Otto I van Nassau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Otto I
ca. ?-1289
Graaf van Nassau
Periode 1247-1255
Voorganger Hendrik II
Graaf van Nassau, Siegen, Dillenburg, Herborn en Haiger
Periode 1255-1289
Voorganger Hendrik II
Opvolger Hendrik I, Emico I en Johan
Vader Hendrik II van Nassau
Moeder Machteld van Gelre
Dynastie Huis Nassau

Otto I van Nassau, voluit: Otto I van Laurenburg-Nassau (ca. 1225 - 1289) was de stamvader van de "Ottoonse linie" van het Huis Nassau.

Biografie[bewerken]

Otto I was een zoon van Hendrik de Rijke van Nassau en diens vrouw Machteld van Gelre (dochter van graaf Otto I van Gelre). Na de dood van Hendrik de Rijke van Nassau ontstond een jarenlange strijd tussen Otto I en zijn broer Walram om de erfenis. Op 17 december 1255 werd deze strijd met een verdrag (Primera Divisio) beslecht. Otto verkreeg het noordelijk deel van het graafschap Nassau, ten noorden van de Lahn, waarin zich de steden Siegen, Dillenburg, Herborn en Haiger bevonden. Walram kreeg het zuidelijk deel van het rijk, met de steden Weilburg en Idstein.

Hierna voerde Otto I strijd tegen andere vorsten, waaronder tegen de aartsbisschoppen van Keulen en van Trier. Bij deze strijd verloor Otto I de zeggenschap over Bad Ems en Koblenz. Zijn zonen Hendrik, Emico en Johan verdeelden de bezittingen in 1303, waarna Nassau-Siegen (Hendrik), Nassau-Hadamar (Emico) en Nassau-Dillenbug (Johan) ontstonden.

Huwelijk en kinderen[bewerken]

Wapen van Otto I van Nassau

Otto I trouwde rond 1260 met Agnès van Saarbrücken (ca 1240 - ca 1300), dochter van Simon II van Saarbrücken en Luckarde van Leiningen. Zij kregen de volgende kinderen:

Daarnaast had Otto I nog een onwettige zoon (Hendrik), die geestelijke in Arnstein en Nassau was. Hij had één zoon Arnold van Nassau.