Parmawallabie
| Parmawallabie IUCN-status: Gevoelig[1] (2008) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Macropus parma Waterhouse, 1846 |
|||||||||||||
 Afbeeldingen Parmawallabie
|
|||||||||||||
Parmawallabie op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
De parmawallabie (Macropus parma) is een wallabie uit het geslacht Macropus. Deze soort leeft in het oosten van Australië.
Inhoud |
[bewerken] Uiterlijk
De parmawallabie heeft een lichaamslengte van 45 tot 55 cm en een staart van ongeveer 45 cm lang. Het gewicht bedraagt 3.2 tot 5.8 kg. Mannelijke dieren zijn over het algemeen groter dan vrouwelijke parmawallabies. De vacht is grijsbruin van kleur, de grijze buik uitgezonderd. De schouders en de bovenarmen hebben een roodbruine kleur. De lichaamsbouw van de parmawallabie is vergelijkbaar met de meeste andere kangoeroes.
[bewerken] Leefwijze
De parmawallabie is een planteneter die in groepen van ongeveer twintig soortgenoten leeft. Deze soort is overwegend actief tijdens de schemering en de nacht. Vooral grassen en kruiden worden door de parmawallabie gegeten.
[bewerken] Leefgebied
De parmawallabie leeft in de eucalyptusbossen van het Groot Australisch Scheidingsgebergte in het zuiden van Nieuw-Zuid-Wales. Al bij de beschrijving in 1846 was deze soort niet algemeen en aan het einde van de negentiende eeuw werd aangenomen dat deze wallabie was uitgestorven. In 1965 werd de parmawallabie bij toeval ontdekt op Kawau Island nabij de Nieuw-Zeelandse stad Auckland. Rond 1870 waren op dit eiland tammarwallabies uitgezet, maar onder de uitgezette wallabies moeten ook parmawallabies hebben gezeten. De Nieuw-Zeelandse parmawallabies werden gevangen met als doel ze te fokken en te herintroduceren in Australië. Enkele jaren later, in 1967, werd in Nieuw-Zuid-Wales nabij Gosford echter een wilde populatie ontdekt. Verder onderzoek wees uit dat de parmawallabie nog steeds aanwezig was in de zuidelijke Great Dividing Range van Gosford tot de grens met Queensland, zij het in relatief kleine aantallen. Waarschijnlijk waren tijdens de jaren dat de parmawallabie was "uitgestorven" wel exemplaren gezien, maar werden deze aangezien voor kleine roodhalspademelons (Thylogale thetis).
Bronnen, noten en/of referenties:
| Soorten van Macropus |
|---|
|
Ondergeslacht Notamacropus: |
