Paul Rosenmöller
| Paul Rosenmöller | ||||
 |
||||
| Paul Rosenmöller in 2009 | ||||
| Naam | Paul Rosenmöller | |||
| Geboren | 11 mei 1956 in Den Helder | |||
| Partij | GroenLinks | |||
| Politieke functies | ||||
| 1989-2002 | Lid Tweede Kamer | |||
| 1994-2002 | Politiek leider | |||
| Parlement & Politiek - biografie | ||||
|
||||
Paul Rosenmöller (Den Helder, 11 mei 1956) is een Nederlands politicus en programmamaker. Hij was van 1989 tot 2003 lid van de Tweede Kamerfractie voor GroenLinks en vanaf 1994 tot eind 2002 fractievoorzitter van die partij.
Inhoud |
[bewerken] Levensloop
[bewerken] Studie- en vakbondstijd
,_achter_bureau_-_NL-HaNA_Anefo_933-8685_WM599.jpg)
Rosenmöller werd in 1956 geboren in een zeer rijk gezin van katholieke signatuur; zijn vader was directeur en grootaandeelhouder bij het Vroom & Dreesmann-concern. Nadat hij zijn atheneum-b had afgerond in 1974, ging hij sociologie studeren. In 1978 stopte hij met studeren en ging hij in de haven van Rotterdam werken, om aldaar de arbeidersrevolutie van onderaf te ondersteunen. Hij werkt onder andere als stuwer bij Müller Thomson in Rotterdam. In 1985 kwam hij als districts-bestuurder in dienst van de Vervoersbond FNV in Rotterdam. Van die bond was hij daarvoor al, sinds 1979, kaderlid geweest. Als vakbondsbestuurder onderhandelde hij met werkgeversorganisatie VNO-NCW en was hij woordvoerder bij verschillende stakingsacties. Hiermee verwierf hij nationale bekendheid. Van 1976 tot 1982 was Rosenmöller lid van de maoïstische Groep Marxisten-Leninisten/Rode Morgen (GML), waarmee hij in 1976 een werkbezoek bracht aan Albanië. Van 1981 tot 1982 maakte hij deel uit van het bestuur van deze partij. HP/De Tijd bekritiseerde Rosenmöller in 2004 hierom omdat "midden jaren zeventig, toen ook Rosenmöller partij voor hen [de GML] koos, reeds meer dan voldoende feiten bekend waren omtrent de tientallen miljoenen mannen, vrouwen en kinderen die door toedoen van beide dictators waren afgeslacht, doodgehongerd of doodgemarteld."[1]
[bewerken] Politieke carrière
In 1989 trad hij toe tot de Tweede Kamer voor GroenLinks, dat in datzelfde jaar was opgericht als een fusie van vier kleine linkse partijen. Rosenmöller was de eerste onafhankelijke kandidaat op de lijst, hij was geen lid van een van de vier fusie-partijen. In 1993 was hij, samen met Leoni Sipkes kandidaat voor een duo-lijsttrekkerschap in een intern referendum. Zij werden verslagen door het duo Mohammed Rabbae/Ina Brouwer. De partij verloor bij de verkiezingen van 1994 een zetel. Rosenmöller volgde Rabbae en Brouwer op als politiek leider van GroenLinks.
Als partijleider groeide Rosenmöller volgens sommigen uit tot onofficieel oppositieleider tegen het eerste en het tweede paarse kabinet. Het veel grotere CDA dat tot dan toe steeds deel uit had gemaakt van regeringscoalities, had meer moeite de nieuwe rol van oppositiepartij op zich te nemen. Rosenmöllers partij won bij de verkiezingen van 1998 zes zetels en kwam daarmee uit op elf zetels. In dat jaar ontving Rosenmöller de Thorbeckeprijs, een prijs voor politieke welsprekendheid. Tom van der Lee, de politiek coordinator en hoofd voorlichting van de GroenLinks fractie was de "belangrijkste man in het politieke leven van Paul Rosenmöller"[2]
In 2002 was het politieke klimaat veranderd. Rosenmöller probeerde tegengas te geven bij de opkomst van Pim Fortuyn. Zo noemde hij Fortuyn "extreemrechts". GroenLinks verloor bij verkiezingen een zetel. In het verharde politieke klimaat na de moord op Pim Fortuyn werd Rosenmöller thuis met de dood bedreigd. Dit bleek een belangrijke reden voor hem om op 15 november 2002 aan te kondigen de politiek te verlaten.[3][4] Hij werd opgevolgd door Femke Halsema.
In het parlement toonde Rosenmöller grote interesse voor de Nederlandse Antillen en de sociale participatie van migranten. Hij was naast fractievoorzitter ook woordvoerder buitenlandse zaken, financiën, verkeer en waterstaat en Antilliaanse zaken. Hij was voorzitter van de vaste commissie voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken.
