Paling in 't groen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paling in 't groen

Paling in 't groen is een Vlaams gerecht uit de Scheldestreek, bestaande uit zoetwaterpaling in een groene saus.[1] Hoewel traditioneel thuisbereid, is het tegenwoordig ook in restaurants en, in ongekookte vorm, vishandelaren verkrijgbaar.[2]

Nadat de paling is ontdaan van huid, kop en ingewanden, wordt hij in ongeveer vier centimeter lange stukjes gesneden en gestoofd in een mengsel van fijngehakte verse groene kruiden. Daartoe komen onder andere in aanmerking: salie, gembermunt, wilde marjolein, veldzuring, citroenmelisse, kervel, tijm, citroentijm, bonenkruid, peterselie, brandnetel, kruizemunt, pimpernel, waterkers, dragon, bieslook, basilicum. Wat fijngesnipperde sjalot, (mais)zetmeel, een beetje boter en een snuifje zout worden toegevoegd. De bereiding is klaar zodra het witte palingvlees vlot los kan van de graat maar er tijdens zacht roeren nog aan blijft; de hoeveelheid zetmeel was gepast als de saus op een bord na een minuutje net dikvloeibaar blijkt. Volgens persoonlijke voorkeur kan een fellere groene kleur bereikt worden met spinazie erbij, al wijzen andere liefhebbers dit beslist af. Variaties met bier ofwel wijn, met citroensap, of nog met eierdooier, en zelfs met kippenbouillon, komen voor.[1][3][4]

In de volksmond wordt veelal 'palingkruid' als ingrediënt genoemd. Dit is echter geen algemene benaming voor een unieke plant: naargelang de locatie of familietraditie kan hiermee salie, citroenmelisse, gembermunt, kruizemunt of wilde marjolein bedoeld worden.[5]

Hoewel het gerecht ook wel eens koud wordt gegeten, is het normaal warm geserveerd met frieten of met brood. Gewoonlijk knijpt men citroen uit over de stukjes paling.

Naast de ook wel voorkomende onwettige vangst, verstaat men onder 'het stropen van paling' de vakkennis vergende wijze van villen van een pas gedode paling, welke daarbij door zenuwreflexen nog flink kan tegenspartelen: Vanaf een insnijding net achter de kieuwen wordt het vel wat losgemaakt. Met de duim op dat omgeslagen stukje zorgt een handdoek voor voldoende grip om de huid binnenstebuiten overheen de lengte van het lichaam te trekken, wijl men met de andere hand de kop heel stevig vasthoudt. Deze laatste hakt men daarna af.

Nu de lokale rivierpaling zeldzaam of ongewenst werd door vervuiling, wijl kwekerijen een erg vet en gastronomisch minder gesmaakt product leveren, wordt wilde paling meestal geïmporteerd. Het werd een bedreigde en behoorlijk dure vis.[6]

Referenties[bewerken]

  1. a b Paling in 't groen, een klassieker uit de Scheldestreek!, Wijzer(s).be (geraadpleegd 2011-06-29)
  2. (en) European Inland Fisheries Advisory Commission. Report of the Ad Hoc EIFAC/EC Working Party on Market Perspectives for European Freshwater Aquaculture: Brussels, Belgium, 14-16 May 2001. Food and Agriculture Organization of the United Nations, Rome (2001) (geraadpleegd 2011-07-01)
  3. Het geheim van paling in 't groen ontsluierd, Vlaanderen Vakantieland (geraadpleegd 2011-06-30)
  4. Paling in 't groen, een echte klassieker door chef Jan Buytaert: videos voor één variatie, weZooz.be (geraadpleegd 2011-06-30)
  5. Wat is het enige echte palingkruid?, Nieuwsblad.be (geraadpleegd 2011-06-29)
    Palingkruid, Allégrow (geraadpleegd 2011-06-29)
    Mentha gracilis Ginger - Gembermunt, City Spices (geraadpleegd 2011-06-29)
  6. (Engels) The eel-good factor, Flanders Today (geraadpleegd 2011-07-01)