Philip Catherine

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Philip Catherine

Philip Catherine (Londen, 27 oktober 1942) is een Belgisch jazzgitarist.

Biografie[bewerken]

Sinds de jaren zeventig is Philip Catherine een van de bekendste musici uit de Belgische jazz en behoort hij tot de internationale top. In zijn 40-jarige carrière heeft hij alle groten van de Europese en Amerikaanse jazz begeleid.

Catherine werd geboren uit een Engelse moeder en een Belgische vader. Hij is afkomstig uit een familie van muzikanten en ontdekte op 14-jarige leeftijd Georges Brassens en Django Reinhardt. Om in de voetsporen van zijn idolen te treden kocht hij een gitaar en beluisterde hij alle grote jazzmuzikanten van die tijd.

In de jaren zestig begeleidde Catherine door heel Europa bekende musici als Lou Bennett, Dexter Gordon en Stéphane Grappelli. Eind jaren zestig richtte hij met zijn vriend Marc Moulin een jazzrock-groep op. In 1971 nodigde de beroemde Franse violist Jean-Luc Ponty hem uit bij zijn kwintet Experience te komen spelen. In 1974 en 1975 nam Catherine zijn eerste eigen platen op: September Man en Guitars. Hij ondernam nadien tournees met zijn eigen formaties, maar bleef ook actief als begeleider van jazzlegendes als Charles Mingus, Benny Goodman, Toots Thielemans, Charlie Mariano en Chet Baker. Daarnaast speelde hij in een duo met Larry Coryell en in een trio met Didier Lockwood en Christian Escoudé. Met het trio dat hij vormde met trompettist Tom Harrell en bassist Hein van de Geyn nam hij drie platen op : I Remember You in 1990 en Moods I & II in 1992. Catherine heeft ook kort gespeeld in de Nederlandse rockgroep Focus. In 1997 tekende Catherine een contract bij Dreyfus Records en bracht hij Philip Catherine Live, Guitar Groove en Blue Prince uit. Hij was intussen zelf een grote jazznaam geworden en kreeg in de loop der jaren diverse onderscheidingen waaronder "The most Promising Duo, Record Jazz Award Winners" en "Artist of the Year" (1978) van de Deutsche Phono Akademie. Eind 1988 kende de Belgische Vereniging van Jazzcritici hem eenparig de "Saxe"-prijs toe voor zijn album "Transparence". In 1995 kreeg hij de "Django d'Or" van Sabam en in 1998 ontving hij in Parijs de Django d'Or als "Beste Europese jazzmuzikant". In 2002 ontving hij de titel van "Maestro Honoris Causa" van de Conservatoriumstichting van Antwerpen. Zijn album Summer Night, uitgebracht in oktober 2002, werd in Jazz Magazine verkozen tot "Disque d'Emoi" . In 2005 verscheen Meeting Colours met composities van Philip Catherine gearrangeerd door de bekende Belgische trompettist Bert Joris en opgenomen met het Brussels Jazz Orchestra (BJO), de eerste Europese big band is die genomineerd werd in de Down Beat Critics Poll. Guitars Two (2008) is het eerste solo-album van zijn carrière. Naast eigen composities ook nummers van de Braziliaanse gitarist Guinga, Stéphane Grappelli en Nicolas Fiszman, uitgevoerd op twee of soms meer gitaren, als een soort conversatie met zichzelf. De plaat ontving o.a. de ‘Choc’ van Jazzmag. Live at Cap Breton (2010) werd opgenomen tijdens een magisch concert met een all-star line up: de Italiaanse pianist Enrico Pieranunzi, bassist Hein Van de Geyn en drummer Joe LaBarbera. Het album Philip Catherine plays Cole Porter (2011), in kwartet met Karel Boehlee (p), Martijn Vink (dr) en Philippe Aerts (b), kreeg opnieuw een CHOC van Jazzmag. In November 2011 werd hij bekroond met de Klara carrièreprijs. Eind 2012 vierde Philip Catherine zijn 70e verjaardag met een subliem concert in het Paleis voor Schone Kunsten van Brussel. Tevens verscheen de CD Coté Jardin, opgenomen met zijn nieuwe kwartet met de italiaanse pianist Nicola Andrioli, Philippe Aerts op contrabas en de jonge geniale drummer Antoine Pierre, plus op enkele nummers de bijdrage van toetsenist Philippe Decock en dochter Isabelle Catherine zang.

Prijzen[bewerken]

Wetenswaardigheid[bewerken]

  • In 2005 was Catherine één van de kanshebbers op de titel De Grootste Belg. Hij haalde de uiteindelijke nominatielijst niet en strandde op nr. 182 van de lijst niet-genomineerden.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
September Man 1974 -
Guitars Atlantic 1975 -
Nairam Warner 1976 -
Twin House 1977 -
Sleep My Love 1978 -
Splendid Atlantic 1978 -
Babel Elektra 1980 -
End of August 1982 -
Transparence Triloka 1986 -
September Sky September 1988 -
Oscar 1990 -
I Remember You 1990 -
Moods, Vol. 1 1992 -
Moods, Vol. 2 1992 -
Spanish Nights Enja 1992 -
Live 1996 - Live album
Guitar Groove 1999 -
Blue Prince 2001 -
Summer Night 2002 -
Meeting Colours 2005 28-05-2005 75 3 met Bert Joris & Brussels Jazz Orchestra
Guitars Two 2008 09-02-2008 42 5
Plays Cole Porter 2010 -
Album met hitnotering(en)
in de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Côté jardin 2012 10-11-2012 97 1*

Externe link[bewerken]