Pickup on South Street

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pickup on South Street
Opgepast! Zakkenrollers (NL)[1]
Regie Samuel Fuller
Producent Jules Schermer
Scenario Samuel Fuller
Dwight Taylor
Hoofdrollen Richard Widmark
Jean Peters
Muziek Leigh Harline
Montage Nick DeMaggio
Cinematografie Joseph MacDonald
Distributie 20th Century Fox
Première Vlag van Verenigde Staten 17 juni 1953
Vlag van Nederland 10 september 1953[2]
Genre Film noir / Thriller
Speelduur 80 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Nominaties 2
Prijzen 1
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Pickup on South Street is een anticommunistische film noir uit 1953 onder regie van Samuel Fuller.[3] Actrice Thelma Ritter werd voor haar bijrol hierin genomineerd voor een Oscar. Fuller won voor zijn regie daadwerkelijk een Bronzen Leeuw op het Filmfestival van Venetië 1953 en was daar genomineerd voor de Gouden Leeuw.

Pickup on South Street werd in Nederland destijds uitgebracht onder de titel Opgepast! Zakkenrollers. De film werd in 1967 opnieuw gemaakt onder de titel The Cape Town Affair, met Claire Trevor en Jacqueline Bisset in de hoofdrollen.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Candy is de minnares van Joey, een communistische spion. Ze weet niets af van zijn illegale praktijken, maar besluit tegen beter weten in een topgeheime microfilm voor hem te smokkelen. De microfilm bevat informatie over de Amerikaanse overheid. Ze heeft geen idee dat ze medeplichtig is aan criminele zaken, en heeft om die reden niet door dat ze gevolgd wordt door FBI agenten in New York City. Als ze in een metro staat, wordt haar portefeuille gestolen door zakkenroller Skip McCoy. Skip is al drie keer veroordeeld voor het bestelen van burgers en dreigt een levenslange straf te krijgen, indien hij een vierde keer wordt betrapt. Omdat Candy nauwlettend in de gaten wordt gehouden door de agenten, merken zij dat ze wordt bestolen. De dief is echter al verdwenen voordat ze kunnen ingrijpen.

Candy is radeloos als ze ontdekt dat ze haar portemonnee is verloren. Ondertussen is detective Tiger ervan op de hoogte gesteld dat de microfilm in handen is van een zakkenroller. Hij schakelt de hulp in van informante Moe. Een van de agenten legt een getuigenis bij haar af, waarna zij acht namen geeft van de mogelijke daders. Tiger laat onmiddellijk zijn ogen vallen op Skip McCoy en is ervan overtuigd dat hij de dader is. Ze houden hem aan, maar hij ontkent er iets mee te maken te hebben.

In tussentijd heeft Candy Moe opgespoord en krijgt na onderhandeling het adres van Skip. Ze brengt hem een onverwachts bezoek en wordt onmiddellijk bewusteloos geslagen. Eenmaal bijgekomen probeert ze hem te verleiden in ruil voor de portefeuille, maar hij ziet door haar heen. Als ze hem vertelt over de microfilm, eist hij een aanzienlijk bedrag van $25.000. Als Joey te horen krijgt wat Skip vraagt in ruil voor de film, besluit hij het heft in eigen handen te nemen. Candy is stiekem verliefd geworden op Skip en durft Joey niet het adres van Skip te geven als ze zijn pistool ziet. Ze geeft hem om die reden een vals adres op. Ze gaat zelf ondertussen naar Moe en smeekt Joey niet het echte adres van Skip te geven indien hij langskomt.

Zoals verwacht, klopt Joey niet veel later bij Moe aan. Moe weigert hem het adres te geven en wordt om die reden neergeschoten. Hierna gaat hij terug naar zijn appartement, waar hij Candy confronteert met haar leugens. Hij slaat haar in elkaar en schiet haar neer als ze probeert te vluchten. In haar tas treft hij uiteindelijk het ware adres van Joey aan. Eenmaal bij zijn huisje aan de haven, verbergt Skip zich. Niet veel later valt hij hem aan in een metrostation. Aan het einde van de film is Joey opgepakt en worden Skip en Candy een koppel.

