Palestijnse Autoriteit

Palestijnse Autoriteit السلطة الوطنية الفلسطينية As-Sulta Al-Wataniyya Al-Filastīniyya
(Details) (Details)
Basisgegevens
Officiële landstaal	Arabisch
Hoofdstad	Ramallah (niet officieel) Jeruzalem (geclaimd)
Regeringsvorm	Parlementaire democratie
Religie	Islam 98% Christendom 2%
Oppervlakte	6.020 km²
Inwoners	3.761.646 (2007) 4.013.126 () (666,6/km² ())
Bijv. naamwoord	Palestijns
Inwoneraanduiding	Palestijnen
Overige
Volkslied	Biladi
Munteenheid	Jordaanse dinar, Sjekel (JOD, ILS)
UTC	+2
Nationale feestdag	15 november
Web | Code | Tel.	.ps | PSE | {{{tel}}}
Topografie
Portaal    Landen & Volken

Oost-Jeruzalem is de geclaimde hoofdstad van de Palestijnse Autoriteit

De Palestijnse Autoriteit (PA) of Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) is een semi-autonome staatsorganisatie die officieel de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook regeert. Deze gebieden worden, samen met Oost-Jeruzalem, ook wel de Palestijnse Gebieden genoemd.

Alhoewel beperkt in haar bevoegdheden is de Palestijnse Autoriteit internationaal erkend als de organisatie die het Palestijnse volk vertegenwoordigt. De Palestijnse Autoriteit heeft een waarnemersstatus bij de Verenigde Naties. In samenwerking met de VN streeft de Palestijnse Autoriteit sinds 2009 naar volledige onafhankelijkheid.

De grondwet van de Palestijnse Autoriteit geeft in artikel 3 aan dat Jeruzalem de hoofdstad is. Artikel 4 geeft aan dat de Islam de staatsgodsdienst is, dat de Sharia de primaire bron is voor wetgeving en dat Arabisch de officiële taal is.

Mahmoud Abbas is president (voorzitter) van de Palestijnse Autoriteit en Salam Fayyad is de premier.

De Palestijnse Autoriteit behoort tot de Arabische Liga.

Geschiedenis

De Geboortekerk in Bethlehem is gebouwd op de plek waar Jezus geboren zou zijn.

Voor de geschiedenis van Palestina, zie Palestina.

De autoriteit werd in 1994 opgericht als een onderdeel van de Oslo-akkoorden tussen de PLO en Israël. Dit akkoord werd in 1993 ondertekend. De Osloverdragen geven niet precies van de toekomst van de PA zou zijn, maar er was een ongeschreven begrip van beide zijden dat, in het kader van het permanentestatusverdrag, het de basis zou vormen van een onafhankelijke Palestijnse staat.

Yasser Arafat werd na het tekenen van de Oslo-akkoorden president van de Palestijnse Autoriteit.

Na de dood van Yasser Arafat op 11 november 2004 werden op 9 januari 2005 presidentsverkiezingen gehouden waarbij de voormalig premier Mahmoud Abbas tot president werd gekozen.

Na januari 2005 proberen de Palestijnse veiligheidsdiensten ook actief te voorkomen dat militanten raket- en mortieraanvallen uitvoeren op Israëlische doelwitten, hetgeen leidde tot hevige gevechten waarbij de Palestijnse veiligheidsdiensten zelf zware verliezen leden.

Bij de Palestijnse Parlementsverkiezingen 2006 won Hamas een overgrote meerderheid in de Palestijnse Wetgevende Raad, het parlement, en werd daarmee de grootste politieke partij in de Palestijnse Autoriteit. Het Kabinet Haniya I werd op 29 maart 2006 geïnstalleerd.

Eind 2006 brak in de Palestijnse Gebieden de Palestijnse Burgeroorlog uit tussen Fatah en Hamas. In 2007 werd het eerste kabinet van Haniya ontbonden en werd een regering van nationale eenheid onder Haniya geïnstalleerd.

