Phil Taylor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Phil Taylor
Philtaylor.jpg
Persoonlijke informatie
Bijnaam The Power
Geboortedatum 13 augustus 1960
Geboorteplaats Stoke-on-Trent, Vlag van Engeland Engeland
Dartsinformatie
Speelt sinds 1988
Pijlen 26g Target Power 9Five
Opkomstnummer I've got The Power - Snap!
Organisatie
BDO 1988-1993
PDC 1993-heden
Huidige ranking 2 (09-02-2014) [1]
WDF/BDO major-toernooien - Beste prestaties
World Ch'ship Winnaar: 1990, 1992
Int. Darts League Kwartfinale: 2006
World Darts Trophy Winnaar: 2006
World Masters Winnaar: 1990
PDC-hoofdtoernooien - Beste prestaties
World Ch'ship Winnaar: 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005, 2006, 2009, 2010, 2013
Premier League Winnaar: 2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2012
US Open Winnaar: 2007, 2008, 2010
UK Open Winnaar: 2003, 2005, 2009, 2010, 2013
World Matchplay Winnaar: 1995, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013
World Grand Prix Winnaar: 1998, 1999, 2000, 2002, 2003, 2005, 2006, 2008, 2009, 2011, 2013
Grand Slam Winnaar: 2007, 2008, 2009, 2011, 2013
European Ch'ship Winnaar: 2008, 2009, 2010, 2011
Players Ch'Finals Winnaar: 2009, 2011, 2012
The Masters Winnaar: 2013
Andere prestaties
9-darter op de World Matchplay 2002
9-darter op de UK Open 2004
9-darter op de UK Open 2005
9-darter op de IDL 2007
9-darter op de UK Open 2007
9-darter op de UK Open 2008
Twee 9-darters op de Premier League
9-darter op de Championsleague 2011
Toernooi Jaren
WDF Europe Cup Singles
Canadian Open
Isle of Man Open
British Penthatlon
Antwerp Open
Denmark Open
Finland Open
RTL 7 Masters
1990, 1992

1988
1990
1990, 1991
1997, 1998
1990
1990
2011
Portaal  Portaalicoon   Darten

Philip Douglas Taylor (Stoke-on-Trent, 13 augustus 1960), bijgenaamd The Power, is een Engels darter. Hij speelt bij de Professional Darts Corporation (PDC) en is één van de oprichters van deze bond. Hij heeft anno 2013 70 grote toernooien gewonnen, waaronder zestien wereldtitels.[2] In totaal heeft hij meer dan 130 professionele toernooien gewonnen, meer dan twee keer zoveel als de nummer twee op deze lijst.

Het begin bij de BDO[bewerken]

Op zestienjarige leeftijd verliet Taylor de middelbare school en ging hij werken als metaalarbeider bij een lokale fabriek (JF Sale & Co.). In zijn vrije tijd hield hij zich bezig met zijn favoriete hobby: darten. Op een gegeven moment trok de in pubs spelende Taylor de aandacht van dartlegende Eric Bristow, die hem besloot te sponsoren voor £10.000 onder de voorwaarde dat Taylor het bedrag zou terugbetalen. Taylor zou met dit geld meer tijd hebben om te trainen en zou kunnen meedoen aan kleine toernooien. Hij accepteerde het voorstel van Bristow, en vanaf dat moment ging het vliegensvlug met de carrière van de man uit Stoke-on-Trent.

In 1990 kwalificeerde Taylor zich voor het eerst voor de Embassy, het officieuze Wereldkampioenschap van de British Darts Organisation. Hij versloeg Russell Stewart, Dennis Hickling, Ronnie Sharp en Cliff Lazarenko, en plaatste zich voor de finale. Daarin wist hij zijn mentor, Bristow, met 6-1 te verslaan, dit alles terwijl Taylor bij aanvang van het toernooi bij de bookmakers slecht 125-1 stond genoteerd. Datzelfde jaar nog stond Taylor nummer 1 van de wereld. Hij won dat jaar ook de Winmau World Masters, waardoor hij de derde speler werd die deze twee titels in hetzelfde jaar won.

