Owen Hart

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Owen Hart
Hart in februari 1999
Hart in februari 1999
Persoonlijke informatie
Geboortenaam Owen James Hart
Nationaliteit Vlag van Canada Canada
Geboorteplaats Calgary
Geboortedatum 7 mei 1965
Overlijdensplaats Kansas City (Missouri))
Overlijdensdatum 23 mei 1999
Lengte 1,78 m
Gewicht 103 kg
Carrière
Debuut 30 mei 1986
Ringnaam The King of Harts
The Rocket
The Blue Blazer
Owen hart
Trainer / Coach Stu Hart
Overige beroep(en) Professioneel worstelaar
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Sport

Owen James Hart (Calgary, 7 mei 1965 - Kansas City (Missouri), 23 mei 1999) was een Canadees professioneel worstelaar, die bekend was in de World Wrestling Federation (WWF). Hij worstelde ook voor verschillende worstelpromoties waaronder de Stampede Wrestling, New Japan Pro Wrestling (NJPW) en World Championship Wrestling (WCW).

Owen was de jongste van 12 kinderen van Stu Hart en Helen Hart. Hij was samen met Bret Hart bekend in de worstelwereld en was tijdens zijn WWF-periode 2 keer Intercontinental Champion, 1 keer European Champion en 4 keer World Tag Team Champion. Hij was ook de winnaar van de King of the Ring in 1994.

Professioneel worstelcarrière[bewerken]

Vroegere carrière (1986–1991)[bewerken]

Hart kreeg zijn eerste worstelervaring bij de amateur worsteldivisie op de hoge school, waar hij bijgestaan werd met zijn vrouw Martha. Worstelen was niet Harts eerste keuze voor zijn carrière. Hart probeerde heel zijn leven wat hij later wil worden buiten worstelen. Met als resultaat gaf Hart zich op naar zijn zoektocht en ging dan maar te trainen in "Hart Dungeon", de trainingskamp van zijn vader. In 1986 maakte Hart zijn professioneel worsteldebuut voor zijn vaders worstelpromotie, de Stampede Wrestling. Tijdens zijn Stampede Wrestling periode won Hart het Stampede Wrestling International Tag Team Championship, zijn eerste worsteltitel, die samen heeft gedeeld met zijn tag-team partner Ben Bassarab. Door de succes van het duo kreeg Hart het PWI Rookie of the Year, een prestatie van Pro Wrestling Illustrated (PWI). Nadat hij samen met Bassarab hun kampioenschap verloren, begon hij te ruziën met Johnny Smith en Dynamite Kid.

In 1987 ging Hart worstelen voor New Japan Pro Wrestling (NJPW), een worstelpromotie in Japan, waar hij in NJPW 1 keer het IWGP Junior Heavyweight Championship won.

Door de successen van Hart in Japan stond hij in de belangstelling van World Wrestling Federation (WWF), een worstelpromotie in Verenigde Staten, die later Hart een contract gaf en ondertekende tijdens de lente in 1988. In augustus 1988 debuteerde hij in de 'Los Angeles Sports Arena' onder zijn ringnaam Blue Angel en droeg een masker. Later creëerde de WWF voor Hart een nieuwe gimmick, namelijk dat van een superheld, The Blue Blazer. De Blazer die geëlimineerd werd op Survivor Series, verloor op 11 maart 1989, aflevering van Saturday Night's Main Event, van Ted DiBiase. Later werd Blazer verslagen door Mr. Perfect op WrestleMania V.

Kort na de WrestleMania verliet Hart de WWF en keerde terug naar Stampede tot de sluiting in december 1989. In 1991 verloor Hart zijn "Blue Blazer" masker in een 'mascara contra mascara match' tegen de Mexicaans worstelaar El Canek. In 1991 verscheen Hart paar shows in World Championship Wrestling, waar hij samen worstelde met Ricky Morton.

World Wrestling Federation (1991-1999)[bewerken]

The New Foundation (1991–1992)[bewerken]

Hart had discussies met de WCW over zijn contract en de deal werd nooit bereikt, nadat Hart en zijn familie niet akkoord waren om te verhuizen naar Atlanta, de locatie van de WCW-hoofdkwartier. Vervolgens tekende Hart voor de tweede keer een een contract met de WWF. Inmiddels was de The Hart Foundation bekend in de WWF die opgericht werden door zijn broer Bret Hart en Jim Neidhart. De groep zelf werd later ontbonden nadat Bret een carrière wilde opbouwen als één-op-één ("single") worstelaar, terwijl Neidhart een pauze wilde inlassen. Wanneer Neidhart terugkeerde van een verhaallijn-blessure, vergezelde hij Owen en beiden vormden een team gekend als The New Foundation.

