Parti Socialiste Démocratique

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Parti Socialiste Démocratique (Nederlands: Democratische Socialistische Partij), was een Franse sociaaldemocratische partij opgericht in 1945 door leden die vanwege (vermeende) collaboratie uit de socialistische partij Section Française de l'Internationale Ouvrière (Franse Sectie van de Arbeiders Internationale) waren gestoten.

Geschiedenis[bewerken]

De PSD werd op 24 augustus 1945 opgericht door Paul Faure (1878-1960), voormalig secretaris-generaal van de SFIO (1920-1940) en lid van de Conseil Nationale van het Vichy-regime. Vanwege zijn samenwerking met de Vichy-autoriteiten werd hij in 1945 als lid van de SFIO geroyeerd. De medeoprichters van de PSD, w.o. Louis-François Dubosc, René Belin en Robert Jospin[1] waren eveneens als leden van de SFIO geroyeerd wegens collaboratie met de Duitsers of het Vichy-regime. Faure en veel anderen behoorden voor de Tweede Wereldoorlog tot de pacifistische vleugel van de SFIO en steunden - tot onvrede van de meer militante en marxistische vleugel - de appeasementpolitiek van de Franse regering en waren sterk gekant tegen Franse inmenging ten gunste van de republikeinen tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). Op 10 juli 1940 stemden zij vóór het verlenen van volmachten aan maarschalk Philippe Pétain.

De PSD presenteerde zich als een anticommunistische alternatief voor de SFIO en betoonde zich voorstander van samenwerking met burgerlijke partijen. Op 16 oktober 1946 werd de PSD een onderdeel van het Rassemblement des Gauches Républicaines (RGR, Groepering van Linkse Republikeinen), een samenwerkingsverband van kleinere centrum- en centrum-rechtse partijen. Louis-François Dubosc, secretaris-generaal van de PSD in het departement Seine, werd gekozen tot vicevoorzitter van de RGR. PSD-leden werden op de kieslijsten van de RGR geplaatst en werden bij verkiezingen in volksvertegenwoordigingen gekozen. Veel PSD-leden konden echter niet worden gekozen vanwege hun besmette verleden, pas in augustus 1953 werden de meeste PSD'ers echter geamnestieerd. Het enige parlementslid dat voor de PSD/RGR in het parlement werd gekozen was Julien Satonnet (Saône-et-Loire). Hij zat in het Conseil de la République (Senaat) van 1946 tot 1948.

De PSD was een kleine partij: eind 1950 telde de partij 6700 leden en dit aantal bleef stabiel tot 1952. Als partij was de PSD dan ook niet erg invloedrijk. In het departement Seine vond men de meeste aanhangers. De partij was in dat departement ook vertegenwoordigd in diverse gemeenteradenVeel belangrijker was het aandeel van de PSD in de vakbeweging. PSD-leden waren in 1947 betrokken bij de oprichting van de sociaaldemocratische vakbond Force Ouvrière (FO) en waren actief binnen onafhankelijke vakbonden als het Comité Général des Syndicats Indépendants (CGSI) en de Confédération du Traval Indépendante (CTU). De reden dat zoveel PSD'ers binnen de vakbeweging actief waren ligt waarschijnlijk aan de syndicalistische achtergrond van een aantal van haar voormannen als René Belin en André Février.

Na 1953 marginaliseerde de PSD en veel van haar leiders waren oud of waren overleden. In 1954 traden veel leden weer toe tot de SFIO (mede als gevolg van de amnestie van 1953) en verdween de partij langzaam van het toneel.

Prominente SFIO-leden[bewerken]

Verwijzing[bewerken]

  1. De vader van oudpremier Lionel Jospin

Zie ook[bewerken]