Pierre-Gilles de Gennes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Pierre-Gilles de Gennes
24 oktober 1932 – 18 mei 2007
Pierre-Gilles de Gennes
Pierre-Gilles de Gennes
Geboorteland    Frankrijk
Geboorteplaats    Parijs
Plaats van overlijden    Orsay
Nobelprijs voor de    Natuurkunde
In    1991
Reden    "Voor zijn ontdekking dat methoden voor de studie van ordeverschijnselen in simpele systemen ook van toepassing zijn op complexe systemen, zoals vloeibare kristallen en polymeren."
Voorganger(s)    Jerome Friedman
Henry Kendall
Richard Taylor
Opvolger(s)    Georges Charpak
Portaal  Portaalicoon   Natuurkunde

Pierre-Gilles de Gennes (Parijs, 24 oktober 1932Orsay, 18 mei 2007) was een Frans fysicus en Nobelprijswinnaar in 1991. Hij werkte in een groot aantal gebieden, zoals neutronenverstrooiing en magnetisme, supergeleiding, vloeibare kristallen, polymeerfysica, de dynamica van oppervlakteverschijnselen als wetting en adhesie. In 1991 ontving hij de Nobelprijs voor de Natuurkunde voor zijn werk aan 'zachte gecondenseerde materie', met name polymeren en vloeibare kristallen.

Biografie[bewerken]

De Gennes werd geboren in de Franse hoofdstad als zoon van de arts Robert Joachim Pierre de Gennes en de verpleegster Marthe Marie Yvonne Morin-Pons. Tot zijn twaalfde werd hij thuis geschoold. Later studeerde hij aan de École Normale Supérieure in Parijs. Na zijn studie was hij onderzoekstechnicus bij het Commissariat à l'énergie atomique (CAE) in Saclay, waar hij werkte aan magnetisme en neutronenverstrooiing. Hij promoveerde in 1957 met het proefschrift Contribution à l'étude de la diffusion magnétique des neutrons. Aansluitend was hij van 1958 tot 1959 postdoc-student aan de universiteit van Californië - Berkeley, daarna diende hij 27 maanden in de Franse marine.

In 1961 werd hij maître de conférences (universitair docent) aan Faculté des Sciences van de Universiteit Parijs-Zuid 11 te Orsay, waar hij een onderzoeksgroep begon naar supergeleiders. Later, in 1968, richtte hij zich op vloeibare kristallen. Van deze vloeibare kristallen ontdekte hij een aantal zeer specifieke eigenschappen, zoals het herordenen van de kristallen onder invloed van een extern elektrisch veld. Hiermee was hij een van de grondleggers van de lcd-techniek. In 1971 werd hij hoogleraar aan de Collège de France. Naast zijn academische positie was hij ook directeur van de École Supérieure de Physique et de Chimie Industrielles. Verder publiceerde hij meer dan 500 artikelen en gaf hij talloze voordrachten.

Pierre-Gilles de Gennes overleed op 18 mei 2007 op 74-jarige leeftijd.[1]

Onderscheidingen[bewerken]

Voor zijn werk werd hij onderscheiden met de Holweck Prize (1968) van de gezamenlijke Franse en Engelse Physical Societies, de Ampèreprijs (1977) van de Académie française, de Matteucci Medal (1987) van de Italiaanse Academie, de Harvey-prijs (1988), de Wolfprijs (1990) uit Israel en de Lorentzmedaille (1990) van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW).

Externe links[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
  1. Grondlegger LCD-techniek overleden, De Telegraaf, 29 mei 2007 (in het Internet Archive).