Rolbezetting[bewerken]

Acteur Personage
Widmark, Richard Richard Widmark Skip McCoy
Peters, Jean Jean Peters Candy
Ritter, Thelma Thelma Ritter Moe Williams
Vye, Murvyn Murvyn Vye Kapitein Dan Tiger
Kiley, Richard Richard Kiley Joey
Bouchey, Willis Willis Bouchey Zara
Stone, Milburn Milburn Stone Detective Winoki

Productie[bewerken]

Producent Darryl F. Zanuck liet regisseur Fuller een script zien met de titel Blaze of Glory, die gaat over een advocate die verliefd wordt op de crimineel die ze verdedigt. Fuller vond het een goed script, maar was van mening dat een rechtbankdrama te lang zou duren. Het script werd herschreven en het resultaat was het verhaal zoals deze is verteld in de film.[4]

De rolverdeling verliep niet zonder problemen. Fuller kreeg advies van verschillende producenten om Marilyn Monroe de rol te geven van Candy. Hij vond echter dat ze deze rol niet aan zou kunnen.[5] Ook werd vermeld dat de regisseur dacht dat Monroe te kinderlijk en onschuldig zou zijn.[6] In september 1952 werd in verschillende tijdschriften vermeld dat actrice Shelley Winters de vrouwelijke hoofdrol zou spelen. Zij raakte echter zwanger en was genoodzaakt zich terug te trekken. Ze werd vervangen door Betty Grable.[7] Zij weigerde echter mee te werken, omdat de rol niet positief ontvangen zou worden door haar fans. Ze hoefde uiteindelijk niet mee te werken aan de film, maar werd wel tijdelijk geschorst door de filmstudio.[8]

Hierna ontstonden er geruchten dat Linda Darnell, Anne Baxter of Peters werd aangesteld als Grable's vervangster.[7] Fuller vond Peters in eerste instantie niet geschikt voor de rol. Hij veranderde echter van gedachten toen hij haar een week voor het begin van de opnamen ontmoette.[9] De film werd uiteindelijk binnen 20 dagen opgenomen.

Ontvangst[bewerken]

Nadat de film in 1953 in de Verenigde Staten werd uitgebracht, werd het matig ontvangen. The New York Times gaf alle lof aan de acteurs, maar gaf kritiek aan het verhaal. De krant beweerde dat Fuller meer aandacht besteedde aan de sensatie, dan aan een goed uitgewerkt plot.[10] Het tijdschrift Variety schreef dat de film nergens op slaat en gaf enkel lof aan Ritter.[11] Daarnaast waren veel mensen van mening dat de film niet goed onder het gènre film noir valt. J. Edgar Hoover had kritiek over de wijze waarop de FBI agenten werden afgebeeld.[12]

In Nederland werd de film gekeurd voor "18 jaar en ouder" en liet de filmkeuring de scène waarin Candy toegetakeld wordt door Joey bannen.[2] Tegenwoordig wordt de film beschouwd als een klassieker en gezien als een van de beste films noirs uit de jaren 50.[13]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Cinema Context Nederlandse filmtitel
  2. a b Cinema Context Nederlandse filmkeuring- en/of distributiedatum
  3. 8weekly Dood aan de communisten! - Pickup on South Street
  4. (en) p.298 Fuller, Samuel A Third Face 2002 Alfred A Knopf
  5. (en) Austin Chronicle Screens: Review - Pickup on South Street
  6. (en) Seraphic Secret
  7. a b (en) Turner Classic Movies Notes for Pickup on South Street (1953)
  8. (en) Internet Movie Database - Trivia
  9. (en) p.303 Fuller, Samuel A Third Face 2002 Alfred A Knopf
  10. (en) The New York Times Article 3 -- No Title; Roxy's 'Pickup on South Street' Mixes Underworld Goons With Communist Spies
  11. (en) Variety
  12. (en) p.308 Fuller, Samuel A Third Face 2002 Alfred A Knopf
  13. Nederlandse dvd cover