Palts-Birkenfeld

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wapen

Palts-Birkenfeld was een zijtak van het vorstenhuis Palts-Zweibrücken.

Op grond van het testament van hun vader stond paltsgraaf Johan de Oudere van Palts-Zweibrücken in 1584 zijn aandeel in het graafschap Sponheim af aan zijn jongere broer Karel. Het gebied werd geen afzonderlijk vorstendom, maar bleef deel uit maken van Palts-Zweibrücken. Karel vestigde zijn residentie in Birkenfeld (Rijnland-Palts), dat in het graafschap Sponheim lag.
In 1695 erfde de paltsgraaf van Palts-Birkenfeld, na het uitsterven van de linie Palts-Veldenz, het onder Franse soevereiniteit staande graafschap Lützelstein in de Elzas. Door het huwelijk van paltsgraaf Christiaan II met Catharina Agatha, de dochter van de laatste graaf van Rappoltstein, kwam ook dit graafschap in bezit van de familie.
Nadat in 1731 het huis Palts-Zweibrücken was uitgestorven, kwamen de paltsgraven van Birkenfeld in 1734 in het bezit van het vorstendom Palts-Zweibrücken. Zij noemden zich sindsdien Palts-Zweibrücken-Birkenfeld.
In 1797 verloren de paltsgraven van Birkenfeld hun bezittingen ten gevolge van de annexatie van de linker Rijnoever door Frankrijk. Na het uitsterven van het Huis Palts-Sulzbach in 1799 werd paltsgraaf Maximiliaan Jozef keurvorst en in 1806 koning van Beieren.