpleiding zelf startte in april 2006.[4] Op 4 oktober 2008 werd het traject tussen Tajsjet en Talakan (oblast Amoer) opengesteld om olie te transporteren van het Talakanolieveld van Soergoetneftegaz.[5]

In februari 2009 ondertekenden Rusland en China een verdrag waarin overeengekomen werd dat Rusland China elk jaar 15 miljoen ton olie (300.000 vaten per dag) zou leveren in de daaropvolgende 20 jaar in ruil voor een lening ter waarde van 25 miljard dollar aan de Russische bedrijven Transneft en Rosneft voor het ontwikkelen van pijpleidingen en olievelden.[6]

Route[bewerken]

De pijpleiding moet worden gelegd vanaf Tajsjet (oblast Irkoetsk) langs de plaatsen Kazatsjinskoje (oblast Irkoetsk), Skovorodino (oblast Amoer) en Perevoznaja (kraj Primorski) naar Kozmino (kraj Primorski).

De aanleg van de pijpleiding vindt plaats in twee fasen. In de eerste fase wordt het 2757 kilometer lange tracé tussen Tajsjet en Skovorodino aangelegd. Deze aanleg startte in april 2006 en moet zijn voltooid tegen het einde van 2009. Dit tracé wordt aangelegd door de bedrijven Sistema SpekStroj, Krasnodarstrojtransgaz (in 2008 weggestuurd door Transneft), Vostok Stroj, Promstroj, Amerco Int. en IP Set Spb.[7][8] De kosten van de aanleg van het eerste tracé zijn berekend op 12,27 miljard dollar en de kosten van een bijbehorende exportterminal bij Kozmino aan de Pacifische kust, die eveneens gepland staat voor voltooiing tegen het einde van 2009, op 1,74 miljard dollar.[8] Bij Skovorodino moet een 1115 kilometer lange aftakking komen naar de Chinese stad Daqing, waarvan 67 kilometer op Russisch en 960 kilometer op Chinees grondgebied.[9]

Nadat het eerste tracé voltooid is, zal begonnen worden met het tweede 2100 kilometer lange tracé tussen Skovorodino naar de Grote Oceaan aangelegd. De voltooiing hiervan werd in 2007 gepland op ergens tussen 2015 en 2017.[10][11] Eerder dan verwacht, werd in december 2012 dit traject officieel in gebruik genomen waardoor het vervoer per spoor niet meer nodig is[12].

Baikalmeer[bewerken]

Na protesten van milieuorganisaties werd het tracé van de pijpleiding bij het Baikalmeer door de Russische regering verschoven naar 40 kilometer ten noorden van de noordoever, zodat deze nu niet door Boerjatië loopt (wat aanvankelijk de bedoeling was), maar door het noordelijker gelegen Jakoetië.[13] Aanvankelijk was het de bedoeling dat de pijpleiding op meer dan 20 kilometer van de oever van het meer zou komen te liggen. De staatsdoema had hierover al twee lezingen gehouden en het voorstel hoefde alleen nog naar de Federatieraad van Rusland te worden gestuurd. Volgens tegenstanders kwam Transneft hierachter en zou deze achter de schermen overleg met Vladimir Poetin hebben gevoerd om ervoor te zorgen dat dit niet doorging, omdat dan meer kosten moesten worden gemaakt en de aanleg dan langer zou duren. Hierop werd aangedrongen op het schrappen van de beperkingen rond het meer en nam de staatsdoema op 12 april 2006 plotseling het besluit dat de pijpleiding vlak langs de oever van het meer mocht worden getrokken, door een drasgebied, waardoor het water en de kwetsbare leefmilieus van het meer mogelijk met olie zouden kunnen worden vervuild. Milieuactievisten demonstreerden daarop in meerdere Russische steden, de gouverneur van de oblast Irkoetsk Aleksandr Tisjanin en de presidentiële afgevaardigde van het Siberisch Federaal District Anatoli Kvasjin tekenden protest aan en lokale actiegroepen, inwoners van de kraj Krasnojarsk, Greenpeace en het WNF stapten naar de rechter, die hun argumenten echter afwees. Op 26 april 2006 bleken deze protesten toch resultaat te hebben, daar Poetin tijdens een bijeenkomst met Siberische leiders plotseling verklaarde dat de pijpleiding op minstens 40 kilometer van de oever zou moeten worden aangelegd.