Owen en Neidhart ruzieden eerst met de Beverly Brothers. Hun enige pay-per-view match was op Royal Rumble in januari 1992, die ze verloren van The Orient Express. Kort daarna verliet Neidhart de WWF en Hart ging voor een kleine tijd als single-worstelaar. Als single worstelaar kreeg hij een match tegen Skinner op WrestleMania VIII. Kort na de WrestleMania werd Hart opnieuw een tag team-worstelaar. Hij vormde samen met Koko B. Ware een tag team, gekend als High Energy. Ze hadden hun enige pay-per-view match op Survivor Series, die ze verloren van The Headshrinkers. In begin 1993 werd de team ontbonden en Hart startte een carrière als single-worstelaar.

Ruzie met Bret (1993–1995)[bewerken]

Midden 1993, wanneer Bret Harts ruzie met Jerry Lawler toenam, Owen stond zijn broer bij en vocht tegen Lawler in de United States Wrestling Association (USWA), worstelpromotie waar de meeste WWF-worstelaars daar actief waren als heels. Owen won het USWA Unified World Heavyweight Championship van Papa Shango. Owens deelname in de 'WWF vs. USWA' ruzie werd geknipt nadat hij een knieblessure opliep in de zomer van 1993 en voor een bepaalde tijd inactief was.

Hart keerde terug naar de WWF-ring in de herfst van 1993 waar hij samen met zijn broers Bret, Bruce en Keith moesten opnemen tegen Lawler en zijn team op Survivor Series. Hoewel Lawler voor een tijdje onbeschikbaar was voor de WWF-televisie werd Lawler vervangen door Shawn Michaels.

Bret ging samen met Owen worstelen voor het WWF Tag Team Championship tegen de Quebecers voor het kampioenschap op de Royal Rumble in januari 1994. Alles ging goed tussen de twee broers, maar wanneer Bret zijn knie kwetste (kayfabe) en niet beschikbaar was om te worstelen met Owen voor een lange periode, de jongere Hart was gefrustreerd. Wanneer de scheidsrechter de wedstrijd staakte door Brets gekwetste knie, begon Owen te flippen en viel de knie van zijn broer, Bret, aan en verliet vervolgens de arena. Zo startte de langdurige ruzieproces tussen de twee broers. Naar aanleiding van de ruzie werd er een match voorgesteld tussen de twee broers op WrestleMania X, die gewonnen werd door Owen. Later in dat avond won Bret het WWF Championship terwijl Owen stond te kijken naar hem en werd jaloers als Bret vierde met zijn titel. Owen won later de King of the Ring toernooi met de hulp van Neidhart. Na zijn winst nam Owen de bijnaam "The King of Harts".

Owen en Bret ruzieden verder naar de zomer van 1994 en vochten verschillende keren elkaar uit in één-op-één en tag team matchen. Twee wedstrijden vielen op in deze vete: de eerste was hun Steel Cage match op SummerSlam voor Brets WWF Championship, die Bret won. Dit match kreeg later 5-sterren van Dave Meltzer. De tweede match was een Lumberjack match op 17 augustus dat Owen initieel won en was als WWF Champion aangekondigd; Bret won de match maar werd afgelast vanwege een inmenging. Op Royal Rumble in 1995 mengde Owen zich in de wedstrijd tussen Bret en de nieuwe kampioen Diesel. De weken na de Royal Rumble, Bret en Owen botsten opnieuw en Bret versloeg definitief zijn broer en beëindigde zijn vete met zijn broer.

Owen won later het WWF Tag Team Championship van The Smoking Gunns op WrestleMania XI. Owen, die vergezeld werd door een "Mystery Partner", daagde de Gunns voor een titelwedstrijd; de partner die later uitkwam was Yokozuna. Na de winst wierf Owen Jim Cornette en Mr. Fuji (Yokozuna's (manager)) aan als managers. Het team verdedigde 5 maanden hun titel totdat ze hun titel verloren aan Shawn Michaels en Diesel op In Your House 3. Het duo Hart en Yokozuna worstelden samen verder tot het einde van het jaar.

Team met The British Bulldog (1996–1997)[bewerken]

In 1995, Owens broer (kayfabe) Davey Boy Smith vergezelde de Camp Cornette stable. Tijdens de zomer van 1996, de twee broers worstelden meer en meer samen als team en werd soms bijgestaan door Big Van Vader, die ook lid was van de Camp Cornette. Owen was ook een co-commentator voor de King of the Ring in 1996 en tijdens zijn tijd droeg een verband aan zijn rechterarm voor verschillende maanden. Hij deed zijn verband aan om als een wapen te gebruiken tijdens zijn matchen.