[bewerken] Na de politiek
In juni 2003 werd hij voorzitter van Commissie participatie van vrouwen uit etnische minderheidsgroepen (PAVEM), een adviesorgaan van de overheid, waarvan ook Prinses Máxima deel uitmaakt. In mei 2005 lekte via de krant De Telegraaf uit dat Rosenmöller voor zijn werkzaamheden (1 dag per week) voor deze Commissie PAVEM, 70.000 euro per jaar ontving. Naar aanleiding van vragen in de Tweede Kamer maakte Rosenmöller bekend dat hij van de door hem ontvangen 140.000 euro 25.000 euro zou terugbetalen.
In 2007 leidde Rosenmöller een commissie die de overheid adviseerde over obesitas. Per 1 juni 2007 is Rosenmöller op voordracht van de Ondernemingsraad benoemd tot Commissaris bij de Nederlandse Spoorwegen. Medio juni 2007 raakt hij in opspraak omdat hij, als voorstander van de bestrijding van de "graaicultuur" en de regel dat niemand meer geld dient te verdienen dan de premier, zelf aanzienlijk meer geld en vergoedingen ontvangt uit de openbare middelen dan het loon van de minister-president, de zogeheten Balkenendenorm.[5] Het bleek dat Rosenmöller in 2004 ongeveer 200.000 euro uit publieke middelen ontving van de IKON, het UWV en twee ministeries. Dat had hij moeten melden. Volgens Binnenlandse Zaken heeft Rosenmöller het Vergoedingenbesluit adviescolleges overtreden, omdat hij meer verdiende dan het limietbedrag 123.113 euro. Naar aanleiding van de kritiek stortte Rosenmöller in 2007 23.144 euro terug, dit bedrag kreeg Rosenmöller in 2004 voor zijn deelname aan een werkgroep die advies uitbracht aan het kabinet over de toekomst van de Nederlandse Antillen.[6]
In 2010 werd Paul Rosenmöller in het programma Zembla onder vuur genomen vanwege zijn afwezigheid bij de stakingen van het schoonmaakpersoneel van het CSU. Hem werd verweten als oud-vakbondsman én als commissaris bij zowel de NS (sinds 2007) als schoonmaakbedrijf CSU (sinds 2005) die de stations en treinstellen schoonmaakt, geen enkele bemiddelende rol te hebben gespeeld. Rosenmöller weigerde in het programma te verschijnen, hij reageerde schriftelijk. Hij verweerde zich door te stellen dat hij nooit is gevraagd door de partijen. Zelf nam hij ook geen initiatief.[7]
Naast zijn werk voor de IKON en zijn commissariaten bij de NS en schoonmaakbedrijf CSU bekleedt Paul Rosenmöller de volgende functies: bestuurder bij Het Nederlandse Rode Kruis (sinds 2004), raad van advies bij het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) (sinds 2004), Comité van aanbeveling van Peace Brigades International, afdeling Nederland, lid Raad van Commissarissen APG (Algemene Pensioen Groep) (sinds 2008), voorzitter van het Convenant Gezond Gewicht en ambassadeur van JOGG.
[bewerken] Televisie
In 2003, toen hij de politiek verlaten had, werd Rosenmöller programmamaker voor de IKON. In januari 2004 presenteerde hij vijf afleveringen van het televisieprogramma "Paul Rosenmöller en...", waarin hij gesprekken voerde met bekende Nederlanders (o.a. Ruud Lubbers, Prinses Mabel en Prinses Irene). Vanaf juni 2004 presenteerde hij het programma "Spraakmakende zaken". In 2008 vertrok Paul Rosenmöller, in aanloop naar de Olympische Spelen naar China voor het programma Paul Rosenmöller in...China.
In 2010 werd het programma Paul Rosenmöller en... de kracht van Afrika uitgezonden bij IKON. In dit programma reisde Rosenmöller van Egypte naar Zuid-Afrika en bekijkt hij de landen waar hij doorheen reisde met in het achterhoofd het WK in Zuid-Afrika. Onderwerpen die voorkomen in het programma zijn religie, politiek en levensomstandigheden van de bevolking. Vanwege van de aankomende verkiezingen van 2010 presenteerde Paul Rosenmöller het programma Paul Rosenmöller en... De lijsttrekkers waarin hij de zeven lijsttrekkers van de grote partijen interviewde.
[bewerken] Onderscheidingen
Paul Rosenmöller werd door Elsevier en de Trouw de oppositieleider tegen Paars genoemd.[8][9]. Hij won in 1998 de Thorbeckeprijs voor politiek welsprekendheid.[10] Hij werd in 1995 verkozen tot politicus van het jaar door parlementaire journalisten.[11] Op 30 januari 2003 werd Rosenmöller Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
[bewerken] Externe links
Noten
|
 |
GroenLinks |  |
||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
||||||||||||||
 |
Zie de categorie Paul Rosenmöller van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
