Paul Maas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Paulus Johannes Maria Maas
Geboren 1939
Geboorteland Nederland
Bekend van Annonaceae, Cannaceae en Costaceae
Standaardafkorting Maas
Toelichting
De bovenaangeduide standaardaanduiding, conform de database bij IPNI, kan gebruikt worden om Paulus Johannes Maria Maas aan te duiden bij het citeren van een botanische naam.

In de Index Kewensis is een lijst te vinden van door deze persoon (mede) gepubliceerde namen.

Portaal  Portaalicoon   Biologie

Paul Maas (Arnhem, 27 februari 1939) is een Nederlands botanicus die is gespecialiseerd in de flora van de neotropen.

Van 1957 tot 1965 studeerde hij biologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Tijdens het cursusjaar 1961/62 werd hij benoemd tot student-assistent en in 1965 tot stafmedewerker bij het Instituut voor Systematische Plantkunde dat verbonden was aan die universiteit en dat onder leiding stond van prof. Lanjouw. In de jaren 1964-65, 1971-72, en 1974 deed hij botanisch veldwerk in het Neotropisch gebied (met name Midden- en Zuid-Amerika). In 1973 promoveerde Maas op een proefschrift over de neotropische vertegenwoordigers van wat nu de familie Costaceae is, een onderwerp waaraan hij al in 1962 begonnen was, met het herzien van deze groep als beschreven in de Flora of Suriname.

Later trad hij in de voetsporen van Lanjouw en Pulle; zowel als hoogleraar aan de faculteit biologie van de Utrechtse universiteit en als directeur van het Instituut voor Systematische Plantkunde wat in 1999 opging in het Nationaal Herbarium Nederland (NHN). Binnen het NHN is de Utrechtse afdeling gespecialiseerd in Zuid-Amerikaanse planten.

Toen Maas begin 2004 met emeritaat ging werd voor die gelegenheid een symposium georganiseerd met als titel "Consequences of the New Angiosperm Phylogeny Group (APG) System". In die periode werd ook duidelijk dat hij vanwege bezuinigingen bij de universiteit niet opgevolgd zou worden.

De laatste jaren waren zijn wetenschappelijke hoofdwerkzaamheden aan de familie Annonaceae.

Een deel van zijn werk heeft hij samen gedaan met zijn echtgenote Hiltje Maas-van de Kamer, ook resulterend in samen geschreven boeken, met een nadruk op de curieuze planten die vroeger 'saprofyten' heetten, in families als Burmanniaceae, Gentianaceae en Triuridaceae. Het echtpaar participeert in de Flora Mesoamericana, een samenwerkingsproject dat is gericht op het in kaart brengen en beschrijven van de vaatplanten van Meso-Amerika. Ook heeft hij publicaties op zijn naam in de monografieënreeks Flora Neotropica. Hij is corresponderend lid van de American Society of Plant Taxonomists.

Bibliografie (onvolledig)[bewerken]

Maas heeft vele wetenschappelijke publicaties op zijn naam staan. De hier onderstaande lijst is een onvolledige overzicht van boeken die hij geschreven heeft of waaraan hij heeft meegewerkt.

  • Floristic observations on forest types in western Surinam, Rijksuniversiteit Utrecht, 1971
  • Costoideae (Zingiberaceae) (Flora Neotropica; Monograph 8), Hafner Pub. Co, 1972
  • Renealmia (Zingiberaceae-Zingiberoideae); Costoideae (Additions) (Zingiberaceae) (Flora Neotropica; Monograph 18), New York Botanical Garden Press, 1977, ISBN 0893271926
  • Saprophytes Pro Parte, samen met o.a. H. Maas-van de Kamer en T. Rübsamen, New York Botanical Garden Press, 1986, ISBN 089327271X
  • Index to Neotropical taxa of Annonaceae, Instituut voor Systematische Plantkunde, 1987
  • Duguetia (Annonaceae) (Flora Neotropica; Monograph 88), met o.a. Lubbert Y.Th. Westra en Lars W. Chatrou, New York Botanical Garden Press, 1989, ISBN 0893274518
  • Rollinia (Flora Neotropica; Monograph 57), New York Botanical Garden Press, 1992, ISBN 0893273708
  • Haemodoraceae (Flora Neotropica; Monograph 61), samen met Hiltje Maas-van de Kamer, New York Botanical Garden Press, 1993, ISBN 0893273724
  • Neotropical Plant Families: A Concise Guide to Families of Vascular Plants in the Neotropics, samen met Lubbert Y.Th. Westra, Lubrecht & Cramer Ltd, 1993 (2e druk 1998), ISBN 3874293971

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties