Parlement van Toulouse

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Parlement van Toulouse werd in 1443 door koning Charles VII opgericht in de Zuid-Franse stad Toulouse

Het parlement was een gerechtshof, dat in lijn moest werken met het Parlement van Parijs, dat eerder door koning Lodewijk de Heilige was opgericht om appèlzaken in naam van de koning te behandelen. Het parlement van Toulouse kwam er op aandringen van de Staten van de Languedoc, die hier al eerder om gevraagd hadden, zowel op grond van de grote afstand van de Languedoc tot het Parlement van Parijs als op grond van de specifieke Occitaanse gebruiken.

Het Parlement van Toulouse was het eerste in zijn soort in de provincie. Haar bevoegdheden strekten zich uit van de Rhône tot de Atlantische Oceaan en van de Pyreneeën tot het Centraal Massief. De oprichting van het Parlement van Bordeaux in 1462 ontnam aan het Parlement van Toulouse echter de Guyenne, de Gascogne, de Landes, het land van Agen, de Béarn en ten slotte de Périgord.

Op 4 juni 1444 werd het nieuwe parlement verplaatst naar een zaal in het kasteel van Narbonne, maar op 11 november keerde het parlement op plechtige wijze terug naar Toulouse.

Het parlement behandelde zowel civiele, als strafrechtelijke en kerkelijke zaken.

In 1590 creëerde Hendrik IV in Carcassonne opnieuw een rivaal voor het Parlement van Toulouse, ditmaal als direct gevolg van de godsdienstoorlog. Hij bevolkte dit parlement met parlementariërs die hem tijdens de godsdienstoorlog trouw waren gebleven.

Het meest beroemde proces in de geschiedenis van het Parlement van Toulouse is de zaak Jean Calas geweest. Op 9 maart 1762 veroordeelde het parlement Jean Calas ter dood. Tijdens de Franse Revolutie werd het parlement opgeheven.