Een jaar later, in 1991, werd Taylor in de kwartfinales van de Embassy uitgeschakeld door de latere winnaar, Dennis Priestley. In 1992 won Taylor nogmaals de Embassy. Ditmaal versloeg hij Mike Gregory in een memorabele finale met 6-5 in sets door de allesbeslissende 11e leg van de 11e set naar zich toe te trekken. Naar eigen zeggen was dit Taylors meest favoriete wedstrijd uit zijn hele loopbaan.

PDC[bewerken]

Tijdens de Embassy van 1993 werd Taylor in de tweede ronde uitgeschakeld door Kevin Spiolek, en na dit toernooi verloor de dartssport populariteit. De sport verloor veel sponsors en werd steeds minder uitgezonden op televisie. De top zestien van de wereld, onder wie Phil Taylor, was ontevreden en besloot een eigen bond op te richten: de World Darts Council (WDC), en later werd dit de PDC.[3]

In 1994 werd het eerste PDC World Darts Championship georganiseerd. Taylor haalde de finale, maar verloor die met 6-1 van Dennis Priestley. Na deze verloren finale begon Taylor echter de dartswereld te domineren. Hij verloor bijna geen wedstrijd meer en werd acht keer op rij wereldkampioen. In 2003 verloor hij de finale van John Part (7-6) en vervolgens won hij het toernooi nog drie keer. In 2007 verloor hij de finale van Raymond van Barneveld in een allesbeslissende leg, en dit was pas zijn derde nederlaag op alle PDC-WK's die hij speelde. In 2008 haalde hij voor het eerst niet de finale, want hij verloor in de kwartfinales van Wayne Mardle. In 2009 nam hij wraak op Van Barneveld door hem in de finale te verslaan met 7-1, en ook het toernooi van 2010 won hij (finale tegen Simon Whitlock).[4] In 2013 klopte hij Michael van Gerwen om zijn 16e wereldtitel te kunnen veroveren.

In 1999 speelde Taylor tegen de toenmalige nummer 1 van de andere dartbond: Raymond van Barneveld. Hij won deze titanenstrijd met 21-10 in legs. In februari 2005 ontmoetten de twee wereldkampioenen elkaar opnieuw in twee partijen tijdens de Masters of Darts. Ook daarin (een groepswedstrijd en een halve finale respectievelijk) won Taylor (met respectievelijk 4-0 en 5-2). In de finale versloeg Taylor Andy Fordham met 7-1 in sets.

Naast het WK heeft Taylor nog veel meer grote prijzen gewonnen. Tot nu toe heeft hij 6x (in 2005-2008, 2010 en 2012) de prestigieuze Whyte & Mackay Premier League Darts gewonnen door respectievelijk Colin Lloyd, Roland Scholten, Terry Jenkins, James Wade en Simon Whitlock (2x) in de finale te verslaan. Taylor bleef ongeslagen in de eerste drie jaren van de Premier League: hij behaalde alleen enkele keren een gelijkspel in de poulefase en won verder alles. In 2008 verloor hij drie keer in zijn eerste vier wedstrijden. Absoluut dieptepunt hierin was de 8-2 nederlaag tegen Peter Manley. Na die wedstrijd in de vierde speelronde speelde hij alleen nog gelijk tegen Terry Jenkins. De overige wedstrijden wist hij allen ruim en met veel overtuiging te winnen.

