Parsons kameleon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Parsons kameleon
IUCN-status: Gevoelig[1] (2011)
Chameleo parsonii.jpeg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Squamata (Schubreptielen)
Onderorde: Lacertilia (Hagedissen)
Infraorde: Iguania (Leguaanachtigen)
Familie: Chamaeleonidae (Kameleons)
Geslacht: Calumma
Soort
Calumma parsonii
Cuvier, 1824
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

Parsons kameleon[2] (Calumma parsonii) is een grote hagedis uit de familie kameleons (Chamaeleonidae).

Naam[bewerken]

De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Georges Cuvier in 1824. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Chamaeleo parsonii gebruikt. De soort is vernoemd naar de ontdekker Jacobo Parson in 1768, maar kreeg pas in 1824 een naam.[3]

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

Deze kameleon kan volgens bevestigde bronnen 70 centimeter lang worden; onbevestigde waarnemingen spreken zelfs over meer dan een meter, waarmee het de grootste kameleonsoort zou zijn. Dit geldt echter enkel voor mannetjes van de ondersoort (C. parsonii parsonii); de vrouwtjes en ondersoorten als C. p. cristifer worden nog geen 40 centimeter, hoewel deze laatste ondersoort alleen nog maar in Andasibe voorkomt, een klein deel van het Madagaskar Nationaal Park. Mannetjes zijn eenvoudig te herkennen aan de stekelige snuitpunt, twee knobbelige hoorns op de voorzijde van de snuit die niet lang worden en een oranjeachtige oogomgeving. De oorkwab staat bij alle dieren enigszins omhoog, maar is niet zo groot als bij de jemenkameleon (Chamaeleo calyptratis). Opvallend is dat zowel keelkam als rugkam volledig ontbreken, en deze soort heeft geen keelzak. De kleuren variëren van groen tot bruin maar ook geel en roodbruin zijn mogelijk; de meeste exemplaren hebben een lichtere, vrij brede flankstreep.

Leefwijze[bewerken]

De kameleon houdt van vocht en klimt 's ochtends in een hoge struik of boom om zich door het zonlicht op te warmen. Eenmaal opgeladen klimt hij weer naar lagere, vochtige delen waar het dier zich het grootste deel van de dag bezighoudt met loeren op prooidieren. Het voedsel bestaat uit insecten, maar ook wel grotere dieren als kleine zoogdieren, vogels en zelfs hagedissen waaronder de eigen jongen worden gegrepen. Bij bedreiging blazen ze hun lichaam op, sissen of bijten en nemen ter afschrikking fellere kleuren aan.

Voortplanting[bewerken]

De mannetjes zijn zeer territoriaal ingesteld en paren zonder enige vorm van voorspel met elk willig vrouwtje. Het legsel bestaat uit 16 tot 38 eieren, die worden afgezet en begraven in een holletje in vochtige grond.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Leefgebied

Parsons kameleon komt voor in de oostelijke kuststreek van Madagaskar, de noordelijke vochtige regenwouden van dit eiland en op een klein eilandje genaamd St. Marie; er zijn echter maar een handvol populaties die vrij ernstig bedreigd zijn.

Import[bewerken]

Deze soort werd tussen 1988 en 1994 massaal geïmporteerd door de Verenigde Staten, omdat het zulke fascinerende dieren waren. Van de naar schatting tienduizend veelal als juveniel ingevoerde exemplaren, waarvan het grootste deel gesmokkeld, bleken er uit recentelijk onderzoek minder dan 200 nog in leven te zijn. Omdat deze kameleon in de vrije natuur een levensverwachting heeft van meer dan 20 jaar, wordt deze aanslag op de natuurlijke populatie vaak als argument gebruikt om de handel in exotische dieren stop te zetten.

Externe link[bewerken]

Bronvermelding[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Referenties
  1. (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Bernhard Grzimek, Het Leven Der Dieren Deel VI: Reptielen, Kindler Verlag AG, 1971, Pagina 273 ISBN 90 274 8626 3.
  3. Peter Uetz & Jakob Hallermann. The Reptile Database – Calumma parsonii
Bronnen
  • (en) Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Calumma parsonii - Website Geconsulteerd 8 november 2014
  • Adcham.com
  • David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4 (naar het Nederlands vertaald door Jaap Bouwman en Henk J. Nieuwenkamp).