Pierre Van Humbeeck

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Pierre Edouard Van Humbeeck (Brussel, 17 mei 1829 - aldaar, 5 juli 1890) was een Belgisch liberaal politicus en minister.

Van Humbeeck was doctor in de rechten en advocaat en was een prominent vrijmetselaar. Hij werd liberaal parlementslid (1860-1884) als opvolger van de overleden Charles de Brouckère en werd minister van Openbaar Onderwijs van 1878 tot 1884. Hij lag aan de basis van de tweede organieke wet op het lager onderwijs, goedgekeurd 1879. De hoofdbepalingen van deze wet waren dat iedere gemeente minstens een officiële school moest onderhouden; de gemeenten geen vrije school mochten subsidiëren; de onderwijzers in de gemeentescholen een diploma van een rijksnormaalschool moesten bezitten; godsdienstonderricht uitsluitend buiten de lesuren kon gegeven worden en op uitdrukkelijk verzoek van de ouders worden ingericht. In 1881 kwam een gelijksoortige Wet op het middelbaar onderwijs tot stand. De Katholieke Kerk, de katholieke politici en het katholiek onderwijs reageerden hierop met klem waardoor het land in twee kampen werd verdeeld en de eerste schoolstrijd (1878 - 1884) ontstond.

Van Humbeeck was voormalig grootmeester van het Grootoosten van België en van de Opperraad van de Aloude en Aangenomen Schotse Ritus van België.