Particuliere autoverhuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Particuliere autoverhuur (ook bekend als peer to peer car rental/sharing in het buitenland ) Is het proces waarbij de eigenaar van een auto deze beschikbaar stelt aan anderen in zijn of haar omgeving in ruil voor betaling. Het is een term die past in de beweging van het collaborative consumption, waar gebruik van goederen los komt te staan van eigendom. Waarschijnlijk zal de opkomst van sociale media bijdragen aan de plaats die dit fenomeen zal in nemen in de maatschappij.

Achtergrond[bewerken]

Het bedrijfsmodel van particuliere autoverhuur lijkt sterk op dat van traditionele autodeel-organisaties; zoals greenwheels en wheels4all. Autodelen op zichzelf is niet nieuw, zie bijvoorbeeld witkar, particulier autodelen echter wel. Waar traditionele autodeel-bedrijven een eigen vloot aanhouden, gaat het particuliere autoverhuur-model uit van de voertuigen van particulieren. Op deze manier is er een grotere diversiteit aan automobielen beschikbaar. De voordelen voor de eigenaar van de auto liggen in het terugverdienen van autokosten. De meeste websites houden een percentage in voor verzekering etc., de rest van de huurinkomsten is voor de eigenaar van de auto. Doordat organisaties die particulier autodelen mogelijk maken geen investering hoeven te doen om aan nieuwe deelauto's te komen, kunnen deze initiatieven relatief snel groeien. Zo had SnappCar binnen 1 jaar ongeveer 700 deelauto's beschikbaar.

Initiatieven[bewerken]

In Nederland zijn er enkele bedrijven, Mywheels, Wego, en Snappcar [1][2][3] die in 2011 online gegaan zijn. Een belangrijk punt waardoor dergelijke initiatieven zo lang op zich hebben laten wachten is de verzekering. Reguliere verzekeringspolissen sluiten het verhuur van eigen auto uit, en dit is juist de kern van particuliere autoverhuur. Alle partijen in Nederland hebben dit verzekeringsprobleem op hun eigen manier opgelost. Zo rekent SnappCar ongeveer 10% van de verhuurprijs voor de hun speciale dagverzekering van Achmea, welke de eigen verzekering van de verhuurder dan tijdelijk overneemt.[2]

Systemen[bewerken]

Er bestaan grofweg twee verschillende systemen om particuliere autoverhuur mogelijk te maken: 1) met sleuteloverdracht 2) met hardware in de auto en een geautomatiseerd unlock systeem. Zo wordt er bijvoorbeeld in amerika bij Relayrides gebruikgemaakt van in de auto ingebouwde hardware, waar met een pasje de auto geopend kan worden. Het Amsterdamse wego[3] probeert een soortgelijk systeem werkzaam te maken. In de praktijk werken deze systemen nog niet altijd even vlekkenloos, en is de inbouwapparatuur behoorlijk duur. De auto moet dan vaak verhuurd worden wil men de kosten terugverdienen. Andere initiatieven, zoals bv. Whipcar[4] in Engeland en SnappCar[2] in Nederland maken vooralsnog gebruik van handmatige sleuteloverdracht. Bij deze overdracht tekenen huurder en verhuurder meteen een contract waarmee verzekering en aansprakelijkheid geregeld zijn.

Buitenlandse aanbieders[bewerken]

Hieronder een lijst met buitenlandse aanbieders:

  • Whipcar - Verenigd Koninkrijk
  • Drive My Car Rentals - Australië
  • Livop - Frankrijk
  • Buzzcar - Frankrijk
  • Relayrides - VS
  • SprideShare - VS
  • Getaround - VS
  • Communauto - Canada
  • rent-n-roll - Duitsland
Bronnen, noten en/of referenties