Paul Rosenmöller
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Paul Rosenmöller (Den Helder, 11 mei 1956) is een Nederlands politicus en programmamaker. Hij was van 1989 tot 2003 lid van de Tweede Kamerfractie voor GroenLinks en vanaf 1994 tot eind 2002 fractievoorzitter van die partij.
Inhoud |
[bewerk] Biografie
[bewerk] Jonge jaren
Rosenmöller werd geboren in een rijk gezin, zijn vader was directeur bij Vroom & Dreesmann. Nadat hij zijn atheneum-b had afgerond in 1974, ging hij sociologie studeren. Tijdens zijn studententijd werd hij lid van een aantal radicaal linkse, maoïstische groeperingen, waaronder Groep Marxisten-Leninisten/Rode Morgen. Hij zamelde onder andere geld in voor de Rode Khmer van dictator Pol Pot. In 1978 stopte hij met studeren en ging hij in de haven van Rotterdam werken, om aldaar de revolutie van onderaf te ondersteunen. Hij werkt onder andere als stuwer bij Müller Thomson in Rotterdam. In 1985 trad hij toe tot het bestuur van de Vervoersbond FNV in Rotterdam. Als zodanig onderhandelde hij met werkgeversorganisatie VNO-NCW en was hij woordvoerder bij verschillende stakingsacties. Hiermee verwierf hij nationale bekendheid.
[bewerk] Politieke carriére
In 1989 trad hij toe tot de Tweede Kamer voor GroenLinks, dat in datzelfde jaar was opgericht als een fusie van vier kleine linkse partijen. Rosenmöller was de eerste onafhankelijke kandidaat op de lijst, hij was geen lid van een van de vier fusie-partijen. In 1993 was hij, samen met Leoni Sipkes kandidaat voor een duo-lijsttrekkerschap. Zij werden verslagen door het duo Mohammed Rabbae/Ina Brouwer. De partij verloor bij de verkiezingen van 1994 een zetel. Rosenmöller volgde Rabbae en Brouwer op als politiek leider van GroenLinks.
Als partijleider groeide Rosenmöller volgens sommigen uit tot onofficieel oppositieleider tegen het eerste en het tweede paarse kabinet. Het veel grotere CDA dat tot dan toe steeds deel uit had gemaakt van regeringscoalities, had meer moeite de nieuwe rol van oppositiepartij op zich te nemen. Rosenmöllers partij won bij de verkiezingen van 1998 zes zetels en kwam daarmee uit op elf zetels.
In 2002 was het politieke klimaat veranderd. Rosenmöller probeerde tegengas te geven bij de opkomst van Pim Fortuyn. Zo noemde hij Fortuyn "extreemrechts". GroenLinks verloor bij verkiezingen een zetel. In het verharde politieke klimaat na de dood van Fortuyn worden Rosenmöller, zijn vrouw en zijn vijf kinderen bedreigd. Dit bleek een belangrijke reden voor hem om op 15 november 2002 aan te kondigen de politiek te verlaten. Hij werd opgevolgd door Femke Halsema.
In het parlement toonde Rosenmöller grote interesse voor de Nederlandse Antillen en de sociale participatie van migranten. Hij was naast fractievoorzitter ook woordvoerder buitenlandse zaken, financiën, verkeer en waterstaat en Antilliaanse zaken. Hij was voorzitter van de vaste commissie voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken.
[bewerk] Televisie
In 2003, toen hij de politiek verlaten had, werd Rosenmöller programmamaker voor de IKON. In juni 2003 werd hij voorzitter van Commissie participatie van vrouwen uit etnische minderheidsgroepen (PAVEM), een adviesorgaan van de overheid, waarvan ook Prinses Máxima deel uitmaakt. In januari 2004 presenteerde hij vijf afleveringen van het televisieprogramma "Paul Rosenmöller en...", waarin hij gesprekken voerde met bekende Nederlanders (o.a. Ruud Lubbers en Prinses Irene). Vanaf juni 2004 presenteert hij het programma "Spraakmakende zaken".
In mei 2005 lekte via de krant De Telegraaf uit dat Rosenmöller voor zijn werkzaamheden (1 dag per week) voor de Commissie PAVEM, 70.000 euro per jaar ontving. Naar aanleiding van vragen in de Tweede Kamer maakte Rosenmöller bekend 25.000 euro terug te storten aan het ministerie van Sociale Zaken.
In 2007 leidde Rosenmöller een commissie de overheid adviseerde over obesitas. Per 1 juni 2007 is Rosenmöller op voordracht van de Ondernemingsraad benoemd tot Commissaris bij de Nederlandse Spoorwegen. Medio juni 2007 raakt hij in opspraak omdat hij, als voorstander van de bestrijding van de graaicultuur en de regel dat niemand meer geld dient te verdienen dan de premier, meer geld binnenhaalt uit de openbare middelen dan de minister-president[1].
[bewerk] Externe links
| Referenties: |
|
