Pariteitsbit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De pariteitsbit is de eenvoudigste foutdetecterende code voor digitale gegevens, die wordt toegepast in computerapparatuur en in de telecommunicatie.

Onder pariteit wordt in dit verband verstaan: het even of oneven zijn van een getal. Een pariteitsbit geeft aan of een binaire code een even of oneven aantal logische enen heeft. Of het bit dan hoog is, of juist laag, hangt af van de afspraak die is gemaakt. In het algemeen geldt:

  • Bij een even pariteit is het pariteitsbit logisch "1" bij een oneven aantal enen in de code; het totaal aantal bits dat op "1" staat inclusief het pariteitsbit is dus een even aantal.
  • Bij een oneven pariteit is het pariteitsbit logisch "1" bij een even aantal enen in de code;
  • Wanneer in een code wel plaats voor een pariteitsbit is gereserveerd maar er geen controle op wordt uitgevoerd is het pariteitsbit altijd logisch "1" wanneer men over "mark" spreekt, of altijd logisch "0" wanneer men over "space" spreekt.

Stel dat wordt gekozen voor een even pariteit. Bij het coderen van een symbool in een rij bits wordt het aantal bits geteld dat de waarde '1' heeft. Als dit aantal oneven is dan krijgt het pariteitsbit de waarde '1', anders de waarde '0'. Het pariteitsbit wordt aan de rij bits toegevoegd, zodat dit altijd een even aantal '1'-bits heeft. Wanneer bij de verzending of bij de opslag van de rij bits een fout optreedt waardoor een oneven aantal bits van waarde verandert dan kan dit dankzij het pariteitsbit worden gedetecteerd. De ontvangen of teruggelezen rij bits heeft dan immers een oneven aantal '1'-bits. Een even aantal fouten kan met deze eenvoudige techniek niet worden gedetecteerd. Evenmin kan worden vastgesteld welke bits fout zijn, dat vereist een foutcorrigerende code.

Traditioneel werden de 7-bit ASCII-tekens gecombineerd met een pariteitsbit verzonden, en soms ook opgeslagen, in een 8-bit byte.

Ook in sommige computergeheugens wordt gebruikgemaakt van een pariteitsbit. Omdat dit pariteitsbit opgeslagen wordt, is daar ook een geheugenplaats voor nodig. Dat maakt deze geheugens duurder en daardoor worden ze zelden 'thuis' gebruikt.

Door combinatie van meerdere pariteitsbits, kan een cyclische redundantiecontrole (Engels: cyclic redundancy check, afgekort CRC) uitgevoerd worden. Op die manier kunnen meer fouten gedetecteerd, en soms ook gecorrigeerd worden. Dit wordt onder andere toegepast in sommige RAID-configuraties.