Philippe Gaumont

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Philippe Gaumont
Philippe Gaumont in Cofidis-tenue
Philippe Gaumont in Cofidis-tenue
Persoonlijke informatie
Volledige naam Philippe Gaumont
Bijnaam La Gaume
Geboortedatum 22 februari 1973
Geboorteplaats Amiens, Frankrijk
Overlijdensdatum 17 mei 2013
Overlijdensplaats Arras, Frankrijk
Lengte 186 cm
Gewicht 77 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Discipline Weg
Ploegen
1994-1995
1996
1997-2004
Castorama
GAN
Cofidis
Extra
Zeges:  
Gent-Wevelgem 1997
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Philippe Gaumont (Amiens, 22 februari 1973Arras, 17 mei 2013[1]) was een Frans wielrenner. Hij blonk uit in zowel het tijdrijden als de sprinten. Hij nam driemaal deel aan de Ronde van Frankrijk, won een bronzen medaille op de Olympische Spelen en werd driemaal Frans kampioen op de baan.

Biografie[bewerken]

Succes[bewerken]

De in Amiens geboren Gaumont nam op 19-jarige leeftijd deel aan de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona. Hij won hier een bronzen medaille op de ploegentijdrit over 102,8 km. Het Franse team finishte in 2:05.25 en werd alleen overtroffen door Duitsland (2:01.39) en Italië (2:02.39). Sinds 1994 was hij prof en hij brak na twee anonieme jaren door in 1996 met de eindzeges in de Vierdaagse van Duinkerke en de Ronde van de Oise. Een jaar later bevestigde Gaumont met winst in Gent-Wevelgem. Hij behaalde nog een aantal ereplaatsen en won een etappe in de Midi Libre.

Doping[bewerken]

Zowel in 1996 als in 1998 testte hij positief op het gebruik van nandrolon. In 1999 werden er sporen van amfetaminen in zijn lichaam gevonden. In 1999 kwam hij in opspraak wegens vermeend gebruik van doping, samen met zijn vriend en toenmalig ploeggenoot Frank Vandenbroucke. Om die reden werd hij door de organisatie niet toegelaten tot de Ronde van Frankrijk in 1999. Dopinggebruik kon echter niet aangetoond worden en Gaumont mocht blijven bij zijn ploeg Cofidis, waarvoor hij sinds 1997 reed.

De volgende jaren leverde weinig opvallende resultaten op. Hij werd in 2000 vijfde op de Olympische Spelen van Sydney bij de ploegenachtervolging. Hij kwam verder nog het meest in het nieuws toen hij tijdens Parijs-Roubaix van 2001 zijn dijbeen brak na een val in het Bos van Wallers-Arenberg.

Begin 2004 kwam Gaumont opnieuw in opspraak wegens vermeend dopinggebruik binnen zijn ploeg, onder meer samen met ploeggenoot David Millar. Ditmaal bekende hij, werd hij door zijn ploeg ontslagen en beëindigde zijn carrière. Meest opmerkelijk van zijn bekentenis is dat hij ook het gebruik van epo bekende.[2]

Boek[bewerken]

Gaumont zag zichzelf vooral als slachtoffer van gestructureerd dopinggebruik in de wielersport. In juni 2005 schreef hij een boek over zijn verleden als wielrenner, getiteld Prisonnier du dopage ('gevangene van doping'). Hierin heeft hij ronduit over doping. Hij beschreef onder meer dopingmethodes, maskeermethodes en hoe de geldnood renners aanzette tot het gebruik van doping. Ook noemde hij diverse collega's met naam en toenaam.

Na zijn sportieve loopbaan runde hij een café in Amiens en later een frituur in Lens.

Overlijden[bewerken]

Op 23 april 2013 werd Gaumont getroffen door een zware hartaanval en raakte vervolgens in coma.[3] Op 13 mei werd bekend dat hij hersendood was.[4] Gaumont overleed vier dagen later op 40-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Arras.

Belangrijkste overwinningen[bewerken]

1992

1993

1994

1996

1997

1998

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1995 opgave  
1996
1997 139e   opgave  
1998 opgave   opgave  
2000
2001
2003 124e  
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Gent-Wevelgem
1995
1996 38e 23e 35e
1997 146e 21e Goud
1998
2000 38e
2001 34e 41e
2003 90e 49e 36e

Boek[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. 'Cyclisme : Philippe Gaumont est décédé', lavoixdunord.fr, 17 mei 2013
  2. Gaumont's admission, Cycling News, 23 januari 2004
  3. 'Oud-renner Gaumont in coma na hartaanval', NUsport.nl, 25 april 2013
  4. Ex-wielrenner Philippe Gaumont 'hersendood', De Standaard, 13 mei 2013