Piet Van Aken

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Piet van Aken)
Ga naar: navigatie, zoeken
Piet Van Aken
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Volledige naam Petrus Camille Van Aken
Geboren 15 februari 1920, Terhagen
Overleden 3 mei 1984, Antwerpen
Land Vlag van België België
Beroep schrijver
Werk
Jaren actief 1938 – 1984
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Petrus Camille Van Aken (Terhagen, 15 februari 1920 - Antwerpen, 3 mei 1984) was een Vlaamse schrijver, gepubliceerd bij zijn gebruikelijke voornaam als Piet Van Aken. De familienaam is geregeld met kleine ' v ' gespeld.[1]

Toen Van Aken in Mechelen naar school ging, kreeg hij les van onder andere Filip De Pillecyn, die ongetwijfeld een zekere invloed op Van Akens schrijfstijl heeft uitgeoefend. Van Aken was schrijver van vooral sociaal geëngageerde romans, die hoofdzakelijk gesitueerd zijn in zijn geboortestreek aan de Rupel. De helden bij Van Aken zijn door instinct gedreven krachtmensen, beheerst door haat en begeerte. Het bekendste werk dat Van Aken heeft geschreven is de novelle de Klinkaart uit (1954), waarin hij op naturalistische wijze de ontnuchtering en ontluistering van een kinderziel door mensonterende sociale toestanden in een fabriek beschrijft. In zijn laatste boek De Goddemaers schetst hij in een reeks losse samenhangende verhalen het leven van de familie Goddemaer uit de streek waar hij vandaan kwam op een naturalistische wijze zonder franje met een weerzin tegen de huichelarij van de personages. Bekend is dit boek vooral omwille van de karakterschets van Chris Goddemaer, waarvoor de vroegere ABVV- voorzitter Louis Major model stond. Van Aken tekent deze persoon als een meedogenloze carrièrist die de vakbond in de eerste plaats gebruikte uit eigen belang. De titel van het boek zou verwijzen naar een dikwijls gebruikt bevel van Major: "dan ga je maar". Van Aken was ook een periode hoofdredacteur van het Nieuw Vlaams Tijdschrift.

Werk[bewerken]

  • Twee van het gehucht (1938)
  • De falende God (1942)
  • Het hart en de klok (1944)
  • De duivel vaart in ons (1946)
  • Het begeren (1952)
  • Klinkaart (1954)
  • De Nikkers (1959)
  • De wilde jaren (1958)
  • De verraders (1962)
  • De onschuldige barbaren (1964)
  • Slapende honden (1965)
  • Grut (1966)
  • Agenda van een heidens lezer (1967), essays
  • Alleen de doden ontkomen (1969), uitgeverij Heideland-Orbis
  • Dood getij (1979)
  • De blinde spiegel (1981)
  • De Goddemaers (1983), uitgeverij Manteau

Externe link[bewerken]

Voetnoten[bewerken]

  1. Op boeken staat de naam van de schrijver dikwijls geheel in drukletters of typografisch verwarrend, zoals in heruitgaven bij Houtekiet: op de voorzijde van de kaft van 'Het hart en de klok' ziet men PIET VAN AKEN maar de rug spelt PIET VAN AKEN , op de voorzijde van de kaft van 'De duivel vaart in ons' ziet men PIET VAN AKEN met ook de nochtans kleine ' v ' in vetjes en de rug spelt Piet van Aken. foto (geverifieerd 2013-02-21). Dit gaf aanleiding tot menige beschrijving onder "Aken, Piet van". De in Nederland gebruikelijke spelling met kleine ' v ' is echter onbestaand voor niet-adellijke Vlaamse familienamen en de rangschikking is er "Van Aken, Piet" (gevormd zoals ook elders buiten Nederland). Tegenover bijvoorbeeld de prospectus voor het NVT en de tekst van Bert Van Raemdonck, Centrum voor Teksteditie en Bronnenstudie (geverifieerd 2013-02-21) zijn over Piet Van Aken ook gebruikelijk behoorlijke bronnen te vinden met de Noordnederlandse spelling; men zou die eventueel als alternatief, vrijwel een pseudoniem, kunnen beschouwen.
Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Piet van Aken.