Piet Vermeylen
Piet Vermeylen (Ukkel, 8 april 1904 - Brussel, 30 december 1991) was een Vlaams-Belgische socialistisch politicus. Hij was de zoon van de auteur en politicus August Vermeylen.
"Pietje de Leugenaar" en "Pietje le Menteur" waren zijn bijnamen. In 1954 zorgde de wet-Collard, genoemd naar de socialistische minister van Onderwijs, voor een nieuwe schoolstrijd in België. Het rijk kon voortaan eigen scholen oprichten op alle niveaus en op alle plaatsen waar dat noodzakelijk leek. Het protest, met name van de oppositie-partij CVP en de Katholieke Kerk was heftig. Te Brussel werd een betoging gehouden waar ongeveer 250.000 mensen aan deelnamen. De televisiezender NIR, voorloper van de BRT, bracht er geen verslag van. Piet Vermeylen had als minister van Binnenlandse Zaken verboden aandacht te besteden aan de betoging. Tussen 1961 en 1965 was hij minister van Justitie.
In 1962 gaf P.C. Paardekooper lezingen voor de KRO-radio, gebundeld in het boekje Er zijn geen Belgen, waarin hij stelling nam voor de culturele eenheid tussen Vlaanderen en Nederland en tegen de discriminatie van de Vlamingen in België. Het leidde tot een hevige controverse in België, waarbij de Piet Vermeylen hem verbood het land binnen te komen.[bron?]
In 1966 werd Piet Vermeylen benoemd tot minister van Staat.
| Voorganger: Auguste Buisseret |
Minister van Binnenlandse Zaken 1947-1949 |
Opvolger: Albert de Vleeschauwer |
| Voorganger: Ludovic Moyersoen |
Minister van Binnenlandse Zaken 1954-1958 |
Opvolger: Charles Héger |
| Voorganger: Albert Lilar |
Minister van Justitie 1961-1965 |
Opvolger: Pierre Wigny |
| Voorganger: Frans Grootjans |
Minister van Nationale Opvoeding 1968-1972 |
Opvolger: Willy Claes |