Technische specificaties[bewerken]

De pijpleiding van het eerste tracé heeft een diameter van 1220 millimeter en een jaarlijkse capaciteit van 80 miljoen ton ruwe olie en het tweede tracé zou een jaarlijkse capaciteit van 50 miljoen ton moeten krijgen.[14] De pijpleiding moet gaan bestaan uit 32 pompstations, waaronder 13 met olietanks met een totale capaciteit van 2,67 miljoen kubieke meter. De verbinding naar China moet een jaarlijkse capaciteit van 30 miljoen ton olie krijgen en het gedeelte op Russisch grondgebied zou 600 miljoen dollar moeten gaan kosten.[15][14]

In de zomer van 2008 werden door Wärtsilä 16V32 ruwe olie-aangedreven motoren geleverd voor een geplande warmtekrachtcentrale van 35 MW bij de stad Oljokminsk in Jakoetië, die aan het eerste tracé van de pijpleiding is gekoppeld en moet gaan draaien op de ruwe olie van de oostelijke pijpleiding.[16]

Kozmino krijgt een tankterminal (een terrein met olietanks) met een capaciteit van 350.000 kubieke meters en een opslagcapaciteit van 300.000 vaten per dag.[17]

Aanvoer[bewerken]

De pijpleiding is erop gericht om olie te vervoeren van de olievelden van de West-Siberische deelgebieden oblast Tomsk en Chanto-Mansië. Deze olie zal via de bestaande Omsk-Irkoetskpijpleiding naar Tajsjet worden vervoerd, vanwaar het verder wordt getransporteerd via de oostelijke oliepijpleiding.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) John Helmer. China beats Japan in Russian pipeline race. Asia Times (29 april 2005) Geraadpleegd op 15 februari 2009
  2. (en) China, Russia sign oil pipeline agreement. China Daily (29 mei 2003) Geraadpleegd op 24 februari 2009
  3. (en) John Helmer. China ties up Russia's crude - again. Asia Times (1 november 2008) Geraadpleegd op 24 februari 2009
  4. (en) Transneft Sets to Eastern Siberia-Pacific Ocean Oil Pipeline. Kommersant (18 april 2006) Geraadpleegd op 24 februari 2009
  5. (en) Sergei Blagov. Russia sees eastern pipeline as a "major victory". Eusrasia Daily Monitor (22 oktober 2008) Geraadpleegd op 24 februari 2009
  6. (en) Lucian Kim. Russia Agrees to $25 Billion Oil-for-Loans Deal With China. Bloomberg (17 februari 2009) Geraadpleegd op 24 februari 2009
  7. Transneft cites Siberian-Pacific slow-down. Scandinavian Oil-Gas Magazine (22 november 2007) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  8. a b Tanya Mosolova. Russia delays Asian oil pipeline to Q3 2009. Reuters (27 december 2007) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  9. CNPC signed co-op deal with Transneft on Skovorodino-Daqing oil pipeline. Chinamining.org (3 november 2008) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  10. С.Вайншток: Проблем с наполнением второй очереди ВСТО не будет. Vedomosti (28 april 2007) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  11. Russian Official: Phase 2 of ESPO Could Be Online in 2015-2017. Downstream OToday (19 september 2007) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  12. (en) "Moscow News: Transneft opent ESPO 2 pijplijn". Geraadpleegd op 2012-12-28.
  13. Russia approves new ESPO pipeline route. RIA Novosti (3 maart 2008) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  14. a b China leg of Siberia oil pipeline to cost $600 mln - Transneft. RIA Novosti (30 oktober 2008) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  15. Work on second leg of East-Siberian pipeline could start 2015. RIA Novosti (19 juli 2007) Geraadpleegd op 3 maart 2009
  16. Wartsila Announces Major Contracts for 2007. Downstream Today (14 november 2007) Geraadpleegd op 5 maart 2009
  17. Transneft to start oil terminal construction in Kozmino. Vladivostok News (28 februari 2008) Geraadpleegd op 5 maart 2009