Daarnaast heeft Phil Taylor nog een scala aan andere grote titels gewonnen: maar liefst 14x het Stan James World Matchplay (1995, 1997, 2000-2004, 2006, 2008-2013), 11x de Sky Bet World Grand Prix (1998-2000, 2002-2003, 2005-2006, 2008-2009, 2011 en 2013), 5x de Las Vegas Desert Classic (2002, 2004, 2005, 2008 en 2009), 2x de Budweiser UK Open (2003 en 2005), 1x de Bavaria World Darts Trophy (2006), 1x de World Series of Darts (2006) en 3x het US Open (2007, 2008 en 2010). Bovendien heeft hij ook de meeste 9-darters gegooid op televisietoernooien. Hij heeft er tot nu toe negen gegooid, waarvan vier op het UK Open (in respectievelijk 2004, 2005, 2007 en 2008), twee in de finale van de Premier League Darts in 2010, en de andere drie heeft hij op de World Matchplay in 2002 gegooid, op de International Darts League in 2007 en op de Champions League in 2011.

Laatste jaren[bewerken]

2006[bewerken]

In januari 2006 won Taylor zijn dertiende wereldtitel, maar daarna begon hij minder goed te spelen. Tijdens de eerste helft van het jaar verloor hij vier wedstrijden in televisietoernooien (van Jelle Klaasen en Simon Whitlock tijdens de International Darts League, en twee keer op rij van Raymond van Barneveld op het UK Open en de Las Vegas Desert Classic). Hij maakte dit echter goed in het tweede halfjaar door het World Matchplay, de World Darts Trophy en de World Grand Prix te winnen.

2007[bewerken]

Op het Wereldkampioenschap 2007 haalde Taylor weer de finale. Hij speelde tegen Van Barneveld en had goede kans de wedstrijd te winnen. Hij kwam 3-0, 4-2 en 5-3 voor, maar Van Barneveld kwam steeds terug in de wedstrijd. Uiteindelijk werd het 6-6 en in de tiebreak won Van Barneveld de allesbeslissende elfde leg. Hierna vond Taylor dat hij de conditie miste om opnieuw een groot toernooi te winnen en hij begon met een nieuwe fitnesstraining.

In 2007 verloor Taylor meer wedstrijden. Hij werd uitgeschakeld tijdens de International Darts League, de World Darts Trophy, de UK Open, de Las Vegas Desert Classic, het World Matchplay en de World Grand Prix. Na een aantal schokkende nederlagen liet Taylor weten dat hij nadacht over stoppen met darten. Uiteindelijk besloot hij nog minimaal vijf jaar door te spelen.[5]

Voor het eerst sinds de start van de PDC in 1994 won Taylor geen enkele van de vijf grootste toernooien. Hij won in 2007 nog wel de Premier League, de US Open en de Grand Slam of Darts.

2008[bewerken]

In 2008 begon Taylor nog slechter dan het jaar ervoor. Tijdens het PDC WK haalde hij voor het eerst in zijn carrière niet de finale, door in de kwartfinale te verliezen van Wayne Mardle. Hij legde de schuld wederom bij zijn slechte conditie en zei dat zijn energie minder werd tegen het einde van de wedstrijd.

Ruim een maand na het WK begon de Premier League, en ook hierin maakte Taylor een slechte start. Hij verloor drie van zijn eerste vier wedstrijden, maar daarna vond hij zijn oude vorm terug en verloor hij tijdens de Premier League geen wedstrijd meer. Hij klopte James Wade in de finale en pakte daarmee zijn vierde Premier League-titel op rij. Hierna werd 2008 een succesvol jaar voor Taylor: hij werd eerst op het UK Open nog wel uitgeschakeld door Van Barneveld, maar verder won hij alle grote toernooien: het World Matchplay, World Grand Prix, Las Vegas Desert Classic, US Open, Grand Slam of Darts, Champions League Darts en het European Championship.

2009[bewerken]

Het jaar 2009 was een zeer succesvol jaar voor Taylor: het begon in januari toen hij eindelijk zijn wereldtitel terug veroverde. In de finale versloeg hij Van Barneveld met 7-1 en hierdoor was Taylor voor de veertiende keer wereldkampioen. Zijn gemiddelde van 110,94 per worp is het hoogste gemiddelde ooit in een WK-finale.

