Paleoproterozoïcum

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eon Era Periode Ouderdom Ma
Fanerozoïcum Paleozoïcum Cambrium later
Proterozoïcum Neoproterozoïcum Ediacarium 635 - 541
Cryogenium 850 - 635
Tonium 1000 - 850
Mesoproterozoïcum Stenium 1200 - 1000
Ectasium 1400 - 1200
Calymmium 1600 - 1400
Paleoproterozoïcum Statherium 1800 - 1600
Orosirium 2050 - 1800
Rhyacium 2300 - 2050
Siderium 2500 - 2300
Archeïcum Neoarcheïcum vroeger
Indeling van het Proterozoïcum volgens de ICS.[1]

Het geologisch tijdperk Paleoproterozoïcum is de vroegste era van het eon Proterozoïcum. Het Paleoproterozoïcum duurde van 2,5 - 1,6 Ga. Het werd voorafgegaan door het Archaïsche Neoarchaïcum en na/op het Paleoproterozoïcum komt het Mesoproterozoïcum.

Platentektoniek en atmosfeer[bewerken]

Er verschenen in deze tijd voor het eerst stabiele continentale fragmenten, kratons geheten, die door werking van de platentektoniek geleidelijk grotere paleocontinenten vormden.

In het begin van deze periode bevatte de atmosfeer van de Aarde nog vrijwel geen zuurstof en de oxidatiepotentiaal van de oceanen was dan ook vrij laag. Rond 2200 Ma was er sprake van een vervuilingscrisis. Het zuurstofgehalte van de atmosfeer steeg onder invloed van fotosynthese door cyanobacteriën en dat leidde tot de oxidatie van ijzer in opgeloste toestand en de vorming van dikke pakketten sedimentaire gesteenten die uit metaaloxiden bestonden, de zogenaamde banded iron formations. Het leven uit die tijd was niet gewend aan grote hoeveelheden zuurstof en moest zich aanpassen aan de voor hen giftige atmosfeer. Dit leidde tot het ontstaan van de zuurstofafhankelijkheid en heeft waarschijnlijk tot gevolg gehad dat er eukaryoten konden verschijnen.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Gradstein et al 2012