Op 14 juni 2007 nam Hamas de militaire controle over de Gazastrook over van Fatah. Hierop ontsloeg president Abbas premier Haniya en benoemde hij Salam Fayyad als opvolger.

De Palestijnse autoriteit is daarmee uiteengevallen in twee delen. Hamas heeft de macht in de Gazastrook en Fatah heeft controle over de Westelijke Jordaanoever.

Pogingen tot verzoening tussen Fatah en Hamas zijn tot op heden onsuccesvol gebleken.

Op 11 mei 2009 deed de VN Veiligheidsraad een hernieuwde oproep voor de oprichting van een Palestijnse staat. Deze oproep is in lijn met de wens van de regering Obama.

Op 12 april 2011 brachten de Verenigde Naties een rapport uit waarin werd geconcludeerd dat de Palestijnse Autoriteit klaar is om zelfstandig te functioneren, waarmee de weg open ligt voor erkenning als een onafhankelijk land.

Geografie

De Palestijnse Autoriteit bestaat uit twee gebieden: de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever.

De Gazastrook grenst aan Israël, Egypte en de Middellandse Zee. De Westelijke Jordaanoever grenst aan Israël, Jordanië en de Dode Zee.

De Palestijnen willen dat Oost-Jeruzalem de hoofdstad van de toekomstige staat Palestina wordt. Israël veroverde het stadsdeel op Jordanië tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 en annexeerde het in 1981. De annexatie is internationaal veroordeeld.

Grondgebied onder controle van de PA

Israëlische controlepost op de Westelijke Jordaanoever

De Palestijnse Autoriteit heeft controle over de veiligheids- en burgerzaken in alle dichtbevolkte Palestijnse gebieden (in de Osloverdragen de 'A-gebieden', samen 3% van het landoppervlak), en civiele, maar geen militaire, controle over een deel van het Palestijnse platteland ('B-gebieden', 25% van het landoppervlak).

De Palestijnse Autoriteit heeft normaal gesproken controle over de volgende steden: Bethlehem (Bit Lahm), Bir Zeit, Deir al-Balah, Gaza, Khan Younis, Hebron (al-Khalil), Jabalia, Jenin, Jericho (Arikha), Nablus, Qalqilya, Ramallah, Toelkarem.

Op een top tussen Israëlische en Palestijnse diplomatieke vertegenwoordigers in februari 2005 beloofde Israël om de volledige controle over Bethlehem, Jericho, Qalqilya, Ramallah en Tulkarem over te dragen aan de Palestijnse Autoriteit. Eind juli 2005 zijn Jericho en Toelkarem overgedragen. De overdracht van Jenin wordt eveneens besproken.

Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich Israëlische nederzettingen en heeft de Israëlische overheid voor een groot gedeelte de controle. Daarnaast doorsnijden wegen voor kolonisten en het Israëlische leger het gebied. Volgens de internationale gemeenschap en de Palestijnse Autoriteit zijn de nederzettingen illegaal aangezien het vestigen op bezet gebied van leden van de eigen bevolking een schending is van artikel 49 van de Vierde Conventie van Genève. Dit wordt echter door Israël betwist; het stelt dat de nederzettingen gebouwd worden op gebied dat van geen enkel land is: de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië in 1950 werd internationaal ook niet erkend. De precieze grenzen van de gebieden zullen door onderhandelingen nog definitief bepaald moeten worden.

De Israëlische Westoeverbarrière scheidt tussen meeste, doch niet alle Israëlische en Palestijnse burgers. Er bestaat veel kritiek op deze barrière (bijvoorbeeld in een advies aan de VN verklaarde het Internationaal Gerechtshof ze illegaal), omdat deze onder meer niet samenvalt met de grenzen bepaald door VN-resolutie 181 (1950). Er wordt Israël verweten dat het door het bouwen van deze barrière de facto eenzijdig grenzen vaststelt. Volgens Israëlische bronnen is het aantal slachtoffers in Israël door terreuraanslagen sinds de bouw van deze muur drastisch gedaald.

