Persoonlijk voornaamwoord

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de taalkundige benoeming is het persoonlijke voornaamwoord (Latijn: pronomen personale) het voornaamwoord dat in de plaats van een zelfstandig naamwoord kan staan.

Onderscheiden worden:

Weglaatbaarheid[bewerken]

In sommige talen (bekend als pro-drop talen) kan het persoonlijk voornaamwoord in de functie van onderwerp worden weggelaten, omdat de gebruikte werkwoordsvorm al voldoende informatie geeft. Bijvoorbeeld in de Latijnse zin Cogito ergo sum (ik denk dus ik ben, een citaat van René Descartes) ontbreken persoonlijke voornaamwoorden. Dit verschijnsel doet zich nog steeds in onder andere het Spaans voor, zo zegt men bijvoorbeeld bailo ("ik dans") en niet yo bailo. Zegt men yo bailo dan valt de klemtoon op de persoon (ik). In andere talen wordt dit als telegramstijl beschouwd.

Juridische taal[bewerken]

Een nadeel van persoonlijke voornaamwoorden kan zijn dat niet duidelijk is wie ermee wordt bedoeld. In juridische teksten wordt daarom vaak de naam of functie van de persoon toegevoegd. Bijvoorbeeld: "De comparanten zijn mij, notaris, bekend".

Zie ook[bewerken]