In september 1996 kregen Bulldog en Hart een pay-per-view shot voor een tag-team kampioenschap op In Your House 10. In dat evenement wonnen Owen en Bulldog van Smoking Gunns en verlieten de arena met de titels. Ze verlieten ook de arena met een nieuwe manager, Clarence Mason, die een connectie had met Jim Cornette. Op Royal Rumble in 1997 elimineerde Hart per ongeluk Bulldog. Na de Royal Rumble ontsloeg Bulldog Mason. Hart en Bulldog waren allebei geïnteresseerd in het nieuwe kampioenschap: het WWF European Championship; beide mannen vochten onder elkaar uit naar de finale, die Bulldog won en eruit kwam als de winnaar.

Na het verlenging van de tag team kampioenschap tegen de Headbangers door diskwalificatie tijdens de Monday Night Raw-aflevering op 24 maart 1997. De week daarop daagde Hart Bulldog uit voor Bulldogs European kampioenschap. De match was geboekt op 31 maart. De match zelf Bret op de ring verscheen en beëindigde de match. Bret sprak met Owen en Bulldog over het belang van de familie. Zij zijn overeengekomen om hun meningsverschillen opzij zetten en vergezelde met Bret met het vormen van de nieuwe Hart Foundation, een anti-Amerikaanse stable dat ook Jim Neidhart en de Hart familievriend Brian Pillman erbij hoorden.

The Hart Foundation (1997)[bewerken]

Hart in 1997

Na het vormen van de Hart Foundation, Owen kreeg snel zijn eerste WWF Intercontinental Championship door Rocky Maivia te verslaan. Dit betekende dat de Hart Foundation elke WWF-titel bezat behalve de wereldtitel. Later verloren Owen en Bulldog hun tag team titel aan Stone Cold Steve Austin en Shawn Michaels op 25 mei 1997. Kort daarna begon Owen te ruziën met Austin.

Owen en Bulldog kregen een tweede kans voor de tag team titel nadat Michaels zijn halve titel beschikbaar was door een blessure. Op 14 juli 1997, Owen en Bulldag traden de arena binnen en wonnen van Austin en Dude Love, die Michaels verving en zichzelf Austins partner verklaarde voor de tag-team kampioenschap.

In augustus op SummerSlam verdedigde Owen zijn Intercontinental Championship tegen Austin in een "Kiss My Ass" match. de match zelf werd gewonnen door Austin maar werd later beschikbaar gesteld nadat Austin tijdens de wedstrijd een blessure opliep. WWF maakte een verhaallijn voor Owen over Austin en Owen droeg een T-shirt dat op de T-shirt zelf "Owen 3:16/I Just Broke Your Neck" te lezen was. Hart werd gekroond als de nieuwe kampioen, die beschikbaar was.

Hart vocht zijn weg naar de finale van het toernooi om zich te kronen als de volgende Intercontinentale kampioen en moest het opnemen tegen Faarooq op In Your House: Bad Blood. Owen versloeg Faarooq met Austins hulp. Vervolgens daagde Austin twee keer Hart uit voor het kampioenschap, tussen Badd Blood en Survivor Series, en beide wedstrijden werden beslist in een diskwalificatie en Hart behield zo ook twee keer het kampioenschap. Austin kreeg zijn wens en versloeg Hart opnieuw voor het Intercontinental Championship. Later in dat nacht, von de Montreal Screwjob plaats. Bret verliet de federatie na het evenement en het duo British Bulldog en Jim Neidhart waren snel vrijgesteld en gingen samen met Bret naar de WCW. Door de vertrek was Owen de enige Hart familielid in de WWF.

The Black Hart en Nation of Domination (1997–1998)[bewerken]

Hart was niet te zien op de WWF-programma tot hij een verrassingsoptreden maakte nadat Shawn Michaels zijn titel behield gevolgd van een diskwalificatie en verloor van Ken Shamrock op In Your House: D-Generation X, waar Hart Michaels aanviel. Owen had een ruzie met D-Generation X en daagde Shawn Michaels uit voor het WWF Championship op de Raw-aflevering op 29 december 1997. Op dat avond zelf blokkeerde Owen Michaels in de scherpschutter wanneer Triple H inmengde om Michaels kampioenschap te redden en gaf Hart de overwinning door diskwalificatie. Hart won later het WWF European Championship van Triple H, desondanks niet rechtstreeks. Goldust kleedde zich als Triple H om Hart te laten intrappen, maar de "Commissioner Slaughter beschouwde hem als legale vervanging. Hart liep later een kayfabe enkelblessure tijdens de match met Triple H. Wanneer Hart de commentatoren vergezelde aan de ringzijde.