Demografie

Het aantal personen in de Palestijnse Autoriteit bedraagt ruim 4,1 miljoen.

Sinds 1950 is de bevolking met een factor 15 vermenigvuldigd. De oorzaken hiervoor zijn de instroom van vluchtelingen en een snelle natuurlijke aangroei.

De meerderheid van de bevolking is (soennitisch) islamitisch. Zo'n 2% van de bevolking, grotendeels wonend in de Westelijke Jordaanoever, is christelijk. Het percentage christenen is de afgelopen decennia afgenomen. Veel christenen zijn de Palestijnse Gebieden ontvlucht en wonen nu elders, vaak in het Westen.

Bestuurlijke indeling

Zie Gouvernementen van Palestijnse Autoriteit voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Mahmoud Abbas is de president van de Palestijnse Autoriteit

In Ramallah bevindt zich de Palestijnse Wetgevende Raad, het parlement.

De Palestijnse gebieden zijn opgedeeld in drie soorten gebieden: A-gebieden, B-gebieden en C-gebieden. In de A-gebieden (3% van het landoppervlak) is de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk voor zowel civiele zaken als veiligheidszaken; in B-gebieden (25% van het landoppervlak) alleen voor civiele zaken; C-gebieden (72% van het landoppervlak) staan volledig onder Israëlisch toezicht. Het gebied van de Palestijnse Autoriteit is verder onderverdeeld in 16 gouvernementen.

Politiek in de Palestijnse Autoriteit

Zie ook de lijst van premiers, voorzitters en presidenten van de Palestijnse Autoriteit

Artikel 5 van de grondwet definieert de Palestijnse Autoriteit als een parlementaire democratie. In januari 2005 werd Mahmoud Abbas verkozen tot president van de Palestijnse Autoriteit. Abbas installeerde een regering waarvan Ahmed Qurei premier werd. Op 24 januari 2006 werden voor het eerst sinds 1996 weer parlementsverkiezingen gehouden. Onder Arafat waren verkiezingen geannuleerd, en onder Abbas tweemaal uitgesteld. De politieke tak van Hamas werd de grote winnaar. De partij vormde hierop een democratisch gekozen regering die echter door de internationale wereld werd geboycot. Eind 2006 ontstond een grote crisis tussen Fatah en Hamas. Hierop werd een nieuwe regering gevormd, die in maart 2007 aantrad. Deze regering bestaat uit verschillende Palestijnse politieke partijen, waaronder Hamas en Fatah.

Eind november 2011 kondigde Mahmoud Abbas en Khaled Meshaal aan dat ze Hamas en Fatah samen een regering vormden die moet regeren tot de aangekondigde verkiezingen van mei 2012. In februari 2012 tekenden de partijen in Qatar een samenwerkingsovereenkomst, waarbij een kabinet van nationale eenheid gevormd werd.

Gemeentelijke verkiezingen werden gehouden in twee fasen. De eerste fase ging door in december 2004. De tweede fase ging door op 5 mei 2005.

In de Palestijnse Wetgevende Raad zijn zetels voorbehouden aan de christelijke en Samaritaanse gemeenschappen in de Palestijnse Gebieden.

De Palestijnse Autoriteit heeft eigen onderscheidingen; zie de Lijst van ridderorden in Palestina.

Partijen

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (meestal bekend onder haar Engelstalige naam Palestine Liberation Organisation, afgekort PLO) heeft diverse facties. De PLO omvat de belangrijkste partij Fatah, het Democratic Front for the Liberation of Palestine (DFLP), het Palestine Liberation Front (PLF), het Arab Liberation Front (ALF), het Popular Struggle Front (PSF) en enkele kleinere groeperingen.

