Pete Johnson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pete Johnson
Pete Johnson in 1946.
Pete Johnson in 1946.
Algemene informatie
Geboren 24 maart 1904
Overleden 23 maart 1967
Land Kansas City, Missouri (VS)
Werk
Genre(s) Boogiewoogie, blues, jazz
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Pete Johnson (Kansas City, 24 maart 1904 - Buffalo, 23 maart 1967) was een Amerikaanse jazz-, blues- en boogiewoogiepianist. Hij werd vooral bekend als leidende boogiewoogiepianist.

Carrière[bewerken]

Johnson begon zijn muzikale carrière in 1922 als drummer in Kansas City. Van 1926 tot 1938 trad hij op als pianist, vaak samen met Big Joe Turner. In 1938 verschenen Big Joe Turner en Johnson op het "From Spirituals to Swing"-concert in Carnegie Hall. Het concert zorgde voor een boogiewoogie-rage en Turner, die ook samen optrad met de pianisten Meade Lux Lewis en Albert Ammons werkte er nog voor een lange tijd. Ze hebben samen getoerd en albums opgenomen. In 1941 verschenen Johnson, Ammons en Lewis in de film Boogie Woogie Dream.

Het nummer: Roll 'Em Pete (1938), met Johnson op piano en Turners zang wordt door sommigen gezien als de eerste rock-'n-roll-opname, hoewel anderen betogen dat het nummer was gestolen van Jelly Roll Morton.

In de late jaren 40 nam Johnson een conceptalbum op genaamd Pete's House Warmin, waarin hij in het begin alleen solo speelt; later wordt hij vergezeld door J. C. Higgenbotham, J.C. Heard en andere Kansas City-spelers. Ieder speelde zijn solo ondersteund door Johnson. Daarna speelde de hele groep samen een jamsessie. Op het album laat Johnson zijn aanzienlijke stride piano-technieken blijken en zijn vermogen om goed te kunnen samenwerken in een groep.

Johnson speelde ook in een nachtclub in Niagara Falls, waar hij een piano op de bar had staan. In 1950 verhuisde hij naar Buffalo. Ondanks zijn gezondheidsproblemen bleef hij toeren en platen opnemen, in het bijzonder met Jimmy Rushing en Big Joe Turner. Ondanks dat hij na een ongeluk met een gesprongen band een gedeelte van zijn vinger miste, trad hij toch op tijdens de Jazz at the Philharmonic tour of Europe.

Na een hersenbloeding in 1958 raakte een deel van Johnsons lichaam verlamd. Johnsons laatste publieke optreden was in januari 1967, in John Hammonds Spirituals to Swing-concert, waar hij met zijn rechtse hand een versie van het nummer Roll 'Em Pete speelde, twee maanden voor zijn dood.

Johnson stierf in het Meyer Hospital van Buffalo.

Bekende nummers[bewerken]

  • "1280 Stomp"
  • "627 Stomp"
  • "Basement Boogie"
  • "Buss Robinson Blues"
  • "Cherry Red"
  • "Death Ray Boogie"
  • "Goin' Away Blues"
  • "Holler Stomp"
  • "Just for You"
  • "Lone Star Blues"
  • "Pete's Blues"
  • "Pete's Lonsome Blues"
  • "Rebecca"

Externe link[bewerken]