Ouzo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Verschillende ouzosoorten
Ouzo Katsarou
Ouzo met water in glazen

Ouzo (Grieks: ούζο) is wellicht de bekendste Griekse alcoholische drank en heeft een alcoholpercentage van tussen de 37,5 en 44 procent. Sinds 25 oktober 2006 heeft ouzo binnen de Europese Unie de status van beschermde oorsprongsbenaming, wat bescherming biedt tegen namaak.

Naam[bewerken]

Een waarschijnlijke verklaring van de herkomst geeft Gerard Clauson in zijn boek "An Etymological Dictionary of Pre-Thirteenth Century Turkish", Oxford 1972. Op bladzijde 288 zegt hij dat het woord "ouzo" is afgeleid van het woord "üzüm", wat druiven betekent in het Turks.

Bereiding[bewerken]

Ouzo wordt in koperen ketels gedistilleerd uit een nauwkeurige combinatie alcohol (ethanol), anijs (Pimpinella anisum), steranijs, kardemom, maïs, angelica (engelwortel), lindebloesem en koriander. De precieze verhouding van de ingrediënten is vaak een goed bewaard (familie)geheim. Toch is de smaak die het meest naar voren komt die van anijs. Voor de eenvoudigere (goedkopere) ouzo wordt venkel gebruikt in plaats van anijs.

Vergelijkbare anijsdranken zijn raki (Turkije), sambuca (Italië), pastis (Frankrijk), hierbas (Balaeren) en absint (Frankrijk). Over anijs gedistilleerd kan ook tsipouro (Griekenland) lijken op ouzo.

De meeste ouzo wordt gemaakt op het eiland Lesbos, waar meer dan twintig ouzofabrieken staan.

Veel ouzofabriekjes zijn in familiehanden met goed bewaard gebleven geheime recepten, waardoor er veel specifieke te onderscheiden smaken zijn. Veel fabriekjes worden echter opgekocht door rijke buitenlandse firma’s, die de recepten zodanig aanpassen dat de ouzo bij een groter publiek beter in de smaak valt. Dit bevordert de export en komt de commercie ten goede, ten koste van de originele kwaliteit.

Gebruik[bewerken]

Als men ouzo in de koelkast bewaart zullen er kristalachtige schilfertjes in komen. Ouzo kan zowel puur als met water aangelengd worden gedronken. Ook kan de ouzo met een ijsblokje erin worden gedronken. Puur is de drank helder, met water aangelengd wordt ouzo iets melkachtig. Dit wordt veroorzaakt door de etherische oliën (terpeen) uit de anijs die moeilijk in water oplosbaar zijn en een emulsie veroorzaken. Hoe meer anijs er tijdens het distilleren wordt toegevoegd des te troebeler zal de ouzo worden bij aanlenging met water.[1]

De Griekse ouzeries (het achtervoegsel-Erie wordt geïmporteerd uit het Frans) zijn in bijna alle steden en dorpen te vinden. In deze met tl-verlichte caféachtige inrichtingen wordt de ouzo geserveerd met een hapje, de mezedes, zoals onder andere inktvis, sla, (zoute)sardines, gebakken courgette, komkommer, tomaat. Ouzo wordt langzaam nippend genoten, traditioneel gedeeld met anderen over een periode van enkele uren in de vroege avond.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Culinair Griekenland ISBN 3-8331-1055-4