Phronèsis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Phronèsis is een begrip uit de Aristotelische filosofische traditie. Bij Aristoteles had het betrekking op de perfectie in het ‘proberen al denkend ons eigen handelen en dat van anderen te sturen’. Het woord kan vertaald worden als (morele) verstandigheid of 'praktische wijsheid', en wordt behandeld in Boek VI van Aristoteles' Ethica Nicomachea. Het gaat om een intellectuele deugd op zichzelf, maar wordt ook verondersteld bij de karakterdeugden. Om een doel na te streven, moet je namelijk ook weten hoe je dit moet doen en daar heb je verstandigheid voor nodig.

Hierbij horen de kenmerken:

  1. centraal staat een uniek, concreet geval;
  2. geen logische afleiding, maar het resultaat van afwegingen;
  3. een ethische dimensie;
  4. bemiddeling tussen vuistregels en unieke situatie

Staat tegenover theoretische kennis.

Trivia[bewerken]