Paleolinguïstiek

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Paleolinguïstiek[1] is een term die door sommige taalkundigen gebruikt wordt voor de studie van de menselijke taal in het verre verleden. Voor de meeste historisch-taalkundigen is er geen apart studiegebied paleolinguïstiek. Degenen die de term wel gebruiken zijn vaak aanhangers van niet algemeen geaccepteerde hypotheses ten aanzien van de ontwikkeling van een taal. Soms wordt naar de groep verwezen als de "long rangers".

De hypothesen waarover onenigheid bestaat vallen in twee groepen uiteen.

  • Andere hypothesen zijn controversieel doordat de gebruikte onderliggende methode ter discussie staat. In deze groep vallen voorstellen die gebaseerd zijn op grote aantallen overeenkomsten in woorden, etymologie, waarin een relatie tussen talen wordt vastgesteld op basis van gelijkheid in klank en betekenis, zonder dat naar fonologie of reconstructie gekeken wordt. In het algemeen gaat men ervan uit dat deze methode geen onderscheid kan maken tussen toevallige overeenkomsten en historische verbanden tussen talen. Het verschil tussen gezamenlijke afkomst en later contact tussen talen verdwijnt dan.

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. Vertaling d.d. 7 januari 2009 van de Engelstalige Wikipedia.