Oskar Back

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Oskar Back
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Land Vlag van Nederland Nederland
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Oskar Back (Wenen, 9 juni 1879Anderlecht, 3 januari 1963) was een violist. Hij was de zoon van Hongaarse ouders en werd in 1935 tot Nederlander genaturaliseerd.

Levensloop[bewerken]

Als klein jongetje kreeg hij van zijn vader vioollessen, daarna volgde hij lessen bij Jakob Grün. Na zijn opleiding bij Grün te hebben voltooid, verhuisde hij naar Brussel, waar hij les kreeg van onder andere Eugène Ysaye en César Thomson.

Later werd hij zelf vioolleraar. Hij deed zich daarbij kennen als een afstandelijk figuur, die met gedrevenheid liet studeren. Daarbij vergde hij het uiterste van zijn leerlingen, maar ook van zichzelf. Back was ondanks zijn temperament ook een vaderfiguur voor zijn leerlingen.

Back had ondanks zijn enorme ervaring en inmiddels enorme reputatie (zeker onder violisten) een heel groot manco: plankenkoorts. Hij ervoer het podium als een hel. Theo Olof omschreef het als een duizendmaal dood gaan voor Oskar Back.

Honderden leerlingen, en dan niet alleen Nederlandse violisten als Theo Olof, Jo Juda, Herman Krebbers, Bouw Lemkes, Jeanne Vos, Astrid Klink, Jeannelotte Hertzberger, Rena Scholtens, Lola Mees Davina van Wely en Emmy Verhey, maar ook Alma Moodie hebben onder zijn leiding hun vioolspel mogen verbeteren en perfectioneren. Violiste Dulci Ouwerkerk (Den Haag, 11 februari 1920) ontving zelfs al voor de Tweede Wereldoorlog en als eerste Nederlandse vrouw de koninklijke Prix D'Excellence voor viool, na haar opleiding bij Back aan het Koninklijk Conservatorium (Den Haag) genoten te hebben.

Kort na zijn 80e verjaardag moest Oskar Back het lesgeven staken. Hij overleed op 83-jarige leeftijd na een operatie in een ziekenhuis in Anderlecht, België.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]