Palestijnse Autoriteit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Palestijnse Autoriteit
Palestinian National Authority COA.svg
Politiek in de
Palestijnse Autoriteit


Portaal  Portaalicoon  Politiek
De A-gebieden en B-gebieden van de Palestijnse Autoriteit

De Palestijnse Autoriteit (PA) of Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) (Arabisch: ‏السلطة الوطنية الفلسطينية, as-Sulṭa al-Waṭaniyya al-Filasṭiniyya) vormt het bestuur van de Palestijnse Gebieden. Begin januari 2013 veranderde de Palestijnse Autoriteit haar naam in de Staat Palestina.[1][2] Ook de verschillende ambassades en vertegenwoordigingen gaan de naam Palestina gebruiken.[3]

Geschiedenis[bewerken]

De Palestijnse Autoriteit werd in 1994 opgericht als een onderdeel van de Oslo-akkoorden tussen de PLO (de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie) en Israël. Dit akkoord werd in 1993 ondertekend. Yasser Arafat werd na het tekenen van de Oslo-akkoorden de eerste president van de Palestijnse Autoriteit.

Na de dood van Arafat op 11 november 2004 werden op 9 januari 2005 presidentsverkiezingen gehouden waarbij de voormalig premier Mahmoud Abbas tot president werd gekozen. De huidige premier is Rami Hamdallah.

In navolging van de Oslo-akkoorden heeft de Palestijnse Autoriteit de controle over de veiligheids- en burgerzaken in alle dichtbevolkte Palestijnse gebieden (in de Oslo-akkoorden de 'A-gebieden', samen 3% van het landoppervlak), en civiele, maar geen militaire controle over een deel van het Palestijnse platteland ('B-gebieden', 25% van het landoppervlak). Het overige gebied, qua oppervlakte het grootste, maar ook dunbevolktste gebieden, (de 'C-gebieden') staan volledig onder controle van Israël.

De Oslo-akkoorden geven niet precies aan wat de toekomst van de Palestijnse Autoriteit zou zijn, maar er was een ongeschreven begrip van beide zijden dat, in het kader van het permanentestatusverdrag, het de basis zou vormen van een onafhankelijke Palestijnse staat. In augustus 2012 diende de Palestijnse Autoriteit een verzoek in bij de Verenigde Naties om Palestina te erkennen als waarnemend niet-lidstaat. Op 29 november 2012 stemde een meerderheid van de VN-lidstaten ermee in om Palestina deze status te verlenen. Hierdoor kan de Palestijnse Autoriteit desgewenst toetreden tot VN-commissies en zich ook wenden tot het Internationaal Gerechtshof te Den Haag.

Politiek[bewerken]

Mahmoud Abbas is de president van de Palestijnse Autoriteit
1rightarrow blue.svg Zie ook de lijst van premiers, voorzitters en presidenten van de Palestijnse Autoriteit

Artikel 5 van de grondwet definieert de Palestijnse Autoriteit als een parlementaire democratie. In januari 2005 werd Mahmoud Abbas verkozen tot president van de Palestijnse Autoriteit. Abbas installeerde een regering waarvan Ahmed Qurei premier werd. Op 24 januari 2006 werden voor het eerst sinds 1996 weer parlementsverkiezingen gehouden. Onder Arafat waren verkiezingen geannuleerd, en onder Abbas tweemaal uitgesteld. De politieke tak van Hamas werd de grote winnaar. De partij vormde hierop een democratisch gekozen regering die echter door de internationale wereld werd geboycot. Eind 2006 ontstond een grote crisis tussen Fatah en Hamas en brak de Palestijnse Burgeroorlog uit. Hamas kon op 14 juni 2007 de controle over de Gazastrook overnemen, waardoor het gezag van de Palestijnse Autoriteit in feite nu alleen nog geldt over de Westelijke Jordaanoever. Om het gezag in Palestina weer te verenigen tekenden Mahmoud Abbas van Fatah en Khaled Meshaal van Hamas in februari 2012 in Doha een samenwerkingsovereenkomst waarin besloten werd dat beide partijen samen een regering moeten vormen. Spanningen tussen beide partijen en regionale omstandigheden omtrent de Arabische Lente, in het bijzonder de Syrische Burgeroorlog, hebben er echter toe geleid dat er nog geen verdere stappen zijn ondernomen om beide partijen te verzoenen.

Palestijnse Wetgevende Raad[bewerken]

In Ramallah bevindt zich de Palestijnse Wetgevende Raad, het parlement.

De Palestijnse Wetgevende Raad is het parlement van de Palestijnse Autoriteit. Het parlement bestaat uit één kamer met 132 leden. In de Palestijnse Wetgevende Raad zijn zetels voorbehouden aan de christelijke en Samaritaanse gemeenschappen in de Palestijnse Gebieden.

