Phlogiston
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De phlogistontheorie (of flogistontheorie) is een thans niet meer aanvaarde 17e eeuwse hypothese over de achtergrond van verbranding.
Phlogiston wordt uitgesproken met de klemtoon op de i.
De theorie, opgesteld door de Duitse arts Georg Ernst Stahl (1660-1734), stelde dat alle brandbare materialen phlogiston bevatten, een substantie zonder kleur, geur, smaak of gewicht, die de eigenschap van hitte in zich droeg. Phlogiston zou uit het materiaal vrijgemaakt worden door verbranding. Overigens gebruikte voor hem Johann Joachim Becher (1635-1681) het woord phlogiston al als karakteristiek voor brandbare en zwarte aarde.
Aanwijzingen voor deze theorie: Wanneer kwik wordt verwarmd tot juist onder 500°C ontstaat een rood gekleurde substantie die men "per se" noemde omdat de neerslag "uit zichzelf" ontstond. Men geloofde dat per se kwik zonder flogiston was (per se + flogiston = kwik). Toen Joseph Priestley de rode stof verwarmde boven de 500°C in het luchtledige, kwam een gas (air vital) vrij dat kaarsen langer deed branden, en muizen langer liet overleven in een afgesloten kamer; gedeflogistonneerde lucht.
[bewerken] Weerlegging
De phlogistontheorie werd uiteindelijk ontkracht door Antoine Lavoisier aan de hand van de beschrijving van de wet van behoud van massa: de gecondenseerde rode substantie woog meer dan het oorspronkelijke kwik. Dit werd verklaard door de opname van het door Joseph Priestley ontdekte gas air vital. In feite ging het hier dus om Hg (kwik) dat met O2 (air vital; zuurstof) reageert onder 500°C (2 Hg(l) + O2(g) → 2 HgO(s)), en dit boven de 500°C weer afgeeft (ontleding van kwikoxide, 2 HgO(s) → 2 Hg(l) + O2(g).
[bewerken] Televisieprogramma
Flogiston was ook een televisieprogramma gepresenteerd door Wim T. Schippers.