Het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) stapte in 1974 uit de PLO, evenals the Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (PFLP-GC).

Naast de PLO zijn er ook nog Hamas en diverse kleinere partijen. Hamas is een islamistische organisatie, die vooral door haar verzetsstrijd tegen de Israëlische bezetting bekend is geworden. Hoewel de organisatie tot doel heeft het laten verdwijnen van de staat Israël, verklaarde zij daags voor de verkiezingen wel tot (indirecte) onderhandelingen met Israël bereid te zijn. Daarnaast is de partij populair door het vele liefdadigheidswerk en haar afkeer van corruptie.

Internationale betrekkingen

Internationale erkenning van de Palestijnse Autoriteit

██ Erkenning als staat

██ Algemene diplomatieke betrekkingen

██ Speciale diplomatieke betrekkingen

██ Geen erkenning

De Palestijnse Autoriteit onderhoudt betrekkingen met verschillende landen en instellingen in de wereld. De PA ontvangt steun van Arabische landen en is lid van de Arabische Liga. Daarnaast ontvangt het in beperkte mate ook (politieke) steun van de Verenigde Staten. Ook met de Europese Unie onderhouden de Palestijnen diplomatieke betrekkingen.

De PA heeft een waarnemersstatus bij de Verenigde Naties. De Verenigde Naties spelen met name in de Gazastrook een belangrijke humanitaire rol. Op 23 september 2011 heeft president Abbas het lidmaatschap van de VN aangevraagd. Op 31 oktober besloot UNESCO de Palestijnse Autoriteit als lid toe te laten onder de naam 'Palestina'.

De Verenigde Staten leiden een veiligheidsmacht van Palestijnen op, die in Jordanië getraind wordt.

Corruptie

Deze foto uit 1905 laat een vader met twee zoons zien in traditionele kleding. Palestina behoorde toen tot het Ottomaanse Rijk

Landschap in de Westelijke Jordaanoever

Herodium

Strand van de stad Gaza

Paleis van Hisham

De Palestijnse Autoriteit en de PLO staan bekend als corrupt. Veel kiezers hebben bij de verkiezingen aangegeven ook tegen de corruptie te stemmen. De partij Hamas dankt een groot deel van haar aanhangers aan het feit dat zij opkomt tegen de corruptie door de heersende leden van de PLO en Fatah.

Onder premier Salam Fayyad is de corruptie weliswaar bestreden, maar is corruptie nog steeds een groot probleem.

Veiligheid

De Palestijnse Autoriteit heeft veiligheidsdiensten van totaal 45.000 man. Sinds het uitbreken van de Tweede Intifada verbood Israël het dragen van wapens door deze veiligheidsdienst. Dit werd op de Westelijke Jordaanoever nageleefd, maar niet in de Gazastrook. Dit verbod maakte het voor de veiligheidsdiensten de facto onmogelijk om de confrontatie met militanten aan te gaan. Op 5 augustus 2004 werd aan de Palestijnse veiligheidsdiensten weer toestemming verleend om wapens te dragen.

Een onafhankelijke studie van 26 juli 2005 en gesponsord door de Canadese en Nederlandse regeringen, bracht aan het licht dat de veiligheidsdiensten van de Palestijnse Autoriteit zwak, verdeeld en slecht uitgerust zijn. Er is een tekort aan munitie, communicatiemiddelen (andere dan civiele mobiele telefoons) en terreinwagens. Het tekort aan wapens is zo schrijnend dat de verhouding personeel:wapen 4:1 bedraagt. Tevens blijkt dat Hamas, Islamitische Jihad en de Al-Aqsa Martelarenbrigade alle aanzienlijk beter uitgerust zijn. Het vernietigen van de politie-infrastructuur door Israëlische troepen sinds het uitbreken van de Tweede Intifada draagt eveneens bij tot de ondermijning van het centrale gezag, net als de macht van enkele persoonlijkheden en clans binnen de veiligheidsdiensten. Recente maatregelen om de diensten te hervormen werden geprezen in de studie.