Politieke partijen[bewerken]

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (meestal bekend onder haar Engelstalige naam Palestine Liberation Organisation, afgekort PLO) heeft diverse facties. De PLO omvat de belangrijkste partij Fatah, het Democratic Front for the Liberation of Palestine (DFLP), het Palestine Liberation Front (PLF), het Arab Liberation Front (ALF), het Popular Struggle Front (PSF) en enkele kleinere groeperingen.

Het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) stapte in 1974 uit de PLO, evenals de Popular Front for the Liberation of Palestine - General Command (PFLP-GC).

Naast de PLO zijn er ook nog Hamas en diverse kleinere partijen. Hamas is een islamistische organisatie, die vooral door haar verzetsstrijd tegen de Israëlische bezetting bekend is geworden. Hoewel de organisatie tot doel heeft het laten verdwijnen van de staat Israël, heeft zij ook verklaard om tot (indirecte) onderhandelingen met Israël bereid te zijn. Daarnaast is de partij populair door het vele liefdadigheidswerk en haar afkeer van corruptie.

Bestuurlijke indeling[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Gouvernementen van Palestijnse Autoriteit voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
1rightarrow blue.svg Zie Lokaliteiten van Palestijnse Autoriteit voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Palestijnse Gebieden zijn opgedeeld in drie soorten gebieden: A-gebieden, B-gebieden en C-gebieden. In de A-gebieden (3% van het landoppervlak) is de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk voor zowel civiele zaken als veiligheidszaken; in B-gebieden (25% van het landoppervlak) alleen voor civiele zaken; C-gebieden (72% van het landoppervlak) staan volledig onder Israëlisch toezicht. Het gebied van de Palestijnse Autoriteit is verder onderverdeeld in 16 gouvernementen, die op hun beurt verdeeld zijn in 557 lokaliteiten,[4] het laagste bestuursniveau.

Internationale betrekkingen[bewerken]

Internationale erkenning van de Palestijnse Autoriteit

██ Erkenning van de Staat Palestina

██ Algemene diplomatieke betrekkingen

██ Speciale diplomatieke betrekkingen

██ Geen erkenning

De Palestijnse Autoriteit onderhoudt betrekkingen met verschillende landen en instellingen in de wereld. Zo ontvangt de PA steun van Arabische landen en is er in beperkte mate ook (politieke) steun van de Verenigde Staten. Ook met de Europese Unie onderhouden de Palestijnen diplomatieke betrekkingen.[bron?]

Veiligheid[bewerken]

De Palestijnse Autoriteit heeft veiligheidsdiensten van totaal 45.000 man. Sinds het uitbreken van de Tweede Intifada verbood Israël het dragen van wapens door deze veiligheidsdienst. Dit werd op de Westelijke Jordaanoever nageleefd, maar niet in de Gazastrook. Dit verbod maakte het voor de veiligheidsdiensten de facto onmogelijk om de confrontatie met militanten aan te gaan. Op 5 augustus 2004 werd aan de Palestijnse veiligheidsdiensten weer toestemming verleend om wapens te dragen.[5]

Een onafhankelijke studie van 26 juli 2005 en gesponsord door de Canadese en Nederlandse regeringen, bracht aan het licht dat de veiligheidsdiensten van de Palestijnse Autoriteit zwak, verdeeld en slecht uitgerust zijn. Er is een tekort aan munitie, communicatiemiddelen (andere dan civiele mobiele telefoons) en terreinwagens. Het tekort aan wapens is zo schrijnend dat de verhouding personeel:wapen 4:1 bedraagt. Tevens blijkt dat Hamas, Islamitische Jihad en de Al-Aqsa Martelarenbrigade alle aanzienlijk beter uitgerust zijn. Het vernietigen van de politie-infrastructuur door Israëlische troepen[bron?] sinds het uitbreken van de Tweede Intifada draagt eveneens bij tot de ondermijning van het centrale gezag, net als de macht van enkele persoonlijkheden en clans binnen de veiligheidsdiensten. Recente maatregelen om de diensten te hervormen werden geprezen in de studie.

De Verenigde Staten leiden een veiligheidsmacht van Palestijnen op, die in Jordanië getraind wordt.[bron?]

Corruptie[bewerken]

Sinds het ontstaan van de Palestijnse Autoriteit zijn er corruptieproblemen.[6] Veel kiezers hebben bij de verkiezingen aangegeven ook tegen corruptie te stemmen. De partij Hamas dankt voor een deel haar populariteit aan het feit dat zij beweert op te komen tegen de corruptie door de heersende leden van de PLO en Fatah. Onder de voorgaande premier Salam Fayyad is de corruptie weliswaar bestreden, maar is corruptie nog steeds een groot probleem.[bron?]

Bronnen, noten en/of referenties