Paul Magnette
| Paul Magnette | ||||
.svg){kind=small} België |
||||
 |
||||
| Partij | PS | |||
| Vorming | dr. politieke wetenschappen (ULB) | |||
| Geboren | Leuven, 28 juni 1971 | |||
| Minister van Overheidsbedrijven, Wetenschapsbeleid en Ontwikkelingssamenwerking | ||||
| Aangetreden | 11 december 2011 | |||
| Regering | Di Rupo | |||
| Voorganger | Inge Vervotte (Overheidsbedrijven) Sabine Laruelle (Wetenschapsbeleid) Charles Michel (Ontwikkelingssamenwerking) |
|||
| Minister van Klimaat en Energie | ||||
| Aangetreden | 20 december 2007 | |||
| Einde termijn | 6 december 2011 | |||
| Regering | Verhofstadt III Leterme I Van Rompuy Leterme II |
|||
| Voorganger | Bruno Tobback (Klimaat) Marc Verwilghen (Energie) |
|||
|
||||
Paul Magnette (Leuven, 28 juni 1971) is een Waals politicoloog en politicus voor de PS.
[bewerken] Levensloop
Magnette is hoogleraar in de politieke wetenschappen aan de Université Libre de Bruxelles (ULB). Zijn doctoraatsthesis ging over Het burgerschap binnen de Europese constructie. In de periode tussen 2001 en 2006 was hij eveneens directeur van het Instituut voor Europese Studies aan de ULB. Hij trad ook op als gastdocent aan verscheidene andere Europese universiteiten.
Hij maakt deel uit van de Paviagroep, een Belgische politieke denktank die zich bezighoudt met veranderingen aan de Belgische federale structuur in de zin van versterking van de federale instellingen. Op zijn vakgebied heeft hij verscheidene boeken geschreven en diverse prijzen ontvangen, waaronder de Francquiprijs in 2000 (samen met Éric Remacle).
[bewerken] Politieke carrière
Zijn eerste stappen op het politieke pad deed hij in de zomer van 2007 toen hij op verzoek van de toenmalige Waalse minister-president en partijvoorzitter van de PS Elio Di Rupo orde op zaken stelde in de door corruptie geplaagde Henegouwse industriestad Charleroi.
Op 20 juli 2007 werd hij benoemd tot minister van Gezondheid, Sociale Actie en Gelijke Kansen in de Waalse regering.
Op 21 december 2007 werd hij federaal minister van Duurzame Ontwikkeling, Klimaat, Energie en Consumentenzaken in de interim-regering-Verhofstadt III. Hij had op dat ogenblik nog geen lange politieke carrière op het oog, daar hij slechts een politiek verlof van twee jaar aan de ULB nam. Magnette liet zijn politieke toekomst afhangen van de uitslag van de regionale verkiezingen in 2009. Hij werd in elk geval door PS-voorzitter Elio Di Rupo beschouwd als een 'coming man' in de PS.
Op 20 maart 2008 werd hij benoemd tot minister van Klimaat & Energie in de regering-Leterme I. Hij behield deze bevoegdheid in de Regering-Van Rompuy, die startte in december 2008 en opnieuw in de regering Leterme II. In 2011, in de regering-Di Rupo, werd hij minister van Overheidsbedrijven, Ontwikkelingssamenwerking en Wetenschapsbeleid.
| Voorganger: Marc Verwilghen |
Minister van Klimaat 2007-2011 |
Opvolger: Bruno Tobback |
| Voorganger: Marc Verwilghen |
Minister van Energie 2007-2011 |
Opvolger: Melchior Wathelet |
| Voorganger: Inge Vervotte |
Minister van Overheidsbedrijven 2011- |
Opvolger: - |
| Voorganger: Sabine Laruelle |
Minister van Wetenschapsbeleid 2011- |
Opvolger: - |
| Voorganger: Charles Michel |
Minister van Ontwikkelingssamenwerking 2011- |
Opvolger: - |
| Parti Socialiste (PS) | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