De EU ziet Fatah meer dan Hamas als de vertegenwoordiger van de Palestijnen, omdat Hamas door zowel de Europese Unie als de Verenigde Staten als terreurbeweging wordt geclassificeerd.

Economie

De Palestijnse Autoriteit ontvangt aanzienlijke financiële steun van de Europese Unie, de Verenigde Staten en de Arabische Liga.

Sinds Hamas deel uit is gaan maken van de Palestijnse regering is de financiële steun vanuit de Europese Unie en de Verenigde Staten bevroren. Dit is omdat ze Hamas beschouwen als een terroristische organisatie en deze niet wensen te steunen. De humanitaire situatie in de Palestijnse gebieden is hierdoor verslechterd. Sinds de burgeroorlog in de Gazastrook, waarbij Hamas de controle over de Gazastrook heeft verkregen en de Fatah is verdreven naar de Westelijke Jordaanoever ontvangt de Fatah weer steun van de EU. Dit om te voorkomen dat het restant van de Palestijnse autoriteit helemaal verdwijnt.

Vele Palestijnen zijn financieel afhankelijk van de Israëlische arbeidsmarkt. Tijdens de jaren negentig is Israël echter begonnen met vervangen van Palestijnen door buitenlandse gastarbeiders. Dat was economisch meer rendabel en beperkte bovendien de afhankelijkheid van Palestijnen als bron van goedkope arbeid in verband met de Israëlische veiligheid. Dit schaadde de Palestijnse economie en daarmee de populariteit van de Autoriteit.

Ma'an News is een vanuit de Palestijnse Gebieden opererend commercieel persbureau, dat zowel in het Arabisch, Hebreeuws als Engels publiceert.

Transport en logistiek

De Palestijnse Autoriteit bouwde in de jaren 90 een internationale luchthaven bij Gaza. Israël sloot en vernietigde deze luchthaven korte tijd na het uitbreken van de tweede Intifada.

Een zeehavenproject, door Nederland en Frankrijk gefinancierd, bij Gaza werd eveneens tijdelijk gestopt door de Israëliërs.

Verschillende wegen doorkruisen de Palestijnse Gebieden. Sommige van die wegen zijn alleen voor Israëliërs toegankelijk. Langs de wegen die wel beschikbaar zijn voor Palestijnen zijn controleposten van het Israëlische leger ingericht. Hierdoor is de mobiliteit van de Palestijnen beperkt. Voor Israëli's is het niet altijd even veilig om over deze wegen te reizen, er komen regelmatig beschietingen voor.

De (Israëlische) bussen die reizen naar Israëlische dorpen en steden op de westelijke Jordaanoever zijn daarom altijd gemaakt van kogelvrij materiaal. De bussen op de Westelijke Jordaanoever zijn gesegregeerd en Palestijnen mogen de Israëlische checkpoints niet passeren, waar Israëlische kolonisten geen problemen ondervinden

Daarnaast is het voor veel Palestijnen lastig om naar het buitenland te gaan.

Smokkel van goederen naar de Gazastrook vindt plaats via tunnels.

Sport in de Palestijnse Autoriteit

Logo van de Palestijnse Voetbalbond

De Palestijnse Autoriteit heeft verschillende sportbonden en vaardigt sporters af naar verschillende internationale toernooien, zoals de Olympische Spelen. Het Palestijns voetbalelftal vertegenwoordigt de Palestijnse Autoriteit bij voetbalwedstrijden.

Externe links

• Site van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken
• Site van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse zaken
• (en) Palestinian National Information Center
• (en) Ministerie van Toerisme
• (en) De Palestijnse Grondwet

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties:

Mediabestanden

Zie de categorie Palestinian National Authority van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.

Mediabestanden

Zie de categorie Palestine van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.

31° 50' N, 35° 0' O