Reuzenkameleon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Oustalets kameleon)
Ga naar: navigatie, zoeken
Reuzenkameleon
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2011)
Caméléon Madagascar 02.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)
Familie: Chamaeleonidae (Kameleons)
Geslacht: Furcifer
Soort
Furcifer oustaleti
Mocquard, 1894
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Reptielen

De reuzenkameleon[2] (Furcifer oustaleti) is een hagedis uit de familie kameleons (Chamaeleonidae).[3] Een andere benaming is Oustalets kameleon.

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De reuzenkameleon heeft een enigszins langgerekt lichaam en is zijdelings sterker afgeplat dan andere soorten maar ziet er verder 'normaal' uit; een zaag-achtige rug- en keelkam en de vrouwtjes hebben een extra stekelkam bovenop de kop tot de neus. Deze soort heeft geen hoorns en een duidelijk vergrote en zijdelings afgeplatte nekkam, een duidelijke oorkwab ontbreekt. Het is een van de grootste soorten kameleons, er is wel eens een exemplaar aangetroffen langer dan een meter. Gemiddeld is de lengte van volwassen mannetjes ongeveer 60 centimeter, de vrouwtjes blijven vaak onder de 40 cm en zijn de helft kleiner. De basiskleur is doordat de kameleon sterk van kleur kan veranderen zeer variabel tussen groen en bruin, maar ook rood- en geeltinten komen voor.

Voorkomen en habitat[bewerken]

Leefgebied

Deze hagedis leeft alleen op het eiland Madagaskar, maar in het oosten komen alleen geïsoleerde populaties voor. Ook is de soort uitgezet in Kenia maar het is niet bekend of de kameleon daar nog voorkomt. De habitat bestaat uit dichtbegroeide, vochtige en warme bossen met struikachtige hoge gewassen waar in wordt geschuild. Er wordt wel eens gedacht dat deze soort van drogere omgevingen houdt, omdat de hagedis in een gebied leeft dat heel droge perioden kent. De luchtvochtigheid echter is tussen de vegetatie meestal boven de 70%.

Leefwijze[bewerken]

Het voedsel bestaat uit grotere insecten en vooral mannetjes pakken als ze groter worden wel eens kleine zoogdieren, vogels en andere hagedissen als ze de kans krijgen. Bij bedreiging door predatoren blazen ze zich op en tonen de flank aan hun belager om groter te lijken, waarbij ze de bek openen en sissen en zelfs bijten.

Voortplanting[bewerken]

Vrouwtjes zetten vaak twee keer per jaar eitjes af en dat zijn er soms wel 60 per keer. Deze worden in een ondiep holletje of onder bladeren gedeponeerd en na negen tot tien maanden komen ze uit.

Afbeeldingen[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronvermelding[bewerken]

Referenties

  1. (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 272 ISBN 90 274 8626 3.
  3. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database – Furcifer oustaleti

Bronnen

  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Furcifer oustaleti - Website Geconsulteerd 24 december 2012
  • Adcham.com