Otto Carius

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Otto Carius
Otto Carius
Otto Carius
Geboren 27 mei 1922
Zweibrücken, Weimarrepubliek
Land/partij Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Onderdeel Balkenkreuz.svg Heer
Dienstjaren 1940 - 1945
Rang Wehrmacht Heer Oberleutnant insignia horizontal.png Reserve Oberleutnant
Eenheid 104. Infanterie-Ersatzbataillon
21. Panzer-Regiment
Schwere Panzer-Abteilung 502
Schwere Panzerjäger-Abteilung 512
Leiding over Schwere Panzerjäger-Abteilung 512
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Ridderkruis met Eikenloof
Ander werk Apotheker

Otto Carius (Zweibrücken, 27 mei 1922) is een Duits oud-militair die als tankcommandant in de Tweede Wereldoorlog vocht. Hij vernietigde naar eigen zeggen 100-110 Russische tanks[1] en was daarmee een van de meest succesvolle tankcommandanten aller tijden. In Duitse propagandafilms en tijdschriften werd hij tijdens de oorlog afgeschilderd als een held.

Biografie[bewerken]

Otto Carius werd in 1922 in Rijnland-Palts geboren en meldde zich al in 1939 als vrijwilliger bij de Wehrmacht. Carius werd toen echter afgewezen omdat hij te kort, te licht en niet in goede conditie was. In mei 1940 meldde hij zich opnieuw aan, waarna hij wel werd aangenomen. Carius volgde een opleiding tot onderofficier en kreeg vervolgens een opleiding tot tankcommandant. Hij kwam voor het eerst in actie toen Duitsland in juni 1941 Rusland binnenviel. Carius was toen schutter op een Panzerkampfwagen 38(t), een lichte tank die de Duitse infanterie moest ondersteunen.

Al kort na het begin van de oorlog raakte hij zwaargewond toen een granaat zijn tank binnendrong en een explosie veroorzaakte. Na zijn herstel was Carius pas in maart 1942 weer in staat om te vechten aan het front. Hij nam deel aan talloze gevechten in huidige Oekraïne en Wit-Rusland. Hij werd hiervoor onderscheiden met het IJzeren Kruis 2e en 1e klasse.

In juli 1943 werd hij overgeplaatst naar een zware tankeenheid. Carius werd hier opgeleid in het besturen van een Tiger I-tank, destijds de modernste tank ter wereld. Met dit voertuig moest hij Leningrad verdedigen tegen de Russische troepen die al aan hun tegenaanval begonnen waren. Carius stond vooral bekend als een goed leider en slim strateeg en in augustus 1943 werd hij, zonder ook maar een officiersopleiding te hebben gevolgd, benoemd tot luitenant en pelotonscommandant.

Vanaf februari 1944 moest hij Letland verdedigen tegen de steeds maar sneller oprukkende Russische troepen. Dit zes maanden durende offensief, wat de geschiedenis in zou gaan als de Slag bij Narva, vocht het peloton van Carius vrijwel onafgebroken tegen Russische tanks. Ondanks zijn leidinggevende functie, nam Carius voortdurend zelf deel aan de gevechten. Carius werd door zijn manschappen 'de zuinige schutter' genoemd omdat hij bijna nooit mis schoot. Vrijwel altijd was een granaat voldoende om een vijandige tank te vernietigen. [bron?]

In mei 1944 schreef Carius krijgsgeschiedenis door een complete Russische colonne te vernietigen. Carius verstopte zich met vijf andere Tiger-tanks in de bossen en wachtte tot een groep Russische tanks, pantservoertuigen en vrachtwagens kwam langsrijden. Met gerichte schoten vernietigde de eenheid van Carius zowel de voorste als het achterste voertuig waardoor de colonne niet voor of achteruit kon rijden. De voertuigen moesten van de verharde weg afrijden en kwamen in de modder terecht waardoor ze niet in staat waren om soepel te manoeuvreren. Carius en de andere tankcommandanten, hadden hun tanks zo geparkeerd dat ze moeilijk te raken waren. De Duitsers konden moeiteloos de complete colonne vernietigen. Carius vernietigde tijdens dit gevecht alleen al twaalf tanks en werd hiervoor onderscheiden met het Ridderkruis.

In juni werd de kapitein van Carius' compagnie gedood, waarna Carius hem opvolgde als compagniecommandant. Op 23 juli werd Carius tot kapitein bevorderd, maar nog geen dag later raakte hij zeer ernstig gewond. Op die dag moest de kersverse kapitein een kleine dorpje in Letland verkennen. Het dorpje was moeilijk te bereiken voor de zware Tiger-tanks, en dus besloot Carius in z'n eentje, met een motorfiets, het dorp binnen te rijden. Carius ontdekte een grote groep Russische soldaten die verstopt zaten in het een van de huizen. Net toen hij wilde wegrijden om zijn Duitse collega's te waarschuwen, werd hij neergeschoten in been, arm, schouder en nek. Meteen hierna openden de Duitse Tiger-tanks, die op een grote afstand van het dorp zaten te kijken, het vuur. Carius werd met veel geluk gered en teruggebracht naar Duitsland waar hij drie maanden in een hospitaal verbleef om van zijn verwondingen te herstellen. De verkenningsactie van Carius werd als zeer dapper beschouwd en hij werd onderscheiden met het gewondeninsigne in goud en de eikenbladen bij het Ridderkruis.

Na zijn herstel werd in Carius in januari 1945 naar het westelijk front gestuurd. hij gaf daar leiding aan een compagnie van tankbestuurders die moesten voorkomen dat Amerikaanse en Britse militairen vanuit Frankrijk, de Duitse grens zouden oversteken. De compagnie was uitgerust met Jagdtigers, Tiger-tanks met een extra zwaar kanon. Tijdens diverse gevechten wist Carius nog zo'n twintig Amerikaanse tanks te vernietigen. De steeds verdere oprukkende Amerikaanse troepen en de steeds heviger wordende personeels- en brandstoftekorten, zorgden ervoor dat hij het vechten langzaam aan moest opgeven. Op 15 april gaf Carius zich, met zijn gehele compagnie, in het Sauerland over aan de Amerikanen. Hij werd krijgsgevangen genomen, maakte de gevangenschap mee in de meest mensonterende omstandigheden van de "Rheinweisen Lager" en kwam pas in juni 1946 op vrije voeten. Achteraf was hij zeer verbitterd over de behandeling door de Amerikanen van Duitse krijgsgevangenen, waarvan er velen in de zomer van 1945, geheel onnodig, omkwamen.

Na de oorlog begon Carius te werken in een apotheek, die hij de Tiger Apotheke noemde. Ook schreef hij zijn memoires getiteld Tiger im Schlamm ("Tijgers in de modder").

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Aantal vernietigde tanks

  • 100-110 tanks, meerderheid aan het Oostfront.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) Stephen A. Hart, Jim Laurier, Howard Gerrard, Sherman Firefly vs Tiger, Osprey Publishing, 2007, p.41
  2. a b c d e http://www.ritterkreuztraeger.info/rkel/c/EL535Carius.pdf