Paul Kuhn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paul Kuhn, 2005

Paul "Paulchen" Kuhn (Wiesbaden, 12 maart 1928Bad Wildungen, 23 september 2013) was een Duits pianist, bandleider en zanger.

Carrière[bewerken]

Kuhn bleek al jong muzikaal talent te hebben. Als scholier trad hij al op voor gasten in het Wiesbader Wijnlokaal Eimer. Na zijn opleiding door Kurt Thomas bij het Musischen Gymnasium Frankfurt am Main ging Kuhn als 17-jarige naar het conservatorium in Wiesbaden. Naast deze studie werkte hij al als professioneel jazzpianist. Met de opkomst van muziekprogramma's, uitgezonden door de omroep, werd Kuhn een veelgeziene gast op de televisieschermen.

Schlagerzanger[bewerken]

Als schlagerzanger werkte Kuhn mee aan titels als Der Mann am Klavier (1954), Es gibt kein Bier auf Hawaii (1963) en Die Farbe der Liebe. In 1957 nam hij met het lied Das Klavier über mir deel aan de Duitse voorronde voor het Eurovisiesongfestival, maar hij bereikte hiermee slecht de derde plaats.

Pianist[bewerken]

Als pianist rekent Kuhn Art Tatum en George Shearing evenals – door de bijzondee stilistische noten- akkoordzetting – Hank Jones tot zijn voorbeelden. Uitstapjes naar de bebop maakte hij met stukken als Stitt's tune (2002) en Ornithology (1999).

Bandleider[bewerken]

Voor Kuhn als arrangeur en bandleider was Count Basie het grote voorbeeld, "Basie is de basis" volgens Kuhn. Zijn belangrijkste werk als arrangeur en bandleider was vanaf 1968 van bigbandleider van de Sender Freies Berlin.

Producent[bewerken]

Als producent zocht Kuhn aan het eind van de vijftiger jaren naar jonge talenten – vond onder andere Ralf Bendix, Rocco Granata, Howard Carpendale – en produceerde hun opnamen.

Entertainer en acteur[bewerken]

Als acteur en entertainer trad Kuhn in diverse televisieseries op, bijvoorbeeld Biedermann und die Brandstifter (1958), Spiel mit Vieren, Hallo Paulchen en Paul's Party.

Prijzen[bewerken]

  • 1953: Jazzpianist nr. 1 in Duitsland
  • 1971: Goldene Kamera voor zijn televisiewerk (Paul's Party)
  • 1976: Deutscher Schallplattenpreis
  • 1976: Hans-Bredow-Medaille (voor zijn verdiensten voor de omroep)
  • 2002: German Jazz Trophy
  • 2003: Pianist van het jaar
  • 2003: Goldene Europa, oudste Duitse televisieprijs

Literatuur[bewerken]

  • Paul Kuhn: Swingende Jahre. Der Mann am Klavier erzählt seine Lebensgeschichte. Bastei Lübbe, Bergisch Gladbach 1988, ISBN 3-404-61140-3.
  • Nadja Mayer: Die Paul Kuhn Story. Parthas, Berlin 2007, mit 1 CD, ISBN 3-86601-510-0.

Externe link[bewerken]