In juni won hij ook het UK Open en een maand later kwam daar de Las Vegas Desert Classic bij. Eind juli won hij ook het World Matchplay, in de finale versloeg hij Terry Jenkins, waardoor hij dit toernooi voor de tiende keer won. Hij gebruikte tijdens dit toernooi voor het eerst zijn nieuwe darts: van zijn sponsor Unicorn kreeg hij zwarte darts, waardoor het gooien van 180 makkelijker zou worden.

Tussendoor gooide hij zijn zevende 9-darter en vervolgens won hij zijn negende World Grand Prix. Hij won daardoor alle vijf de grote toernooien in één jaar, en dat was nog nooit eerder iemand gelukt. Tijdens de Champions League Darts, die niet op tv, maar wel op internet werd uitgezonden, gooide hij het hoogste gemiddelde dat ooit live uitgezonden is. Tijdens zijn wedstrijd tegen Wayne Mardle gooide hij een gemiddelde van 121,71 punten per drie darts. Hij haalde dit toernooi weer met gemak de finale, maar verloor deze van Colin Osborne.

Op zondag 30 augustus 2009 won Taylor de 1e HEMECO Open Rosmalen.

Hij won in 2009 ook het European Championship, waar hij in de finale Steve Beaton versloeg met 11-3. In de laatste leg gooide hij acht perfecte pijlen en miste hij dubbel twaalf voor nog een 9-darter. Hij gooide dit toernooi een gemiddelde van 111,51, ook weer een record.

In november voegde Taylor de Grand Slam of Darts voor de derde keer toe aan zijn erelijst. In de finale versloeg hij Scott Waites met 16-2. Hij gooide de hoogste finish (170) tijdens deze wedstrijd en had kans om er nog één te gooien, plus miste nog een keer de dubbel twaalf voor een 9-darter.

Eind november won Taylor het German Darts Championship, waarmee hij zijn 24e toernooiwinst (van 30 deelnames) van het jaar pakte: dat is 80%. Hij won in 2009 in totaal 769.725 pond aan prijzengeld, ook dat is een record voor een darter.

2010[bewerken]

Aan het begin van het jaar 2010 won Taylor nogmaals het PDC World Darts Championship, waardoor hij voor maar liefst de vijftiende keer wereldkampioen werd. Tot en met de halve finale verloor hij slechts één set (van Robert Thornton). In de finale versloeg hij Simon Whitlock met 7-3. Tijdens de Players Championship Finals werd Taylor in de halve finale verrassend uitgeschakeld door de Australiër Paul Nicholson. Nicholson won overigens de finale met 13-11 van Mervyn King. Op 24 mei won hij voor de vijfde maal in z'n carrière de Premier League, ditmaal van James Wade met 10-8. In die finale gooide Taylor twee 9-darters, en zelfs bijna een back-to-back 9-darter, maar dit mislukte bij de voorlaatste dart. Op 7 juni won Taylor voor de vierde maal in z'n carrière op de UK Open, ditmaal van Gary Anderson met 11-5. Op 25 juli won hij voor de elfde keer het World Matchplay. Hij klopte Raymond van Barneveld in de finale met 18-12 (in legs). Op 1 augustus won hij voor de derde keer het European Championship. Hij versloeg Wayne Jones in de finale met 11-1 (in legs). In de World Grand Prix verloor hij vervolgens in de halve finale van Adrian Lewis. Zeer verrassend verloor hij in dezelfde week nog drie andere partijen. Op 15 november verloor Taylor opnieuw op een groot televisie-toernooi: in de groepsfase van de Grand Slam of Darts moest Taylor met 5-4 de duimen leggen tegen Ted Hankey. Vijf dagen later was het toernooi zelfs helemaal over toen Taylor in de kwartfinale met 16-14 tegen Steve Beaton het onderspit delfde.