Vier weken later na de WestleMania, tijdens een tag-team match met Ken Shamrock tegen D'Lo Brown en Rocky Maivia (later bekend als The Rock), Hart keerde zich tegen Shamrock. Na de aanval op Shamrock, Hart bekwam de co-leider, met The Rock, van de Nation of Domination, claimen dat "Enough is enough and it’s time for a change". De Nations eerste grote ruzie nadat Hart vergezelde was tegen DX. Het was tijdens zijn ruzie dat D-Generation X parodieerde de Nation of Domination. De imitatie was compleet met Jason Sensation en verkleedde zich op als Hart bedacht de term "I am not a nugget"; dit was in antwoord verwezen naar Shawn Michaels, als een goudklompje van uitwerpselen vasthouden aan de zijkant van een wc-pot. Harts deelname aan het DX-vete raakte in een zijspoor bij Shamrock, die terug kwam van blessures.

Teaming met Jeff Jarrett (1998–1999)[bewerken]

Hart bleef bij de Nation het hele jaar door tot de stable langzaam werd ontbonden. Na SummerSlam in 1998 worstelde Hart samen met Jeff Jarrett. Hart en Jarrett had Debra, Jarretts manager, in hun hoekje van de ring. Gedurende deze tijd werd er een verhaallijn voorgesteld voor Hart, dat hij een on-screen affaire moest hebben met Debra, iets dat Owen afgewezen hebben.

Na een wedstrijd waarin Hart "per ongeluk gewond geraakt" tegen Dan Severn. Nadat Hart "quit" riep, verscheen meteen The Blue Blazer, voormalig karakter van Hart, in de WWF. In tegenstelling van de rol van The Blue Blazer in het verleden was hij nu een vervelende, zelfingenomen "heel" die de The Attitude Era behandeld met minachting. Hart en Jarrett beëindigden hun verhaallijn komisch. Om te bewijzen dat Hart niet de Blazer was, kwam en stond hij naast naast The Blue Blazer, dat was een gemaskerde Jarrett. In een latere poging om te bewijzen dat noch Hart of Jarrett de Blazer was, stonden ze allebei naast de man met de The Blue Blazer masker. Het was duidelijk dat een zwarte man was onder het masker en het was Harts voormalig tag-team partner Koko B. Ware. Op 25 januari 1999, Hart en Jarrett, met The Blue Blazer in het hoekje van de ring, versloeg Shamrock en The Big Boss Man voor het tag team titel. Ze bleven samen als team tot de dood van Hart in mei tijdens de Over the Edge, een pay-per-view evenement.

In worstelen[bewerken]

  • Finishers
    • Als Owen Hart
      • Bridging Northern Lights suplex (1994–1999)
      • Missile dropkick (1994–1999)
      • Reverse piledriver (1997–1999)
      • Sharpshooter
    • Als The Blue Blazer
      • Diving splash
      • Moonsault
  • Signature moves
    • Belly to belly suplex
    • Belly to back suplex
    • Diving elbow drop
    • Diving headbutt
    • Dragon sleeper
    • Enzuigiri
    • Gutwrench suplex
    • Jackknife pin
    • Leg grapevine
    • Spinning heel kick
    • Superkick
  • Bijnaman
    • "The Rocket"
    • "The King of Harts"
    • "Nugget"
    • "The Black Hart"
    • "The Two-Time Slammy Award Winner"

Prestaties[bewerken]

  • New Japan Pro Wrestling
    • IWGP Junior Heavyweight Championship (1 keer)
  • Stampede Wrestling
    • Stampede British Commonwealth Mid-Heavyweight Championship (1 keer)
    • Stampede Wrestling International Tag Team Championship (1 keer met Ben Bassarab)
    • Stampede North American Heavyweight Championship (2 keer)
    • Stampede Wrestling Hall of Fame
  • United States Wrestling Association
    • USWA Unified World Heavyweight Championship (1 keer)
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • 5 Star Match (1994) vs. Bret Hart in een Steel Cage match op SummerSlam.
    • Best Flying Wrestler (1987, 1988)
    • Feud of the Year (1997) met Bret Hart, Jim Neidhart, Davey Boy Smith en Brian Pillman vs. Steve Austin.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]