Patrick Moraz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Patrick Moraz rond 1980

Patrick Moraz (Villars-Sainte-Croix (Morges), 24 juni 1948) is een van oorsprong Zwitsers toetsenist.

Zijn muzikale loopbaan begon al op driejarige leeftijd toen hij viool en piano begon te spelen. Hij breidde dat arsenaal uit met trompet, saxofoon, dwarsfluit, orgel en vibrafoon. Nadat hij een studie Grieks en Latijn had afgerond aan een school in St. Maurice, gaat Moraz muziek studeren aan het conservatorium van Lausanne en kwam daar in contact met onder meer Nadia Boulanger. Eenmaal wonend in Vevey komt hij in contact met Clara Haskil, een Roemeens pianiste bekend vanwege haar interpretaties van met name de pianoconcerten van Mozart. Een carrière als podiumpianist is echter niet weggelegd voor Moraz aangezien hij al eerder zijn rechterarm (tijdens skiën) en vingers (rollerskate) brak.

Moraz begon mee te spelen op jazzfestivals en competities, waarbij hij in 1961 de eerste prijs kreeg op een festival in Zürich. Hij maakte toen kennis met de muziek van Stephan Grapelli en John Coltrane. Moraz trok de gehele wereld rond. In 1968 was Moraz zover dat hij beroepsmuzikant kon worden en belandde hij met Jean Ristori in de band Mainhorse, die slechts één album afleverde. Wel ging de muziekgroep op tournee en ze kwamen weer over de gehele wereld. Ondertussen vonden de heren tijd om filmmuziek te componeren voor bijvoorbeeld De Salamander en Het midden van de wereld, de laatste van Alain Tanner. Later volgde muziek voor De Uitnodiging van Claude Goretta.

In de lente van 1973 belandde Moraz in Londen en verving Keith Emerson in The Nice. De naam werd gewijzigd in Refugee. Lee jackson en Brian Davison kwamen zonder toetsenist te zitten omdat Emerson vertrok naar Emerson, Lake & Palmer. De band leverde één album af voordat Maroz doorschoof naar Yes. Rick Wakeman vertrok aldaar en men had een technisch onderlegde toetsenist nodig. Moraz leverde ook met Yes maar een elpee af: het zeer complexe Relayer. Hierop volgde weer een uitgebreide tournee (3 jaar) en het zorgde er ook voor dat Yes uit elkaar viel. Ondertussen kwam Moraz met het eveneens complexe The Story of I (1975). Na Yes vertrok Moraz naar zijn nieuwe thuisland Brazilië.

Moraz kreeg geen rust, want een andere bekende band uit de progressieve rock had hem nodig. Na het vertrek van Mike Pinder had de Moody Blues een toetsenist nodig. Onduidelijk zal altijd zijn of Moraz een permanent lid van de band werd. Hij werd wel als zodanig vermeld, maar de Moody Blues ontkennen een vast lidmaatschap. Hij was volgens hen gewoon ingehuurd. Het eerste album waar Moraz op mee speelde is Long Distance Voyager, waarbij hij elke dreigende stilte opvulde met zijn synthesizers. De Moodies namen regelmatig vrij en zodoende kon Moraz soloalbums opnemen en met andere artiesten optreden en opnemen. Hij speelde met onder andere Chick Corea en basgitarist Bunny Brunel. In aanvulling op bovenstaande ontmoette hij Bill Bruford, weliswaar ook ex-Yes, maar ten tijde van Moraz' lidmaatschap van die band was Alan White daar de drummer. Er volgden twee muziekalbums en Moraz en Bruford traden ook in Nederland op. In De Meervaart in Amsterdam gaven ze uitvoering van muziek van hun twee albums, alsook nieuwe deels geïmproviseerde muziek. Hoe ingewikkeld de muziek qua techniek en ritme ook in elkaar zat, ze schenen het met gemak te kunnen spelen.

In 1991 verliet Moraz de Moody Blues en vrijwel direct spande hij een rechtszaak tegen hen aan vanwege de problematiek wel permanent lid of niet. Moraz won uiteindelijk de zaak, maar kreeg minder schadevergoeding dan waarop hij ingezet had. Vanaf dat moment toerde Moraz de wereld rond, alleen of met band, en soms voor privéconcerten. Onregelmatig verschenen albums van hem.

Discografie[bewerken]

Soloalbums

  • 1976 - The Story of I
  • 1977 - Out in the Sun
  • 1978 - Patrick Moraz III
  • 1979 - Future Memories Live On TV
  • 1980 - Coexistence
  • 1983 - Music for Piano and Drums (with Bill Bruford)
  • 1984 - Timecode
  • 1984 - Future Memories II
  • 1985 - Future Memories I & II
  • 1985 - Flags (with Bill Bruford)
  • 1987 - Human Interface
  • 1989 - Libertate (re-issue of Coexistence)
  • 1994 - Windows of Time
  • 1995 - PM in Princeton
  • 2000 - Resonance
  • 2003 - ESP
  • 2009 - Change of Space
  • 2009 - Moraz and Bruford Live in Tokyo
  • 2012 - Moraz Live / Abbey Road

Externe link[bewerken]