Gespeelde WK-finales[bewerken]

  • 1990: Phil Taylor - Eric Bristow 6 - 1 ('best of 11 sets')
  • 1992: Phil Taylor - Mike Gregory 6 - 5 ('best of 11 sets')
  • 1994: Dennis Priestley - Phil Taylor 6 - 1 ('best of 11 sets')
  • 1995: Phil Taylor - Rod Harrington 6 - 2 ('best of 11 sets')
  • 1996: Phil Taylor - Dennis Priestley 6 - 4 ('best of 11 sets')
  • 1997: Phil Taylor - Dennis Priestley 6 - 3 ('best of 11 sets')
  • 1998: Phil Taylor - Dennis Priestley 6 - 0 ('best of 11 sets')
  • 1999: Phil Taylor - Peter Manley 6 - 2 ('best of 11 sets')
  • 2000: Phil Taylor - Dennis Priestley 7 - 3 ('best of 13 sets')
  • 2001: Phil Taylor - John Part 7 - 0 ('best of 13 sets')
  • 2002: Phil Taylor - Peter Manley 7 - 0 ('best of 13 sets')
  • 2003: John Part - Phil Taylor 7 - 6 ('best of 13 sets')
  • 2004: Phil Taylor - Kevin Painter 7 - 6 ('best of 13 sets')
  • 2005: Phil Taylor - Mark Dudbridge 7 - 4 ('best of 13 sets')
  • 2006: Phil Taylor - Peter Manley 7 - 0 ('best of 13 sets')
  • 2007: Raymond van Barneveld - Phil Taylor 7 - 6 ('best of 13 sets')
  • 2009: Phil Taylor - Raymond van Barneveld 7 - 1 ('best of 13 sets')
  • 2010: Phil Taylor - Simon Whitlock 7 - 3 ('best of 13 sets')
  • 2013: Phil Taylor - Michael van Gerwen 7 - 4 ('best of 13 sets')

Records[bewerken]

Phil Taylor is de houder van vele records in de dartssport. Hieronder een aantal van deze records:

  • Meeste wereldtitels (16 stuks)
  • Meeste wereldtitels op rij (8)
  • Meeste finaleplaatsen op WK (19)
  • Meeste WK finaleplaatsen op rij (14)
  • Langste ongeslagen reeks tijdens WK (44 wedstrijden van 1995 tot 2003)
  • Meeste 9-darters op televisie (9)
  • Meeste 9-darters in één wedstrijd (2)
  • Hoogste gemiddelde in een WK-finale (110,94)
  • Hoogste gemiddelde in een heel toernooi (111,51)
  • Hoogste gemiddelde Premier league (117,35)
  • Grootste overwinning in de finale van een groot toernooi (18-4 tegen Terry Jenkins)
  • Langste periode nummer 1 van de wereld in totaal (57 maanden, oftewel bijna 5 jaar aan één stuk)
  • Meeste World Matchplay titels (14)
  • Meeste World Matchplay titels op rij (6)
  • Langste ongeslagen reeks tijdens World Matchplay (28 wedstrijden tussen 2000 en 2005)
  • Grootste overwinning tijdens World Matchplay (16-1 tegen Roland Scholten)
  • Meeste World Grand Prix titels (11)
  • Meeste Las Vegas Desert Classic titels (5)
  • Meeste Premier League titels (6)
  • Meeste UK Open titels (5)
  • Meeste geld verdiend in een jaar
  • Meeste geld verdiend tijdens carrière

Externe links[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Jocky Wilson
BDO Wereldkampioen Darts
1990
Opvolger:
Dennis Priestley
Voorganger:
Dennis Priestley
BDO Wereldkampioen Darts
1992
Opvolger:
John Lowe
Voorganger:
Dennis Priestley
PDC Wereldkampioen Darts
1995-2002
Opvolger:
John Part
Voorganger:
John Part
PDC Wereldkampioen Darts
2004-2006
Opvolger:
Raymond van Barneveld
Voorganger:
John Part
PDC Wereldkampioen Darts
2009-2010
Opvolger:
Adrian Lewis
Voorganger:
Adrian Lewis
PDC Wereldkampioen Darts
2013
Opvolger:
Michael van Gerwen
Bronnen, noten en/of referenties