Patriciër

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Patriciër of Patricius in het Latijn is oorspronkelijk de naam voor de leden van enkele Romeinse geslachten. Men geloofde in het begin van de stichting dat de patriciërs de Romeinen waren die afstamden van Romulus, de legendarische stichter van het Romeinse rijk; het hoofd (pater of vader) van zo'n familie was lid van de Senaat. Patriciërs waren met andere woorden dus leden van de Romeinse adel, en die betekenis heeft het woord de dag van vandaag nog in vele landen. Lijnrecht tegenover de patriciërs staan de plebejers of het plebs. De benaming voor het geheel van alle patricische families tezamen is het patriciaat.

Het begrip patriciër herleeft tijdens de late middeleeuwen, wanneer in de steden de voornaamste geslachten zich groeperen om de bestuurlijke functies (borgemeester, schepen, en dergelijke) in een beurtrol te verdelen. Men kon slechts toetreden tot deze geslachten mits afstamming van één van de aangesloten familiegeslachten aantoonbaar was.

Zie ook[bewerken]